Maybe Tomorrow.....

Έτσι είναι ο τίτλος από το τραγουδάκι που παίζει στο podcast μου. Maybe tomorrow, i ll find my way home... Ίσως είμαι πολύ μικρός ακόμα. Αλλά εχθές είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου που είναι μόλις τρία χρόνια μεγαλύτερή μου. Το μεγαλύτερο όνειρό της είναι να ζήσει μια ζωή στο Λονδίνο. Πήγε για μια εβδομάδα και τελικά έκατσε έξι μήνες. Ακόμα αναρωτιέται με τον εαυτό της γιατί έφυγε από εκεί. Με αυτήν τη συζήτηση άρχισα να αναρωτιέμαι εάν έχω βρει εγώ τον δικό μου τόπο για να αράξω. Και η αλήθεια είναι πως όχι, ακόμα δεν έχω δει την τοποθεσία που θα με γεμίσει και θα μου ενεργοποιήσει τόσο οικεία συναισαθήματα. Ακόμα ψάχνομαι. Να μου πεις, είμαι σε φάση αναζήτησης.... Οκ... Αλλά πολύ θα ήθελα να ξέρω ότι έχω βρει την τοποθεσία και απλώς περιμένω όλα να μου έρθουν βολικά (λέγοντας βολικά να εξασφαλίσω τα απαραίτητα και να πάω σε αυτό το μέρος) και να βρω τον δρόμο για το σπίτι... Πως να το πω, μου λείπουν συναισθήματα..... πληρότητας. Μιας πληρότητας που αρνείται πεισματικά να έρθει! Στο τέλος μπορεί να καταλήξω στα γνωστά τούτα μέρη, αλλά μέχρι να γυρίσεις όλον τον κόσμο, ποτέ δεν θα ξέρεις! Δε νομίζω ότι πρέπει να κάνω ένα τόσο μεγαλεπίβολο ταξίδι, πιο κοντινοί προορισμοί θα με πείσουν. One day i ll find my way home! Και όταν τον βρω θα σας καλέσω όλους! Για να χαρείτε κι εσείς με την χαρά μου. Όπως θα χαιρόμουν κι εγώ μαζί σας... Προς το παρόν, ψάχνομαι... But who knows, maybe tomorrow.... (Αφιερωμένο σε όλους όσους ακόμα ψάχνονται ή ακόμα και αν έχουν βρει τον προορισμό, βρίσκονται ακόμα στο ταξίδι....)

Open again! (Τίτλος με υποννοούμενα!)

Επέστρεψα απο τις διακοπες μου... Πέρασα υπέροχα! Απολαυστικά! Ήταν το προοίμιο της ζωης που μου ανοίγεται, σε έναν κόσμο που θα αποφασίζω εγώ για εμένα... Μου άρεσε αυτή η ελευθερία που είχα στο νησί, να πάρω το λεωφορείο, να κάτσω μέχρι αργά ξύπνιος (καλά αυτό το κάνω και τώρα λόγω δουλειάς) να απολαύσω ότιδήποτε μου προσφέρεται τόσο απλόχερα μπροστά μου. Πολλά πράγματα θα αλλαξουν στις επόμενες ημέρες. Ανακατατάξεις, ανακατατάξεις παντού! Όχι ότι αυτό με χαλάει, καθόλου! Είμαι εδώ και περιμένω! Οι διακοπές στην Πάρο ήταν απλά απολαυστικές! Ο δρόμος για ένα αύριο που φαντάζει τόσο όμορφο, σαγηνευτικό, προκλητικά ηδονικό και πάνω απ' όλα ανερχώμενο.... Η ελπίδα και η αισιοδοξία επέστρεψαν! Κάνω σχέδια για τα επόμενα βήματά μου! Μου λείψατε! Σας καλωσορίζω λοιπόν ξανά στο σπιτικό μου! Θα ήθελα πολύ να σας φέρω δωράκια, αλλά αυτά τα σουβενίρ του τύπου μπλουζάκια i love tade... δεν μου αρέσουν και φυσικά δεν τα συστήνω και για δώρα... Έψαξα πολύ και βρήκα αυτούς τους ιππόκαμπους σε ενα γωνιακό μαγαζάκι...



Σας τους δωρίζω με όλη μου την αγάπη! Καλό χειμώνα να έχουμε και ας αποκτήσει ξανά ζωή αυτή η blogoκοινότητα!


Ειδικά φιλάκια στέλνω στην αγαπημένη μου e-νονά! (Blogoμανούλα μην μου ζηλέψεις, για το καλωσόρισμα είναι!) Χαιρόμαστε πολύ που είσαι κα πάλι κοντά μας και ελπίζουμε να μην σε χάσουμε ξανά!

Εκεί που οι γρίφοι τελειώνουν.....

Σταματώ πλέον να μιλώ με γρίφους. Είναι κάτι το κουραστικό και εδώ και δύο εβδομάδες περνάω μια φάση που χειρότερή της δεν έχω αισθανθεί. Ένας εσωτερικός εχθρός, ο ίδιος μου ο εαυτός μου έταζε τάσεις αυτοκαταστροφικές. Δεν υπάκουα, δεν ήθελα να συνεχίσω κάπως ετσι. Έψαχνα απαντήσεις και πολύ περισσότερο αποκρίσεις. Ούτε το ένα ερχόταν μα ούτε και το άλλο. Κι εγώ αισθανόμουν ακόμα πιο μόνος. Και ο πόνος ακόμα πιο αβάσταχτος. Και τα δάκρυα ποτέ δεν είναι αρκετά... Ύστερα λοιπόν από δύο εβδομάδες τόσο εσωτερικής όσο και γενικότερης σιωπής αποφάσισα να φωνάξω, να ακουστώ και να κραυγάσω... Και η φωνή μου ακούστηκε. Και η απόκριση ήρθε. Δεν ήταν αυτό που περίμενα αλλά δεν έχει πλέον σημασία... Έχει περάσει και βρίσκεται στο παρελθόν. Ύστερα λοιπόν από μια σχέση που έδωσα τα πάντα και πήρα τίποτα, και μία φιλία που στιρίχθηκα και τελικά γκρεμοτσακίστηκα, είμαι ξανά όρθιος και πατώ στα δικά μου πόδια. Κακία δεν κρατώ ούτε στον έναν ούτε στον άλλον. Και οι δύο μου χάρισαν μερικές πολύτιμες στιγμές και προπάντων ένα μεγάλο μάθημα: Οι δυνατότητες του ανθρώπου δεν σταματούν εκεί που αυτός πιστεύει ότι ήρθε το τέρμα. Συνεχίζονται και κρατούν ακόμα περισσότερο. Γιατί ακόμα και αν πέσει από το γκρεμό, είναι ικανός να βγάλει φτερά και να πετάξει.... Ο γκρεμός μπορεί να είναι το εφαλτήριο για μια καινούρια ζωή ή το τέλος της προηγούμενης...




Από εδώ και στο εξής χαράσσω καινούριους δρόμους. Προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να αποκτήσω την χαμένη μου αυτοπεπείθηση. Δεν είναι δύσκολο. Θα τα καταφέρω. Αυτοί οι δύο άνθρωποι μου έδωσαν πολλαπλά συναισθήματα και πολλαπλά χτυπήματα επίσης... Είναι οι ευχές και οι κατάρες μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλες τέτοιες φιλίες και σχεσεις. Δεν τις φοβάμαι, τις περιμένω. Πλέον ξέρω ότι ο εαυτός μου είναι ο πολυτιμότερος σύντροφός μου σε αυτό το ταξίδι. Πάντα θα δίνουμε τα πάντα σε αυτούς που αγαπούμε ακόμα και αν ξέρουμε ότι μπορεί να μην πάρουμε αυτά που επιζητούμε. Μα το τολμάμε. Γιατί εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε τόσο μα τόσο όμορφα. Αγαπάμε και ζούμε τα πάντα από την αρχή. Και ελπίζουμε. Αυτό είναι το κυριώτερο. Ελπίζουμε. Και η ελπίδα-είναι πολύ κοινότυπο μα είναι αλήθεια- πεθαίνει πάντα τελευταία. Και πολλές φορές δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτό που δεν άφηνε να κλείσουν οι πληγές μου ήταν η σιωπή. Ο φόβος ότι εγώ μπορεί να είμαι ο λάθος. Μπορεί και να ήμουν! Μα οι αποκρίσεις μου έδειξαν άλλα πράγματα. Δεν ξέρω εάν ήταν η αλήθεια που είδα ή ο εγωσμός που εμφανίστηκε από τα βάθη, αλλά αμέσως ένα κακό ξορκίστηκε, τα μάγια λύθηκαν και οι πληγές επουλώνονται αργά αλλά σταθερά. Και όταν το παρελθόν μου ξανασυναντηθεί με το μελλοντικό μου παρόν, ξέρω ότι θα είμαι ήρεμος. Ξέρω ότι εγώ έδωσα όσα μπορούσα. Τώρα πλέον είναι στη δική τους κρίση να το εκτιμήσουν. I did my best.... Η αισιοδοξία σαν τον φοίνικα αναγεννάται μέσα από τις φλόγες που άφησε η πυρκαγιά των παλαιών συνασθημάτων. Ένας λίβας φυσάει πλέον σε αυτά τα μέρη για να θυμίζει αυτά που πέρασα. Μα το αεράκι δεν θα αργήσει να γίνει δροσερό. Και το τοπίο να ανθίσει ξανά. Εάν κοτάξω γύρω μου θα βρω τους ανθρώπους που ψάχνω. Ας μην είμαι λοιπόν τόσο πεσιμιστής.....




Εκεί λοιπόν που οι γρίφοι τελειώνουν, ξεκινάει μια καινούρια αρχή. Τόσο για εμένα όσο και για όλους τους άλλους. Μια αρχή που υπόσχεται πολλά και αισιόδοξα μηνύματα. Είναι καλοκαιράκι και σε μια εβδομάδα από τώρα θα πάω τις διακοπές μου.... Θα περάσω καλά και θα το διασκεδάσω. Θα αφήσω τα τέρατα του παρελθόντος να κοιμηθούν, αλλά ακόμα και αν επιστρέψουν έχουν πλέον εξημερωθεί μέσα μου. Μια γλυκόπιρκη γεύση θα μουδίάσει τα χείλη μου αλλά αμέσως θα πιώ από το γάργαρο νερό της ζωής και το μούδιασμά θα γίνει και πάλι παρελθόν. Και μετά από αυτό, τα αποτελέσματα και μια καινούρια ζωή ξεδιπλώνεται κοντα μου. Μια ζωή απόληξη του προηγούμενου κομματιού του πάζλ... Του πολύχρωμου παζλ της ζωής....

P.S. Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν αυτήν τη διάθεση αλλά ακόμα και αν δεν τη έχουν το τραγουδάκι αυτό ελπίζω να τους την φτιάξει!

Πάρε με στο όνειρο.....

Το παρακάτω είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Μέσα στους στίχους του κρύβει διάφορες πτυχές... Μυστηριακό και συνάμα τόσο μελωδικό.... Καλή ακρόαση... Παρακάτω παραθέτω τους στίχους της Τσαλιγοπούλου που δίνει ρέστα πραγματικά....



Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Άλλο πρωί να μην με βρει
Στον άδειο κόσμο τον επάνω,
σ' αυτήν την άδικη ζωή.
Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Κοντά σου να ξενιτευτώ,
Πόσο να αντέξω παραπάνω
Της μοναξιάς τον πυρετό......


Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια
να ταξιδέψω εκεί που πας
στα μυστικά σου μονοπάτια
που χρόνια μόνος περπατάς.
Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια
Θέλω να ξέρω αν μ' αγαπάς
ή μήπως μου κρατάς γινάτια
όταν σε κάνω να πονάς......


Αφιερωμένο σε όλους όσους το άκουσαν και τους άρεσε! :D

Η περίεργη περίοδος της απραξίας

Μια περίεργη περίοδος μόλις τελείωσε και ακόμα προσπαθώ να ξεκολλήσω από αυτήν. Ένα πρόγραμμα το οποίο ακολουθούσα τόσο καιρό δεν χρειάζεται πλέον να με διατάζει! Έχω εξαντλήσει οτιδήποτε διαβάζεται μέσα στο σπίτι, ατελείωτες βόλτες, μπάνια έξοδοι τα οποία με έχουν αφήσει και BROKE! Μια περίεργη περίοδος απραξίας που στην αρχή την διασκέδαζα πάρα πολύ! Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να κοιμηθώ και λιώσω στο γλυκό μου κρεβατάκι, αλλά πόσο πια να κοιμηθείς; Αυτό πάλι που μπορώ να κοιμηθώ όσο θέλω και το μάτι μου είναι γαρίδα πιο νωρίς απ΄ότι σηκωνόμουν την περίοδο των εξετάσεων; Μυστήριο πράγμα ο άνθρωπος! Αυτα τα υπέροχα Χ που είναι τραβηγμένα εδώ και μήνες στο πρόγραμμα των εξετάσεων δεν λένε να φύγουν από το ντουλάπι της βιβλιοθήκης μου. Δεν ξέρω αλλά κάτι μέσα μου μου λέει να μην τα πετάξω ακόμα. Είναι πολύ περίεργο το πως "δένεσαι" με μερικά πράγματα. Τώρα πως ακριβώς δέθηκα με αυτές τις μαύρες χαρακιές στο λευκό χαρτί δεν ξέρω αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τις βγάλω. Αλλά μετά θα μείνει άδειο το ντουλάπι! I have to move on! Συλλέγω πληροφορίες και συνεχίζω!

Συλλέγω αναμνήσεις και συνεχίζω! Το μόνο που μου λείπει τώρα είναι ξεκάθαροι στόχοι, αλλά μέχρι να έρθουν θα πρέπει να απολαύσω την διαδρομή που λέει και ένας φίλος μου! Let's join the ride! Όλα μαζί, οι αναμνήσεις και οι πληροφορίες, συνθέτουν το σήμερα! Και είναι ένα πολύ όμορφο σήμερα και συνάμα πολύ ΠΕΡΙΕΡΓΟ! Η λέξη "περίεργο" μονοπωλεί στο σημερινό post! Μήπως είμαι πολύ περίεργος τελικά ; :D

Το παιδί που παίζει στη μουσικούλα δεν ξέρω πόσο μέλλον έχει ακόμα, αλλά αυτό το τραγουδάκι του θα μας έρχεται στο μυαλό κάθε κάλοκαίρι!

Χρόνια μου πολλά!

Σήμερα είμαι officialy 18 χρονών! Κανονικά και με το νόμο! Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι το μαγικό σε όλη αυτήν την κατάσταση, ότι ήμουν όλη μέρα εχθές είμαι και σήμερα! όχι ότι περίμενα κάτι το διαφορετικό! Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν σήμερα! Για εμένα είναι μια μέρα ξεχωριστή και σκέφτομαι να την περάσω όπως ακριβώς επιθυμώ! Ίσως γι αυτό να μου αρέσει τοσο πολύ αυτή η εποχή! Γεννήθηκα την πιο όμορφη εποχή του χρόνου! Μόνο που σήμερα μας κάνει μερικά τσαλιμάκια ο καιρός! Εγώ είμαι αποφασισμένος να πάω για μπάνιο και με την βροχή! Πάλι καλά που σας γράφω αυτό που διαβάζετε και δεν αποφάσισα να σας γράψω αυτό που είχε προετοιμάσει στο word! Χαρά σε όλους! Ελπίδα σε όλους! Συναισθήματα που μας γεμίζουν σε όλους! Ευχες και παρευχές! Σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που θα πραγματοποιηθούν! Όλα είναι πιθανά!

Μια μέρα στην Αθήνα!

Εχθές πήγα με την παρέα μου Αθήνα για να διασκεδάσουμε, μετά από ένα ξενύχτι που κράτησε μέχρι το πρωί! Γυρίσαμε σπίτι, κάναμε ένα μπάνιο, αλλάξαμε ρούχα και πάλι στους δρόμους! Προορισμός μας: Ο σταθμός των τρένων αυτήν τη φορά όχι για μια φυγή, αλλά για ένα ταξιδάκι... Η διαδρομή απολαυσατική όπως θα δείτε και από τις φωτογραφίες... Πήγαμε Αθήνα πήραμε μτρεο και πήγαμε Σύνταγμα

όπου και περιμέναμε το Allou fun bus, όπου και το χάσαμε για μερικά δευτερόλεπτα! Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε ένα ταξί! By the way μην το πάρουν στραβά οι απανταχού ταξιτζήδες, αλλά είστε λίγο περίεργοι όταν πιάνετε το τιμόνι! Μιλάμε η πλήρης μετάλαξη! Με το πολλά φτάσαμε Allou! Ένας τεραστιος χώρος με πάρα πολλές επιλογές για να διασκεδάσεις! Ένα θα σας πω: Σαν πρωτάρη με έβαλαν στο τρενάκι με το νερό μπροστά μπροστά και χωρίς αδιάβροχο! Έλα ρε μαλάκα, δεν θα βραχεις πολύ! αφού με έβαλαν μέσα μου κάνει ο πίσω μου: Την πάτησες! Να βλέπετε έναν τρελό να προσπαθεί να βγει από το βαγόνι και να τον κρατάνε οι άλλοι από πίσω! Περιττό να σας πω ότι έγινα λούτσα! Τουλάχιστον το απόλαυσα! Τα κωολοπαίδια όμως θα μου οτ πληρώσουν! Έχω ήδη σκαρφιστεί την φάρσα που θα τους κάνω! Και θα σας συστήνα ανεπιφύλακτα το 4G! Μιλάμε απίστευτό!φανταστείτε ότι είναι κάτι σζαν σφυρί που ανεβαίνει μέχρι ενός σημείου και σε αμόλα! Ε από εκεί πιάνεις κάτι ταχύτητες τρελες! (Ειδικά εγώ με μια ελαφρια υψοφοβία ένοιωθα την αδρεναλίνη να κυλά στις φλεβες μου! Αλλά σίγουρα θα το ξανάκανα!)

Πέρασε η μέρα όμορφα στο Allou και ήταν καιρός να πάμε στο Village να δουμε τον Σάάάάάάάάκηηηηηηηηηη! Alter Ego λοιπόν η επιλογή μας! Και έκανα το τραγικό λάθος να κάτσω ανάμεσα σε δύο Ρουβίτσες! το τι αναστεναγμός έπεσε και το τι Σάκη! Το highlight της βραδυάς: Είχε μια σκηνή που έδειχνε τον Σάκη πριφίλ και φαινόταν οτ αυτί του. Τότε πετάγεται μια Ρουβίτσα από τα αριστερά μυο και λέει το κορυφαίο: Αχ, ακόμα και το αυτί του είναι τόσο όμορφο! Για να μην μιλήσω για την σκηνή που ο Σάκης λέει στην αγαπημένη του το πολυπόθητο Σ' αγαπώ.... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ οι αναστεναγμοί! λες και το έλεγε στις απανταχού Ρουβίτσες ο άτιμος! Σε γενικές γραμμές ήταν ωραία η ταινία, (μαζί με τις ρουβίτσες έγινε πολύ απολαυστική!)

Τέλος και ο Village και ήταν η ώρα να γυρίσουμε Χαλκίδα! Πήραμε έναν ταξιτζή που τι να σας πω ρε παιδία, ήταν η επιτομή του Ταρίφα! Ήταν Αλβανός! (όχι ότι είμαι ρατσιστής απλά ήταν Αλβανός ο άνθρωπος) και έτυχε να πάρω στο τραξί όλα τα κορίτσια... Να με έχει πρήξει: Τι ταινία είδατε, πόσες ταινίες μπορείς να δεις με ένα εισιτήριο, έχει επιλογές το ένα το άλλο... Και τι να του πω που ήμουν μέσα με τρία κορίτσια, τα οποία να έχουν πεθάνει στα γέλια.... Ε'δια και απόειδα και αφού κατάλαβα ότι ο κύριος δεν μας πήγαινε Σύνταγμα αλλά το γύρο της Αθήνας και το ταξίμετρο είχε δείξει πέντε ευρώ ήδη πιάνω με το μάτι μου μια στάση του ΟΑΣΑ.... Υπάρχει Θεός σκέφτομαι και λεω του ταρίφα να σταματήσει.... Το κορυφαίο είναι που όταν μου ζήτησε τα πεντάευρω βγάζω από το πορτοφόλι μου το δεκάευρω και κατά λάθος βγάζω δυο... Δώστα και τα δύο μου κάνει... Τώρα να σου δώσω πέντε να σου δώσω άλλε πέντε άλλα τρία.... Τα κορίτσια να έχουν πάθει έναν πανικό, που σταματήσαμε ρε Ηλία, trust me κορίτσια... Θησείο μας άφησε ο κύριος... είχε και απευθείας ανταπόκριση με τον ηλεκτρικό για τα κάτω Πατήσια χώρις στάσεις και αλλαγές μεταφορικών! xixi! Φτάσαμε και πιο γρήγορα από τους άλλους που πήγαν Σύνταγμα! ΑΝ μην σας πω τι έγινε στο λεωφορείο του γυρισμού! Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει! Γυρίσαε σπίτι όλοι πτώματα και ράκη! ΣΑλλά ήταν μια απολαυστική μέρα που θα μου μέινει αξέχαστη! Κράτησα και το βραχιολάκι του fun park! Αυτό γιατίς το κρατάει (Ο Αλβανός εκτός των άλλων ήταν και περίεργος!) Ελπίζω να μην σας κούρασα! Αλλά όταν ζεις κάτι όμορφο δεν καταλαβαίνεις ούτε πως περνά ο χρόνος ούτε πως ξεκινά το επόμενο ταξίδι!

.....αποσιωπιτικά......

Σήμερα επιτέλους τελείωσανε οι πανελλαδικές εξετάσεις! Όλα όσα περίμενα να έρθουν επιτέλους ήρθαν! Δεν ξέρω ποια συναισθήματα υπάροχυν και κυριαρχούν περισσότερο στον ορίζοντα. Κύρίως είναι το συναίσθημα της ανακούφισης... Δεν έχω τίποτα άλλο να πω... Το μόνο που θέλω από εσάς είναι τα σχόλια σας για την παρακάτω φωτογραφία... Τίποτα περισσότερο... Απλά τι σας έρχεται στο μυαλό όταν βλέπετε μια εικόνα σαν αυτήν....

Αναμνήσεις....

Σήμερα καθώς γύριζα από το φροντιστήριο με πήρε τηλέφωνο μια θεία μου που μου είχε δανείσει τη φωτογραφική της μηχανή για το Στρασβούργο. Την ήθελε πίσω κι εγώ σαν άνθρωπος στην κοσμάρα μου ακόμα δεν της την είχα επιστρέψει. (Είμαι και λίγο καφρούκος αλλά δεν το λέμε…) Τέσπαν με το που γυρίζω σπίτι βάζω τις μπαταρίες της φωτογραφικής να φορτίσουν. Αλλά ήθελα να σβήσω και τις φωτογραφίες που είχα από Στρασβούργο να μην την επιστρέψω έτσι! Έτσι λοιπόν έκανα ανάστα ο κύριος το δωμάτιό μου για να βρω μπαταρίες να κάνω τη ’’βρωμοδουλειά!’’ στο δωμάτιό μου δεν βρήκα κι έτσι πήγα στο δωμάτιο του αδερφού μου ο οποίος είναι αυτή τη στιγμή Σέρρες (σπουδάζει) Εκεί στη βιβλιοθήκη του βρήκα ένα παλιό walkman! (Δε νομίζω να κυκλοφορούν ακόμα αυτά! Τώρα πλέον το i-pod έχει γίνει must!). Τεσπαν να μην σας τα πολυλογώ μέσα στο walkman ανακάλυψα μια παλιά κασέτα. Ο τίτλος έχει πάνω «Κάτω τα κουλά σου» Ήταν μια παλιά προειδοποίηση που είχα βάλει στον αδερφό μου που τότε ό,τι κασέτα έβρισκε την διπλό και τριπλό έγραφε! Βάζω λοιπόν στο ηχοσύστημα να ακούσω την κασέτα που θυμόμουν ότι είχα γράψει ωραία τραγουδάκια… Αλλά είχα ξεχάσει ότι την κασέτα δεν την είχα τελειώσει όλη και γι αυτό το λόγο είχα γράψει, είχα μάλλον ηχογραφήσει διάφορες φάσεις της παρέας μου μέσα! (Το walkman ηχογραφούσε κι όλας ήταν πολύ hi-tech για τη γενιά του!). δεν μπορείτε να φανταστείτε το χαμόγελό μου που είχε φτάσει όταν άρχισα να ακούω αυτές τις γνώριμες παιδικές φωνούλες που χασκογελούσαν και περνούσαν καλά από τότε! Σε συνδυασμό με τα άπαιχτα τραγουδάκια που κρύβει αυτή η κασέτα έχει κερδίσει μια επάξια (θα μπορούσα να πω την καλύτερη) θέση στο χρονόκουτο και το χρονοντούλαπο μου! (Αυτό για σένα Nemo και Helena που κάνατε πρώτες τη νύξη περί αναμνήσεων…). Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό ρε παιδιά… Είμαι μόλις δεκαοχτώ χρονών και έχω αρχίσει και νοσταλγώ τις εποχές του γυμνασίου; Μου ακούγεται πολύ κουλό! Εσείς δηλαδή τι αναπολείτε; Anyway, περιττό να σας πω ότι πήρα τηλέφωνο όλους τους «συντελεστές παραγωγής» της κασέτας και τους την έβαλα να την ακούσουν! Εάν με συγκινούν μια φορά αυτά τα πειστήρια ότι υπήρξα και μικρός (όχι ότι τώρα δεν είμαι) φανταστείτε τι συγκίνηση θα μου φέρνουν σε καμία δεκαριά χρόνια! Άλλες εποχές άλλες έγνοιες, όλα διαφορετικά… Σταματώ γιατί σας κούρασα. Μπορεί όλα να έχουν εξελιχθεί (και τώρα πλέον να έχω και videos με τις τρέλες της παρέας) αλλά αυτό είναι το πιο ανεκτίμητο τρόπαιο που έχω κρατήσει από εκείνη την εποχή… Ελπίζω μόνο να είστε κι εσείς τόσο τυχεροί και να έχετε κρατήσει παρόμοια «κειμήλια»…


Ενδεικτικά σας γράφω και μερικά τραγούδια που περιέχει η κασέτα…

Too much your heaven –Eifel 65
Words –FR David
Blue da be die da be da- Eifel 65
Τα καράβια μου καίω- Νίκος Πορτοκάλογλου
Να με προσέχεις- Νίκος Πορτοκάλογλου
Υποφέρω –Δέσποινα Βανδή! (Τότε ήταν super hit!)
Και αρκετά άλλα! (Για να μην μιλήσω για τις απερίγραπτες ερμηνείες των «Συντελεστών παραγωγής στα παραπάνω τραγούδια!)

Τι κι αν το κλουβί είναι μεγάλο....

Γιατί τελικά η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο; Γιατί θέλει να μας βασανίζει κάθε στιγμή; Γιατί δεν μας αφήνει στην ησυχία και την σιγουριά μας; Βρίσκομαι στο σπίτι μου, φυλακισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους. Σε τέσσερις όμορφους τοίχους που δεν παύουν ωστόσο να είναι φυλακή. Και όταν βγαίνω έξω; Πάλι σε μια φυλακή ζω. Σε ένα χρυσοποίκιλτο κλουβί που κατά τα άλλα σου αφήνει την αίσθηση της ελευθερίας και την εικόνα του ανεξερεύνητου. Τι κι αν το κλουβί είναι μεγάλο; Εσύ παύεις να είσαι φυλακισμένος; Τι κι αν είμαι μικρός; Δεν μπορώ να λάβω την ελευθερία που μου αξίζει; Ποιος άλλος πρέπει να καθορίζει τι είμαι εγώ πέραν του εαυτού μου και μόνο; Σκέψεις που παίρνουν μορφή μέσα στις λευκές σελίδες του ηλεκτρονικού χαρτιού. Σκέψεις που μπορεί να έμεναν για πάντα φυλαγμένες μέσα στο όμορφο του υποσυνειδήτου. Και ξαφνικά, κάτι τις ώθησε να βγουν, να ζωντανέψουν, να μας ταξιδέψουν! Και να μας δείξουν για μια ακόμα φορά το πόσο φυλακισμένοι μπορεί να νοιώθουμε μέσα στον ίδιο μας τον χώρο… Ίσως να είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που αισθάνεται έτσι. Ίσως και όχι. Πάντως αν ακόμα κι αν είμαι μόνος μου σε αυτήν την περιπλάνηση, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να την κάνω….