Χρόνια μου πολλά!

Σήμερα είμαι officialy 18 χρονών! Κανονικά και με το νόμο! Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι το μαγικό σε όλη αυτήν την κατάσταση, ότι ήμουν όλη μέρα εχθές είμαι και σήμερα! όχι ότι περίμενα κάτι το διαφορετικό! Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν σήμερα! Για εμένα είναι μια μέρα ξεχωριστή και σκέφτομαι να την περάσω όπως ακριβώς επιθυμώ! Ίσως γι αυτό να μου αρέσει τοσο πολύ αυτή η εποχή! Γεννήθηκα την πιο όμορφη εποχή του χρόνου! Μόνο που σήμερα μας κάνει μερικά τσαλιμάκια ο καιρός! Εγώ είμαι αποφασισμένος να πάω για μπάνιο και με την βροχή! Πάλι καλά που σας γράφω αυτό που διαβάζετε και δεν αποφάσισα να σας γράψω αυτό που είχε προετοιμάσει στο word! Χαρά σε όλους! Ελπίδα σε όλους! Συναισθήματα που μας γεμίζουν σε όλους! Ευχες και παρευχές! Σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που θα πραγματοποιηθούν! Όλα είναι πιθανά!

Μια μέρα στην Αθήνα!

Εχθές πήγα με την παρέα μου Αθήνα για να διασκεδάσουμε, μετά από ένα ξενύχτι που κράτησε μέχρι το πρωί! Γυρίσαμε σπίτι, κάναμε ένα μπάνιο, αλλάξαμε ρούχα και πάλι στους δρόμους! Προορισμός μας: Ο σταθμός των τρένων αυτήν τη φορά όχι για μια φυγή, αλλά για ένα ταξιδάκι... Η διαδρομή απολαυσατική όπως θα δείτε και από τις φωτογραφίες... Πήγαμε Αθήνα πήραμε μτρεο και πήγαμε Σύνταγμα

όπου και περιμέναμε το Allou fun bus, όπου και το χάσαμε για μερικά δευτερόλεπτα! Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε ένα ταξί! By the way μην το πάρουν στραβά οι απανταχού ταξιτζήδες, αλλά είστε λίγο περίεργοι όταν πιάνετε το τιμόνι! Μιλάμε η πλήρης μετάλαξη! Με το πολλά φτάσαμε Allou! Ένας τεραστιος χώρος με πάρα πολλές επιλογές για να διασκεδάσεις! Ένα θα σας πω: Σαν πρωτάρη με έβαλαν στο τρενάκι με το νερό μπροστά μπροστά και χωρίς αδιάβροχο! Έλα ρε μαλάκα, δεν θα βραχεις πολύ! αφού με έβαλαν μέσα μου κάνει ο πίσω μου: Την πάτησες! Να βλέπετε έναν τρελό να προσπαθεί να βγει από το βαγόνι και να τον κρατάνε οι άλλοι από πίσω! Περιττό να σας πω ότι έγινα λούτσα! Τουλάχιστον το απόλαυσα! Τα κωολοπαίδια όμως θα μου οτ πληρώσουν! Έχω ήδη σκαρφιστεί την φάρσα που θα τους κάνω! Και θα σας συστήνα ανεπιφύλακτα το 4G! Μιλάμε απίστευτό!φανταστείτε ότι είναι κάτι σζαν σφυρί που ανεβαίνει μέχρι ενός σημείου και σε αμόλα! Ε από εκεί πιάνεις κάτι ταχύτητες τρελες! (Ειδικά εγώ με μια ελαφρια υψοφοβία ένοιωθα την αδρεναλίνη να κυλά στις φλεβες μου! Αλλά σίγουρα θα το ξανάκανα!)

Πέρασε η μέρα όμορφα στο Allou και ήταν καιρός να πάμε στο Village να δουμε τον Σάάάάάάάάκηηηηηηηηηη! Alter Ego λοιπόν η επιλογή μας! Και έκανα το τραγικό λάθος να κάτσω ανάμεσα σε δύο Ρουβίτσες! το τι αναστεναγμός έπεσε και το τι Σάκη! Το highlight της βραδυάς: Είχε μια σκηνή που έδειχνε τον Σάκη πριφίλ και φαινόταν οτ αυτί του. Τότε πετάγεται μια Ρουβίτσα από τα αριστερά μυο και λέει το κορυφαίο: Αχ, ακόμα και το αυτί του είναι τόσο όμορφο! Για να μην μιλήσω για την σκηνή που ο Σάκης λέει στην αγαπημένη του το πολυπόθητο Σ' αγαπώ.... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ οι αναστεναγμοί! λες και το έλεγε στις απανταχού Ρουβίτσες ο άτιμος! Σε γενικές γραμμές ήταν ωραία η ταινία, (μαζί με τις ρουβίτσες έγινε πολύ απολαυστική!)

Τέλος και ο Village και ήταν η ώρα να γυρίσουμε Χαλκίδα! Πήραμε έναν ταξιτζή που τι να σας πω ρε παιδία, ήταν η επιτομή του Ταρίφα! Ήταν Αλβανός! (όχι ότι είμαι ρατσιστής απλά ήταν Αλβανός ο άνθρωπος) και έτυχε να πάρω στο τραξί όλα τα κορίτσια... Να με έχει πρήξει: Τι ταινία είδατε, πόσες ταινίες μπορείς να δεις με ένα εισιτήριο, έχει επιλογές το ένα το άλλο... Και τι να του πω που ήμουν μέσα με τρία κορίτσια, τα οποία να έχουν πεθάνει στα γέλια.... Ε'δια και απόειδα και αφού κατάλαβα ότι ο κύριος δεν μας πήγαινε Σύνταγμα αλλά το γύρο της Αθήνας και το ταξίμετρο είχε δείξει πέντε ευρώ ήδη πιάνω με το μάτι μου μια στάση του ΟΑΣΑ.... Υπάρχει Θεός σκέφτομαι και λεω του ταρίφα να σταματήσει.... Το κορυφαίο είναι που όταν μου ζήτησε τα πεντάευρω βγάζω από το πορτοφόλι μου το δεκάευρω και κατά λάθος βγάζω δυο... Δώστα και τα δύο μου κάνει... Τώρα να σου δώσω πέντε να σου δώσω άλλε πέντε άλλα τρία.... Τα κορίτσια να έχουν πάθει έναν πανικό, που σταματήσαμε ρε Ηλία, trust me κορίτσια... Θησείο μας άφησε ο κύριος... είχε και απευθείας ανταπόκριση με τον ηλεκτρικό για τα κάτω Πατήσια χώρις στάσεις και αλλαγές μεταφορικών! xixi! Φτάσαμε και πιο γρήγορα από τους άλλους που πήγαν Σύνταγμα! ΑΝ μην σας πω τι έγινε στο λεωφορείο του γυρισμού! Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει! Γυρίσαε σπίτι όλοι πτώματα και ράκη! ΣΑλλά ήταν μια απολαυστική μέρα που θα μου μέινει αξέχαστη! Κράτησα και το βραχιολάκι του fun park! Αυτό γιατίς το κρατάει (Ο Αλβανός εκτός των άλλων ήταν και περίεργος!) Ελπίζω να μην σας κούρασα! Αλλά όταν ζεις κάτι όμορφο δεν καταλαβαίνεις ούτε πως περνά ο χρόνος ούτε πως ξεκινά το επόμενο ταξίδι!

.....αποσιωπιτικά......

Σήμερα επιτέλους τελείωσανε οι πανελλαδικές εξετάσεις! Όλα όσα περίμενα να έρθουν επιτέλους ήρθαν! Δεν ξέρω ποια συναισθήματα υπάροχυν και κυριαρχούν περισσότερο στον ορίζοντα. Κύρίως είναι το συναίσθημα της ανακούφισης... Δεν έχω τίποτα άλλο να πω... Το μόνο που θέλω από εσάς είναι τα σχόλια σας για την παρακάτω φωτογραφία... Τίποτα περισσότερο... Απλά τι σας έρχεται στο μυαλό όταν βλέπετε μια εικόνα σαν αυτήν....

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η προετοιμασία! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Ενώ η υπόλοιπη παρέα απολάμβανε τον καφέ της με το ίδιο τοπίο και τα ίδια ακούσματα, αυτός αποφάσισε να βγει μια βόλτα... Άλλωστε τις βαλίτσες του τις είχε ετοιμάσει από εχθές για να μην τρέχει τελευταία στιγμή και το καράβι αργούσε ακόμα να φύγει από το λιμάνι που απείχε μια ώρα περίπου από το σπίτι του... "Πάω μια βόλτα! Δεν θα αργήσω πολύ! Πιείτε τον καφέ σας και ετοιμαστείτε γιατί σε λιγότερο από μια ώρα θα πρέπει να έχουμε ξεκινήσει!"

Πήρε το αμάξι και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα... Πάντα του άρεσε εκεί πέρα. Οικείο μέρος γι αυτόν η θάλασσα. Σε αυτήν έλεγε τα πάντα. "Δεν μπορούμε να έχουμε εμείς οι δύο μυστικά" συνήθιζε να της λέει συχνά... Τον γαλήνευε, το άρεσε να βλέπει τα διάφορά πρόσωπά της... Τον θυμό, την ηρεμία, τη μανία που μπορεί να εξαπολύσει... "Δεν απέχουμε και πολύ" Άφησε το αμάξι του στην αρχή της παραλία και κατέβηκε τα σκαλοπάτια που θα τον οδηγούσαν στον παράδεισο... Τον δικό του παράδεισο... Είχε δείξει σε πολύ λίγους αυτό το μέρος... Εάν είσαι ξένος σε αυτά τα μέρη πολύ δύσκολα το ανακαλύπτεις... Εκτός και αν είναι γραφτό να το ανακαλύψεις... Σε αυτόν του το είχε δείξει εκείνη... "Θα σε εκτιμώ για πάντα γι αυτήν σου την αποκάλυψη". "Έχω πολλά να σου πω σήμερα" άρχισε να μιλά στην κυρά που απλωνόταν μπροστά του... Η θάλασσα έφερε ένα λίγο πιο μεγάλο κύμα πάνω στον γιαλό σα να του έλεγε: "Σε ακούω με προσοχή" Πάντα του άρεσε να βλέπει διάφορα σημάδια στη φύση που του έλεγαν τι πρέπει να κάνει και πιο δρόμο να ακολουθήσει τελικά. "Αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά για το ταξίδι που προβάλλει στον ορίζοντα. Θα είναι το πρώτο ταξίδι μαζί της... Και με όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν! Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό... Αλλά φοβάμαι... Φοβάμαι μήπως έρθει το βράδυ και εξαφανιστεί και πάλι όπως έκανε τόσο καιρό πριν την ανατολή..." "Μην ξεχνάς πως δεν ήταν η ίδια τότε!" του υπενθύμισε η θάλασσα με ένα δυνατό κύμα που έφτασε στα πόδια του και τα έβρεξε... "Μην ξεχνάς πως όλα είναι καλά πλέον! Πως πήγες και της έδειξες το δρόμο προς το όνειρο...προς την ευτυχία... Θυμάσαι την απόκρισή της; ΔΑΚΡΥΣΕ!..." Η αλήθεια είναι πως τα είχε ξεχάσει όλα αυτά. Πως η θάλασσα του τα υπενθύμισε με τα καθάρια νερά της. Μέσα της μπορούσε να δει το καθρέφτισμα του εαυτού του. Το καθρέφτισμα της ψυχής του....


"Κάτι άσχημο αισθάνομαι ότι θα γίνει αλλά πρέπει να φύγω...."

Ξεκινάμε! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Το κελάηδημα των πουλιών ακριβώς έξω από το παράθυρό του, του έδωσε ένα ευχάριστο ξύπνημα. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να σηκωθεί... Παρόλα αυτά σηκώθηκε, πήγε και πλήθυκε ντύθηκε, έφτιαξε καφέ και έκατσε στη βεράντα να απολαύσει το τοπίο που απλονώταν μπροστά του.... Ένα μεγάλο χωράφι γεμάτο από φυστικές γεμάτες από καρπούς αλλά και πυκνό πράσινο φύλλωμα! Αυτό ήταν και το καταφύγιο των μικρών ταξιδευτών του καλοκαιριού που του έκαναν τόσο ευχάριστο το ξύπνημα. Ο καφές άρχισε να κυλά μέσα του και να τον αναζωογωνεί. Ένα υπέροχο πρωινό που δεν προμήνυε τίποτα δυσάρεστο στο υπόλοιπο της ημέρας... Τελείωσε τον καφέ του και περίμενε να ξυπνήσουν και οι υπολοιποι φίλοι του. Ήταν η μεγάλη ημέρα βλέπεις σήμερα! Θα φεύγανε για διακοπές! Στην Σαντορίνη θα πήγαιναν. Γύρισε πίσω στο δωμάτιό του και έδωσε ένα απαλό φιλί στην γυμνή πλάτη της... Η ανάσα του καυτή ξεχύθηκε πάνω στο σώμα της που πάντα αντρίχιαζε σε κάθε του άγγιγμα... <<Είναι η ώρα να ξυπνήσουμε! Η μέρα δεν θα μας περιένει!>>... <<χμμμ.... ετοίμασε καφέ να πιόύμε και θα έχω σηκωθεί μέχρι να είναι έτοιμοι...>>

Εκείνος όμως είχε πιει καφέ και δεν περίμενε να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. πάντα έκανε έτσι. Του άρεσε να είναι μόνος του μερικές φορές. Όχι πάντα. Αλλά μερικές φορές επιβαλλόταν. Να ηρεμήσει, να δει τα πράγματα με άλλο μάτι, να τα ζυγιάσει... Πάντα φαινόταν ως το πιο παρορμητικό άτομο της παρέας αλλά δεν ήταν έτσι. Πάντα ήξερε πολύ καλά τι έκανε, προέβλεπε μερικές θέσεις μπροστά ακόμα και με εμπόδια στο δρόμο του. Ήθελε την ευτυχία για αυτόν και κυρίως για τους γύρω του. Και πιο πολύ γι αυτήν. Η αγάπη δεν έχει όρια λένε. Και κάτι πρέπει να ξέρουν αυτοί που το λένε...

Αντίο Άγγελε...

Ήταν κάποτε ένας άγγελος. Ένας πολύ όμορφος άγγελος... Που η μοίρα του ήταν να έρθει στη γη. Στη γη για να δώσει δύναμη στους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.... Αλλά ο Άγγελος δεν παραπονιόταν. Του άρεσε η ζωή στη γη... Μόνο που...μερικές φορές επιθυμούσε τα φτερά που είχε χάσει. Τα φτερά που τον έπαιρναν μακρυά από αυτά που δεν μπορούσε να αντέξει ούτε ο ίδιος. Βαρύ το φορτίο... Αυτός ο άγγελος μας έμαθε πως να πολεμάμε όλα όσα μας φαίνονται φαινομενικά τόσο σημαντικά και που στην ουσία είναι ανύπαρκτα... Μας έμαθε ότι ακόμα και ένα χαμόγελο μια παρηγοριά τη δύσκολη στιγμή είναι πιο σημαντική απ οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Μας έμαθε ότι η ανθρωπιά κρύβεται πολλές φορές από το δαίμονα των χρημάτων. Η ζωή δε είναι ρόδινη και ονειρικά πλασμένη όπως θα επιθυμούσαμε πολλοί-και μέσα σε αυτούς ο Άγγελος- αλλά κρύβει μέσα της μεγάλη σαπίλα και δυσοσμία. Αλλά ο άγγελος εξακολουθούσε να χαίρεται τη ζωή του, ακόμα και χωρίς τα φτερά του που μερικές φορές τα νοσταλγούσε... κι εκεί που μετά από καιρό είχε αρχίσει να βγάζει και πάλι τις φτερούγες του και να είναι έτοιμος να πετάξει μακρυά μετά από τόσο καιρό ταλαιπωρίας πάνω στη γη, οι άνθρωποι-καταραμένη φάρα- έρχονται και της τα κόβουν σύριζα.... και δεν υπάρχει μεγάλη ελπίδα να ξαναπετάξει... Αλλά ούτε και τότε η Άγγελος το έβαλε κάτω! Ακόμα και τότε, ήλπιζε ότι κάποια στιγμή θα πετάξει μακρυά και καρτερούσε υπομονετικά.... Δάκρυα δεν κυλούσαν από το μάτια του. Έκλαιγε η βροχή γι αυτόν. Και κάποια στιγμή, ο άγγελος έφυγε από αυτόν τον κόσμο που τον ταλαιπωρούσε με τόσο βάναυσο τρόπο και που ποτέ δεν είχε εγκαταλείψει ΠΟΤΕ! Τώρα πετάει! Έχει ολόχρυσα φτερά και μέσα του προστατεύει όλους όσοι του στάθηκαν ή προσπάθησαν με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί ύστερα από όλα όσα πέρασε ποτέ δε ζήτησε περισσότερα από την ελευθερία του και την χαρά ακόμα και του κόσμου που του στέρησε όλα όσα επιθυμούσε.... Μετά από τριάντα χρόνια ξανασηκώνεται μόνος του, ξαναπετά, ξαναΖΕΙ!

Αμαλία Καλιβυνού θα μας λείψεις...

Σε ευχαριστούμε για όλα τα μαθήματα ανθρωπιάς και ηθικής μας δίδαξες και ελπίζω εκεί που βρίσκεσαι να βρήκες επιτέλους τα φτερά που σου στερήσαμε με τόσο άδικο τρόπο....

Οι στίχοι και το τραγουδάκι που θα παίζει είναι αφιερωμένο σε εσένα....

There's no one in town I know

You gave us some place to go.

I never said thank you for that.

I thought I might get one more chance.

What would you think of me now,

so lucky, so strong, so proud?

I never said thank you for that,

now I'll never have a chance.

May angels lead you in.

Hear you me my friends.

On sleepless roads the sleepless go.

May angels lead you in.

So what would you think of me now,

so lucky, so strong, so proud?

I never said thank you for that,

now I'll never have a chance.

May angels lead you in.

Hear you me my friends.

On sleepless roads the sleepless go.

May angels lead you in.

May angels lead you in.

May angels lead you in.

And if you were with me tonight,

I'd sing to you just one more time.

A song for a heart so big,

god wouldn't let it live.

May angels lead you in.

Hear you me my friends.

On sleepless roads the sleepless go.

May angels lead you in.

May angels lead you in.

Hear you me my friends.

On sleepless roads the sleepless go.

May angels lead you in.

May angels lead you in.