Κλειστόν!

Καθώς ο τρελός ιδιοκτήτης φεύγει για διακοπές, το blog παραμένει κλειστό καθώς μόνο του δεν μπορεί να λειτουργήσει! (Δεν αντέχει τόση μούρλα μόνο του!) Θα επιστρέψω σε λίγες μέρες πλήρως ανανεωμένος στην βασική μας έκδοση και δώρο το τασάκι! :D (Απ΄ότι καταλάβατε έχω τρελά κέφια!) Εις το επανειδείν λοιπόν και καλά να περάσουν όλοι όσοι φεύγουν αυτήν την εποχή για διακοπές! Και όσοι δεν φεύγουν υπομονή! Και όσοι πήγαν και γύρισαν, ζήλεια ψώρα! (MELISTALAKTOS strikes back!) Ciaaaaaao!!!!!!!!!!!!!!

Εκεί που οι γρίφοι τελειώνουν.....

Σταματώ πλέον να μιλώ με γρίφους. Είναι κάτι το κουραστικό και εδώ και δύο εβδομάδες περνάω μια φάση που χειρότερή της δεν έχω αισθανθεί. Ένας εσωτερικός εχθρός, ο ίδιος μου ο εαυτός μου έταζε τάσεις αυτοκαταστροφικές. Δεν υπάκουα, δεν ήθελα να συνεχίσω κάπως ετσι. Έψαχνα απαντήσεις και πολύ περισσότερο αποκρίσεις. Ούτε το ένα ερχόταν μα ούτε και το άλλο. Κι εγώ αισθανόμουν ακόμα πιο μόνος. Και ο πόνος ακόμα πιο αβάσταχτος. Και τα δάκρυα ποτέ δεν είναι αρκετά... Ύστερα λοιπόν από δύο εβδομάδες τόσο εσωτερικής όσο και γενικότερης σιωπής αποφάσισα να φωνάξω, να ακουστώ και να κραυγάσω... Και η φωνή μου ακούστηκε. Και η απόκριση ήρθε. Δεν ήταν αυτό που περίμενα αλλά δεν έχει πλέον σημασία... Έχει περάσει και βρίσκεται στο παρελθόν. Ύστερα λοιπόν από μια σχέση που έδωσα τα πάντα και πήρα τίποτα, και μία φιλία που στιρίχθηκα και τελικά γκρεμοτσακίστηκα, είμαι ξανά όρθιος και πατώ στα δικά μου πόδια. Κακία δεν κρατώ ούτε στον έναν ούτε στον άλλον. Και οι δύο μου χάρισαν μερικές πολύτιμες στιγμές και προπάντων ένα μεγάλο μάθημα: Οι δυνατότητες του ανθρώπου δεν σταματούν εκεί που αυτός πιστεύει ότι ήρθε το τέρμα. Συνεχίζονται και κρατούν ακόμα περισσότερο. Γιατί ακόμα και αν πέσει από το γκρεμό, είναι ικανός να βγάλει φτερά και να πετάξει.... Ο γκρεμός μπορεί να είναι το εφαλτήριο για μια καινούρια ζωή ή το τέλος της προηγούμενης...




Από εδώ και στο εξής χαράσσω καινούριους δρόμους. Προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να αποκτήσω την χαμένη μου αυτοπεπείθηση. Δεν είναι δύσκολο. Θα τα καταφέρω. Αυτοί οι δύο άνθρωποι μου έδωσαν πολλαπλά συναισθήματα και πολλαπλά χτυπήματα επίσης... Είναι οι ευχές και οι κατάρες μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλες τέτοιες φιλίες και σχεσεις. Δεν τις φοβάμαι, τις περιμένω. Πλέον ξέρω ότι ο εαυτός μου είναι ο πολυτιμότερος σύντροφός μου σε αυτό το ταξίδι. Πάντα θα δίνουμε τα πάντα σε αυτούς που αγαπούμε ακόμα και αν ξέρουμε ότι μπορεί να μην πάρουμε αυτά που επιζητούμε. Μα το τολμάμε. Γιατί εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε τόσο μα τόσο όμορφα. Αγαπάμε και ζούμε τα πάντα από την αρχή. Και ελπίζουμε. Αυτό είναι το κυριώτερο. Ελπίζουμε. Και η ελπίδα-είναι πολύ κοινότυπο μα είναι αλήθεια- πεθαίνει πάντα τελευταία. Και πολλές φορές δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτό που δεν άφηνε να κλείσουν οι πληγές μου ήταν η σιωπή. Ο φόβος ότι εγώ μπορεί να είμαι ο λάθος. Μπορεί και να ήμουν! Μα οι αποκρίσεις μου έδειξαν άλλα πράγματα. Δεν ξέρω εάν ήταν η αλήθεια που είδα ή ο εγωσμός που εμφανίστηκε από τα βάθη, αλλά αμέσως ένα κακό ξορκίστηκε, τα μάγια λύθηκαν και οι πληγές επουλώνονται αργά αλλά σταθερά. Και όταν το παρελθόν μου ξανασυναντηθεί με το μελλοντικό μου παρόν, ξέρω ότι θα είμαι ήρεμος. Ξέρω ότι εγώ έδωσα όσα μπορούσα. Τώρα πλέον είναι στη δική τους κρίση να το εκτιμήσουν. I did my best.... Η αισιοδοξία σαν τον φοίνικα αναγεννάται μέσα από τις φλόγες που άφησε η πυρκαγιά των παλαιών συνασθημάτων. Ένας λίβας φυσάει πλέον σε αυτά τα μέρη για να θυμίζει αυτά που πέρασα. Μα το αεράκι δεν θα αργήσει να γίνει δροσερό. Και το τοπίο να ανθίσει ξανά. Εάν κοτάξω γύρω μου θα βρω τους ανθρώπους που ψάχνω. Ας μην είμαι λοιπόν τόσο πεσιμιστής.....




Εκεί λοιπόν που οι γρίφοι τελειώνουν, ξεκινάει μια καινούρια αρχή. Τόσο για εμένα όσο και για όλους τους άλλους. Μια αρχή που υπόσχεται πολλά και αισιόδοξα μηνύματα. Είναι καλοκαιράκι και σε μια εβδομάδα από τώρα θα πάω τις διακοπές μου.... Θα περάσω καλά και θα το διασκεδάσω. Θα αφήσω τα τέρατα του παρελθόντος να κοιμηθούν, αλλά ακόμα και αν επιστρέψουν έχουν πλέον εξημερωθεί μέσα μου. Μια γλυκόπιρκη γεύση θα μουδίάσει τα χείλη μου αλλά αμέσως θα πιώ από το γάργαρο νερό της ζωής και το μούδιασμά θα γίνει και πάλι παρελθόν. Και μετά από αυτό, τα αποτελέσματα και μια καινούρια ζωή ξεδιπλώνεται κοντα μου. Μια ζωή απόληξη του προηγούμενου κομματιού του πάζλ... Του πολύχρωμου παζλ της ζωής....

P.S. Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν αυτήν τη διάθεση αλλά ακόμα και αν δεν τη έχουν το τραγουδάκι αυτό ελπίζω να τους την φτιάξει!

Βαρέθηκα.....

Βαρέθηκα. Πολλά και διάφορα απλά καθημερινά πράγματα που έχουν αξία για όλους τους υπόλοιπους και που εμένα με φέρνουν συνεχώς σε αδιέξοδα. Βαρέθηκα να γνωρίζω συνεχώς καινούριους ανθρώπους και εν τέλει να αισθάνομαι τόσο μόνος μέσα σε έναν κόσμο που είναι τόσο ξένος για εμένα. Βαρέθηκα τη σιωπή. Βαρέθηκα τη σιωπή που δεν έχει να μου δώσει τίποτα. Βαρέθηκα να πληγώνω τον εαυτό μου και στο τέλος να ξεσπάω σε όλους τους άλλους. Βαρέθηκα να σιωπώ. Το παραλλήρημα, τους γρίφους, τα αδιέξοδα τις ερωτήσεις που δεν πρόκειται ποτέ να λάβω απαντήσεις, τη μέρα τη νύχτα τα αστέρια, τα παραμύθια....




Θέλω....να δω την αλήθεια, να γνωρίσω τον κόσμο να κάνω παρέες που αξίζουν την προσοχή και την αγάπη μου, να σταματήσω να πηγαινοέρχομαι στις ατελείωτες αναζητήσεις του μυαλού μου. Θέλω μια μέρα να σηκώθώ και να μην με προβληματίσει τίποτα. Θέλω για μια μέρα να είμαι κανονικός. Ένας άψογος άνθρωπος μέσα στα ατελείωτα ψεγάδια του. Μέσα στη θλίψη και τα πάθη του. Και πάνω απ όλα μέσα σε ανθρώπους που με αγαπούν γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που ονειρεύονται να δουν μέσα από εμένα. Έναν φίλο, έναν αδερφό μια αγκαλιά, μια συμπόνια. Και το φως να φανερώσει όλα τα faults που το φεγγάρι κρύβει τόσο καλά στο παραπλανητικό του φως. Μα πάνω απ' όλα ήθελα εσένα. Δεν ζήτησα πολλά, μα μου στερείς ακόμα και τα λίγα. Είναι αδικό......



Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για τα εύκολα. Είναι στη φύση του να αναζητά τον πόνο την θλίψη και τη δυστυχία. Να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτά και ακόμα και αν μπορεί. Να είναι μια ζωή με την λεμιτόμο πάνω από το κεφάλι του. ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΡΕ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ!


I wish i could change the world!
I wish i could do whatever i want....
I wish.... everything was different....

If ONLY!!!!!!!!! But nope, i am too tired for all of these!



All i ever wanted....... ohh...whatever.....
...Silence won again....

Γυάλινος Κόσμος

Άνθρωποι, ψυχές φτιαγμένες από γυαλί. Στην πορεία των ζωών μας συναντάμε χτυπήματα, καθένας από εμάς σπάει σε διαφορετικά σημεία και μας μένουν ελλατώματα... Άλλοι αναζητάμε καταφύγιο σε γυάλινους κόσμους, κι άλλοι πολεμάμε να διαφυλάξουμε το δικό μας γυάλινο κέρας, εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καθένα μας να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Μερικες φορές το χάνουμε και παραδινόμαστε στην ισοπέδωση της ομορφιάς κι άλλες φορές το ακολουθούμε και χαράζουμε δικά μας μονοπάτια. Γιατί ακόμα και αν συνήθως λάβουμε στο φως τον άλλον, ακόμα και το γυαλί σπάει έυκολα, πολλοί από εμάς ζούμε με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε ολόκληρο τον κόσμο μέ μόνο μας όπλο ένα μικρό κομμάτι εύθραστο γυαλί...

Ράνια-Singles2

Πάρε με στο όνειρο.....

Το παρακάτω είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Μέσα στους στίχους του κρύβει διάφορες πτυχές... Μυστηριακό και συνάμα τόσο μελωδικό.... Καλή ακρόαση... Παρακάτω παραθέτω τους στίχους της Τσαλιγοπούλου που δίνει ρέστα πραγματικά....



Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Άλλο πρωί να μην με βρει
Στον άδειο κόσμο τον επάνω,
σ' αυτήν την άδικη ζωή.
Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Κοντά σου να ξενιτευτώ,
Πόσο να αντέξω παραπάνω
Της μοναξιάς τον πυρετό......


Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια
να ταξιδέψω εκεί που πας
στα μυστικά σου μονοπάτια
που χρόνια μόνος περπατάς.
Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια
Θέλω να ξέρω αν μ' αγαπάς
ή μήπως μου κρατάς γινάτια
όταν σε κάνω να πονάς......


Αφιερωμένο σε όλους όσους το άκουσαν και τους άρεσε! :D

Changes!

Προσπαθώ για μια ακόμα φορά να ανανεώσω το ιστολόγιό μου.... Τώρα εάν τα κατάφερα με επιτυχία ή όχι, εσείς θα μου το πείτε αυτό! Προσπαθώ να.......... άστο καλύτερα, ίσως μια άλλη φορά.... Προσπαθώ εγώ ο ίδιος να ανανεωθώ, αλλά κάτι με κρατάει δέσμιο.... Θα την βρώ την άκρη δεν σκάω! Μετά από αρκετές ημέρες σιωπής, το ζωάκι έκανε ξανά την εμφάνισή τουστη δύσμοιρη blogoσφαιρα! Καλώς σας ξαναβρήκα λοιπόν!

......

Όλα γυρίζουνε τόσο γλυκά γύρω μου. Μια ζάλη που χτυπά την καρδιά και το μυαλό. «Σ’ αγαπώ» λέω και αυτή τη φορά το πιστεύω. Και ξέρω ότι με αγαπάς κι εσύ. Αλλά με έναν τρόπο που δεν είμαι σε θέση ακόμα να καταλάβω. Μιλάω με γρίφους. Με κοιτάς και γελάς. Τι όμορφα μάτια που έχεις. Το φεγγάρι τα κάνει να φωτίζουν περισσότερο απ’ όσο μπορώ να αντέξω. Μια ζωή μας περιμένει ακόμα μπροστά. Ο πολυπόθητος έρωτας επιτέλους ήρθε. Πήρε σάρκα και οστά. Και συναντήθηκε στα μάτια σου. Τα όμορφα μάτια που φοράς. Γελάς δεν σταματάς να με εκπλήσσεις, οι κινήσεις του σώματός σου, έρχονται σε συμφωνία με το όλο τοπίο. Έχω ανάγκη από καινούριες παραστάσεις και μου τις χαρίζεις τόσο απλόχερα. Μια κινητή ανάμνηση. Μια ευχή και μια κατάρα. Ένα ναι και ένα μεγάλο όχι. Μια μεγάλη αλήθεια που βγήκε μέσα από ένα ψέμα. «Σ’ αγάπησα» λέω και αυτό είναι ακόμα πιο δυνατό από το προηγούμενο. Το παρελθόν φαίνεται να κέρδισε το παρόν. Αλλά ακόμα έχω την ανάγκη σου. Γιατί ένα κομμάτι μου ακόμα σε αγαπά και ένα άλλο σε μισεί. Με χώρισες, με δίχασες. «Σ’ αγάπησα» και αυτό ήταν η ευχή μου. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Τώρα είσαι μακρυά. Δεν θέλω να σε ενοχλήσω άλλο. Δεν θέλω να ξυπνήσω τα τέρατα μέσα μου. Μια γλυκιά ανάμνηση με ακολουθεί. Σου έχω δώσει μια υπόσχεση και δεν σκέφτομαι να την αθετήσω. Αλλά μετά από αυτό δεν ξέρω εάν θέλω ακόμα να συνεχίσω. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Πρέπει να συνεχίσω. Το ξέρεις. Γι αυτό άλλωστε γελάς. Γιατί ξέρεις. Αλλά εγώ δεν θέλω να το παραδεχτώ. Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Είμαι πιο μπερδεμένος από πριν. Αλλά ακόμα και τώρα, «Σ’ αγάπησα» και ίσως αυτό και να ήταν η ευχή μου. Ξέρεις ότι μιλάω σε εσένα. μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Προσπαθώ, αλλά η λήθη δεν είναι τόσο δυνατή. Δεν μπορεί να κερδίσει την καρδιά. Κανένας δεν μπορεί. Νέα πρόσωπα, νέες καταστάσεις. Το παλιό συναντιέται με το καινούριο. Και όλα μπερδεύονται τόσο γλυκά. Το άρωμά σου, το όπιό μου κυλά γοργά στις φλέβες μου. Φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι. Και από εκεί είδαμε καινούρια πράγματα. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Θα σε δω. Και από εκεί και πέρα ας αλλάξουνε οι δρόμοι μας. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. «Σ’ αγαπώ» λέω, και τώρα δεν ξέρω που να στραφώ… Κοιτάω μπροστά, βλέπω το μέλλον να με καρτερά. Κοιτάζω πίσω. Βλέπω το παρελθόν να με αναζητά. Κοιτάω το τώρα. Βλέπω το παρόν να αγωνιά. Κοιτάζω πάνω. Βλέπω τα αστέρια να μου χαμογελούν. Και το φεγγάρι προσπαθεί να εξαφανιστεί από τα μάτια μου. Είναι θυμωμένο, είναι κόκκινο. Χαμογελώ. «Πάλι θα αρχίσω να μιλώ με γρίφους» μια τελευταία κραυγή. Μια απόγνωση. Και ξαφνικά, όλα! Παρελθόν, παρόν και μέλλον με κοιτάνε. Και περιμένουν μια απόφαση. «Εξακολουθείς να παίζεις με γρίφους» κοιτάζω και πάλι πάνω. Τα άστρα εξακολουθούν να μου χαμογελούν. Τους ανταποδίδω το χαμόγελο. Το φεγγάρι εξαφανίστηκε. Δεν άντεξε και κρύφτηκε. Κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. Ένας καταιγισμός συναισθημάτων. Κι εγώ στη μέση. Ανάμεσα τους. Ανάμεσα σε τρεις άγρυπνους φρουρούς. Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον. Κι εσύ, εξακολουθείς να με κοιτάς. Και να γελάς. Ξέρεις. Πότε άραγε θα μάθω κι εγώ; «μη χαθείς» Μόνο αυτό μου λές. Αλλά εγώ έχω ήδη χαθεί. Οι φρουροί έχουν γίνει ακόμα πιο επίμονοι, σχεδόν προστακτικοί. Μα το ηλιοβασίλεμα είναι μια πτυχή της ημέρας. Ένα τέλος, μια αναγέννηση. Πάντα προτιμούσες το φεγγάρι. Το παραπλανητικό του φως σε μάγευε. Έχω ανάγκη από εσένα. από την χαρά που μου δίνεις όταν σε κοιτάζω, το αίσθημα της πληρότητας που μου προσφέρεις. «Με δίχασες» αλλά δεν ξέρω τι να επιλέξω. Ευχή η κατάρα; Προτιμώ να σε αφήσω για πάντα μαζί με το παρελθόν που περιμένει μια απάντηση. Αλλά εσύ έχεις τυφλώσει το παρόν και μαγέψει το μέλλον. Νίκησες τους φρουρούς μου. Αλλά μένει ακόμα ένα κάστρο. Θυμάσαι; Μια μάσκα φόραγες τότε. Κι όμως πίσω από τη μάσκα κατάφερα να διακρίνω τα λεπτά σου χαρακτηριστικά. Και να ξεκλειδώσω τι πόρτες του παραδείσου. Αλλά δεν ήσουν μέσα. Να η κατάρα, πάλι μπροστά μου. αλλά σε έχω ανάγκη. Εσύ ξέρεις, εσύ κάπου μέσα σου έχεις ήδη διαβάσει αυτά που γράφω. Κι ας μιλάω με γρίφους. Εσύ καταλαβαίνεις. Γι’ αυτό άλλωστε γελάς! Ή μήπως κατά βάθος κλαις; Θα μπορούσα να σου χαρίσω τα πάντα. Αρκούμαι στην υπόσχεση. Ελπίζω να την θυμάσαι. Το παρελθόν παίρνει το δρόμο του αποχωρισμού. Το μέλλον ξεκινάει για καινούρια μέρη. Και το παρόν μένει εδώ να μου κάνει παρέα. Κι εσύ προχωράς. Μπαίνεις μέσα στη θάλασσα με βήμα ταχύ. Δεν θέλεις να σε δω να κλαις. Αλλά εγώ σε έχω ήδη δει. Κάπου εκεί μέσα, στον παράδεισο σε είδα να κλαις. Κι ας μου λέγανε πως δεν ήσουν μέσα. Προτίμησες να κρυφτείς. «Μακάρι να μπορούσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αλλά ίσως εάν αλλάζαμε τις καταστάσεις να μην συνέβαιναν όσα συμβαίνουν τώρα.» Αυτό το τελευταίο πάει εν μέρει σε εσένα. Γιατί εσύ προσπάθησες, μάλλον προσπαθήσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αυτό πηγαίνει και κάπου αλλού… Το Μέλλον αρχίζει να απομακρύνεται και πάλι. Είναι ευχαριστημένο με τις αποφάσεις μου. Έτσι νομίζει. Αλλά εγώ δεν έπαψα ποτέ να μιλάω με γρίφους. Δεν σε ξεχωρίσω πια από μακρυά. Έγινες ένα με την θάλασσα που τόσο αγαπώ. Κάποια μέρα θα επιστρέψεις. Αλλά τότε τα τέρατα θα έχουν εξημερωθεί. Και οι φρουροί δεν θα κάνουν την εμφάνισή τους. Και όλοι μαζί θα απολαύσουμε το γνωστό πλέον αλλά τόσο θελκτικό, παραπλανητικό φως του φεγγαριού…

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ακούς
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι πού τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Είμ’ εγώ, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, μ’ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σού φορώ
Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ακούς
Πού μ’ αφήνεις, πού πάς και ποιός, μ’ακούς