Πίσω από το γκρι...

Αδηφάγα πλάσματα οι άνθρωποι. Με όσα και αν έχουν στα χέρια τους, πάντα θα επιθυμούσαν έστω και κάτι που δεν έχουν. Έτσι είναι η φύση μας. Πάντα θα αναζητούμε κάτι που δεν μπορούμε να έχουμε. Για να μπορούμε να μην είμαστε ευχαριστημένοι. Για να μας λείπει πάντα κάτι και να μας ταλαιπωρεί ημέρα και νύχτα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά και έχει το βάρος ενός αιώνα, κάθε πραγματοποιημένης ευχής που θα ευχόμασταν ποτέ να μην έχει γίνει! Τελικά, υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει αυτή η αυταπάτη; Η ψευδαίσθηση; Προσπαθούμε να την βρούμε, αλλά ποιος την έχει βρει πραγματικά; Όχι τα δευτερόλεπτα, αυτά τα ψήγματα ευτυχίας που αισθανόμαστε αραιά και που. Ευτυχία με όλη τη σημασία της λέξης. Να ΕΥ ΤΥΧΟΥΜΕ, να έχουμε καλή τύχη, να αισθανόμαστε τυχεροί που έχουμε όλα όσα επιζητούσαμε. Μερικές φορές, τις περισσότερες φορές, ο πόνος είναι πιο δυνατός από κάθε τι. Κερδίζει στα σημεία και βγάζει knock out κάθε άλλο συναίσθημα, κάθε άλλη σκέψη. Αδιάλειπτος και συνεχής πόνος. Πόνος της καρδιάς, πόνος του μυαλού, πόνος της σκέψης και μόνο. Στη σκέψη ότι η ευτυχία είναι κάπου μακρυά μας, ότι εθελοτυφλούμε και ότι δεν πρόκειται ποτέ να την βρούμε, ότι έχουμε συνηθίσει στον πόνο και δεν μπορούμε χωρίς αυτόν. Αυτή είναι η κατάρα μας. Ίσως βαθειά μέσα μας αναζητούμε τον πόνο. Την πίκρα. Γιατί έτσι τα ψήγματα της ευτυχίας, μπροστά στους πακτωλούς του πόνου να φαίνονται μάννα εξ ουρανού. Θεόσταλτο δώρο για να μας θυμίσει ότι ναι, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Τι πρέπει να κάνεις για να βρεθείς στην άλλη πλευρά; Θυσίες. Και μέχρι που είσαι πρόθυμος να φτάσεις για να πας στην άλλη πλευρά; Μέχρι το τέλος. ΛΑΘΟΣ! Ο άνθρωπος εκτός από αδηφάγος και άπληστος είναι και φυγόπονος. Τι ειρωνεία ε; Εμείς προσπαθούμε να του ξεφύγουμε και τελικά τον έχουμε μέσα στο αίμα μας. Ναι, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να αποφύγουμε τον πόνο. Αλλά αυτός εκεί, επιμένει. Εσωτερικές ανάγκες έκφρασης, να βγάλεις το μέσα έξω. Να δείξεις τα χρώματα της καρδιάς και της ψυχής σου. Κι όμως, πίσω από αυτό το γκρι που φαίνεται να βάφει όλο το τοπίο, διαγράφεται καθαρά το λευκό. Και το λευκό κρύβει ακόμα περισσότερα χρώματα μέσα του! Πάρτε το λευκό και αναλύστε το! Ανοίξτε την παλέτα της ψυχής σας και ζωγραφίστε τον κόσμο που ονειρεύεστε! Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος κρύβει μόνο το γκρι. Θα είναι ο δικός σας κόσμος. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Παρόλους τους πόνους και της κακουχίες, παρόλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα παρωχημένα συναισθήματα, παρόλα αυτά νικήτρα θανάτου βγαίνει πάντα η ζωή. Οπότε το συμπέρασμα ποιο είναι; Όλα όσα ζούμε, όλα όσα κάνουμε, είναι ένα συνονθύλευμα που μέσα από αυτές τις ακατάστατες και ακατάπαυστες εκπλήξεις του, δημιουργεί ζωή. Ένας συνεχής και ατέρμονος κύκλος, ο κύκλος της ζωής, που κρύβει τον πόνο της πίκρα και κάπου βαθειά μέσα του την ευτυχία. Γιατί πάντα πίσω από το γκρι δεν κρύβεται μόνο το μαύρο που σπίλωσε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, υπάρχει και το λευκό, το αυθεντικό και το ωραίο. Και πίσω από το λευκό κρύβονται πολλά χρώματα…. Let’s seek for them λοιπόν…. Η ζωή δεν κάνει ποτέ λάθος, ακόμα και αν μας αφήνει να παίζουμε συνεχώς τα παιχνίδια της. Ξέρει να κρατά τις ισορροπίες, ακόμα και αν φαινομενικά μας δείχνει το αντίθετο. Ας ψάξουμε το λευκό λοιπόν, ας ψάξουμε τη ζωή, το χρώμα στη ζωή μας...

Follow the rainbow...

Τα πράγματα που ονειρευόμαστε για τη ζωή μας θυμίζουν το ουράνιο τόξο. Όσο και να προσπαθούμε μερικές φορές δε μπορούμε να τα φτάσουμε. Και τότε πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε. Όχι μόνο αυτά που θα θέλαμε, αλλά και αυτά που μας μένουν. Γιατί μερικές φορές το ουράνιο τόξο είναι μπροστά στα μάτια μας. Απλά, εμείς δε μπορούμε να το δούμε....



Ράνια, Singles 2

Όσπου να βρούμε την Ιθάκη....

Υπάρχουν μερικές στιγμές.... Σαν αυτές. Που κάτι μέσα μου σκυρτά. Και αναζητά. Χαμένα όνειρα χαμένες αλήθειες... Όλα ξεχασμένα μέσα στο παρελθόν της καρδιάς μου. Μιας καρδιάς με παρελθόν και παρόν. Το μέλλον; Εγώ το μέλλον νοσταλγώ. Όσπου να σου φανερωθεί η Ιθάκη. Όσπου τα σύννεφα να φύγουν. Θέλω να φύγουν τα σύννεφα; Είναι ωραία τα σύννεφα. Σε ταξιδεύουν, ενεργοποιούν την φαντασία σου, σε κάνουν να νοιώσεις......ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! Θέλω να έχω κάποιον δίπλα μου; Ναι, μερικές φορές το αναζητώ, το απόλυτο λυτρωτικό. Και κάποιες άλλες θέλω μόνο να είμαι μόνος μου. Μόνος σε έναν τόσο απέραντο κόσμο. Σε έναν κόσμο που ακόμα καλά καλά δεν ξέρω εμένα. Τα σύννεφα ματωμένα από τον ήλιο αρχίζουν και δακρύζουν. Συναισθήματα ενός άλλου κόσμου. Που φαντάζει τόσο μακρυνός. Κι όμως, απέχει μόνο μερικές μέρες, μερικές ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα. Αιώνες μακρυά... Η ζωή είναι πολύ όμορφη. Είναι γιατί δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο. Είναι χαρούμενη, είναι και θλιβερή. Πολλά πρόσωπα για μια μάγισσα που μας σαγηνεύει με κάθε τρόπο. Και όσο κι αν προσπαθει να μας ξεφύγει, εμείς πάντα κατά πόδας! Χαρμολύπες και ανάμεικτα συναισθήματα ανάμεσα σε ασυνάρτητα λόγια.... Οι κρουνοί της ζωής άνοιξαν. Εμείς τι περιμένουμε;

Γυάλινος Κόσμος

Άνθρωποι, ψυχές φτιαγμένες από γυαλί. Στην πορεία των ζωών μας συναντάμε χτυπήματα, καθένας από εμάς σπάει σε διαφορετικά σημεία και μας μένουν ελλατώματα... Άλλοι αναζητάμε καταφύγιο σε γυάλινους κόσμους, κι άλλοι πολεμάμε να διαφυλάξουμε το δικό μας γυάλινο κέρας, εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καθένα μας να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Μερικες φορές το χάνουμε και παραδινόμαστε στην ισοπέδωση της ομορφιάς κι άλλες φορές το ακολουθούμε και χαράζουμε δικά μας μονοπάτια. Γιατί ακόμα και αν συνήθως λάβουμε στο φως τον άλλον, ακόμα και το γυαλί σπάει έυκολα, πολλοί από εμάς ζούμε με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε ολόκληρο τον κόσμο μέ μόνο μας όπλο ένα μικρό κομμάτι εύθραστο γυαλί...

Ράνια-Singles2

Η προετοιμασία! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Ενώ η υπόλοιπη παρέα απολάμβανε τον καφέ της με το ίδιο τοπίο και τα ίδια ακούσματα, αυτός αποφάσισε να βγει μια βόλτα... Άλλωστε τις βαλίτσες του τις είχε ετοιμάσει από εχθές για να μην τρέχει τελευταία στιγμή και το καράβι αργούσε ακόμα να φύγει από το λιμάνι που απείχε μια ώρα περίπου από το σπίτι του... "Πάω μια βόλτα! Δεν θα αργήσω πολύ! Πιείτε τον καφέ σας και ετοιμαστείτε γιατί σε λιγότερο από μια ώρα θα πρέπει να έχουμε ξεκινήσει!"

Πήρε το αμάξι και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα... Πάντα του άρεσε εκεί πέρα. Οικείο μέρος γι αυτόν η θάλασσα. Σε αυτήν έλεγε τα πάντα. "Δεν μπορούμε να έχουμε εμείς οι δύο μυστικά" συνήθιζε να της λέει συχνά... Τον γαλήνευε, το άρεσε να βλέπει τα διάφορά πρόσωπά της... Τον θυμό, την ηρεμία, τη μανία που μπορεί να εξαπολύσει... "Δεν απέχουμε και πολύ" Άφησε το αμάξι του στην αρχή της παραλία και κατέβηκε τα σκαλοπάτια που θα τον οδηγούσαν στον παράδεισο... Τον δικό του παράδεισο... Είχε δείξει σε πολύ λίγους αυτό το μέρος... Εάν είσαι ξένος σε αυτά τα μέρη πολύ δύσκολα το ανακαλύπτεις... Εκτός και αν είναι γραφτό να το ανακαλύψεις... Σε αυτόν του το είχε δείξει εκείνη... "Θα σε εκτιμώ για πάντα γι αυτήν σου την αποκάλυψη". "Έχω πολλά να σου πω σήμερα" άρχισε να μιλά στην κυρά που απλωνόταν μπροστά του... Η θάλασσα έφερε ένα λίγο πιο μεγάλο κύμα πάνω στον γιαλό σα να του έλεγε: "Σε ακούω με προσοχή" Πάντα του άρεσε να βλέπει διάφορα σημάδια στη φύση που του έλεγαν τι πρέπει να κάνει και πιο δρόμο να ακολουθήσει τελικά. "Αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά για το ταξίδι που προβάλλει στον ορίζοντα. Θα είναι το πρώτο ταξίδι μαζί της... Και με όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν! Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό... Αλλά φοβάμαι... Φοβάμαι μήπως έρθει το βράδυ και εξαφανιστεί και πάλι όπως έκανε τόσο καιρό πριν την ανατολή..." "Μην ξεχνάς πως δεν ήταν η ίδια τότε!" του υπενθύμισε η θάλασσα με ένα δυνατό κύμα που έφτασε στα πόδια του και τα έβρεξε... "Μην ξεχνάς πως όλα είναι καλά πλέον! Πως πήγες και της έδειξες το δρόμο προς το όνειρο...προς την ευτυχία... Θυμάσαι την απόκρισή της; ΔΑΚΡΥΣΕ!..." Η αλήθεια είναι πως τα είχε ξεχάσει όλα αυτά. Πως η θάλασσα του τα υπενθύμισε με τα καθάρια νερά της. Μέσα της μπορούσε να δει το καθρέφτισμα του εαυτού του. Το καθρέφτισμα της ψυχής του....


"Κάτι άσχημο αισθάνομαι ότι θα γίνει αλλά πρέπει να φύγω...."

Ξεκινάμε! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Το κελάηδημα των πουλιών ακριβώς έξω από το παράθυρό του, του έδωσε ένα ευχάριστο ξύπνημα. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να σηκωθεί... Παρόλα αυτά σηκώθηκε, πήγε και πλήθυκε ντύθηκε, έφτιαξε καφέ και έκατσε στη βεράντα να απολαύσει το τοπίο που απλονώταν μπροστά του.... Ένα μεγάλο χωράφι γεμάτο από φυστικές γεμάτες από καρπούς αλλά και πυκνό πράσινο φύλλωμα! Αυτό ήταν και το καταφύγιο των μικρών ταξιδευτών του καλοκαιριού που του έκαναν τόσο ευχάριστο το ξύπνημα. Ο καφές άρχισε να κυλά μέσα του και να τον αναζωογωνεί. Ένα υπέροχο πρωινό που δεν προμήνυε τίποτα δυσάρεστο στο υπόλοιπο της ημέρας... Τελείωσε τον καφέ του και περίμενε να ξυπνήσουν και οι υπολοιποι φίλοι του. Ήταν η μεγάλη ημέρα βλέπεις σήμερα! Θα φεύγανε για διακοπές! Στην Σαντορίνη θα πήγαιναν. Γύρισε πίσω στο δωμάτιό του και έδωσε ένα απαλό φιλί στην γυμνή πλάτη της... Η ανάσα του καυτή ξεχύθηκε πάνω στο σώμα της που πάντα αντρίχιαζε σε κάθε του άγγιγμα... <<Είναι η ώρα να ξυπνήσουμε! Η μέρα δεν θα μας περιένει!>>... <<χμμμ.... ετοίμασε καφέ να πιόύμε και θα έχω σηκωθεί μέχρι να είναι έτοιμοι...>>

Εκείνος όμως είχε πιει καφέ και δεν περίμενε να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. πάντα έκανε έτσι. Του άρεσε να είναι μόνος του μερικές φορές. Όχι πάντα. Αλλά μερικές φορές επιβαλλόταν. Να ηρεμήσει, να δει τα πράγματα με άλλο μάτι, να τα ζυγιάσει... Πάντα φαινόταν ως το πιο παρορμητικό άτομο της παρέας αλλά δεν ήταν έτσι. Πάντα ήξερε πολύ καλά τι έκανε, προέβλεπε μερικές θέσεις μπροστά ακόμα και με εμπόδια στο δρόμο του. Ήθελε την ευτυχία για αυτόν και κυρίως για τους γύρω του. Και πιο πολύ γι αυτήν. Η αγάπη δεν έχει όρια λένε. Και κάτι πρέπει να ξέρουν αυτοί που το λένε...