tag:blogger.com,1999:blog-4202550297594816012011-11-06T12:19:59.531+02:00Όταν οι σκέψεις γίνονται λέξεις και οι λέξεις, γίνονται έργα...Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.comBlogger401100tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-69911771469108697642007-08-30T18:06:00.000+03:002007-08-30T18:10:09.763+03:00<span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">Ο Blogger και όλοι όσοι συνάντησα εδώ μέσα με έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Έψαχνα να βρω κάπου να μιλήσω και να με καταλάβουν. Και Αυτό το βρήκα ανάμεσα σε εσάς! Σας ευχαριστώ πολύ για όλα. Το blog αυτό κλείνει καθώς διένυσε όλα όσα θα έπρεπε να διανύσει... Ήρθε η ωρα να βάλω έναν επίλογο. Το επι παντός επιστητού κλείνει τις πόρτες του. Μια καιούρια ζωή απλώνεται μπροστά μου. Από εδώ και στο εξής θα με βρίσκετε σε άλλη </span><a style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);" href="http://perianemwn.wordpress.com/">γειτονιά</a><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">.... Σας περιμενω για να σας κεράσω! Thank you for everything!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-6991177146910869764?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-54420885900193102462007-08-27T17:35:00.000+03:002007-08-27T17:40:53.942+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RtLiTKLLGFI/AAAAAAAAALk/LbcGAHKmSXY/s1600-h/Tetarti%2B29%2BAugoustou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RtLiTKLLGFI/AAAAAAAAALk/LbcGAHKmSXY/s400/Tetarti%2B29%2BAugoustou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103390146540804178" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="text-align: center; font-family: verdana;" class="MsoNormal">Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.</span><br /><br />Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.</span> </p> <p style="text-align: center; font-family: verdana;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-5442088590019310246?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-38708698596015695852007-08-23T00:34:00.000+03:002007-08-23T00:49:08.066+03:00<span style="font-size:130%;"><br /></span><a style="color: rgb(51, 102, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsyvB6LLGEI/AAAAAAAAALc/0WApLmME0fQ/s1600-h/578304720_a329d67811.jpg"><span style="font-size:130%;"></span></a><span style="font-size:130%;"><a style="color: rgb(51, 102, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rsyu7aLLGDI/AAAAAAAAALU/UT_H79wE0pY/s1600-h/508223367_feff82f5bb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rsyu7aLLGDI/AAAAAAAAALU/UT_H79wE0pY/s400/508223367_feff82f5bb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101644813565630514" border="0" /></a></span><span style="font-size:130%;"><br /></span> <p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >Αδηφάγα πλάσματα οι άνθρωποι. Με όσα και αν έχουν στα χέρια τους, πάντα θα επιθυμούσαν έστω και κάτι που δεν έχουν. Έτσι είναι η φύση μας. Πάντα θα αναζητούμε κάτι που δεν μπορούμε να έχουμε. Για να μπορούμε να μην είμαστε ευχαριστημένοι. Για να μας λείπει πάντα κάτι και να μας ταλαιπωρεί ημέρα και νύχτα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά και έχει το βάρος ενός αιώνα, κάθε πραγματοποιημένης ευχής</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" > που θα ευχόμασταν ποτέ να μην έχει γίνει! Τελικά, υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει αυτή η αυταπάτη; Η ψευδαίσθηση; Προσπαθούμε να την βρούμε, αλλά ποιος την έχει βρει πραγματικά; Όχι τα δευτερόλεπτα, αυτά τα ψήγματα ευτυχίας που αισθανόμαστε αραιά και που. Ευτυχία με όλη τη σημασία της λέξης. Να <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ΕΥ ΤΥΧΟΥΜΕ,</span> να έχουμε καλή τύχη, να αισθανόμαστε τυχεροί που έχουμε όλα όσα επιζητούσαμε. Μερικές φορές, τις περισσότερες φορές, ο πόνος είναι πιο δυνατός από κάθε τι. Κερδίζει στα σημεία και βγάζει</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" > </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">knock</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">out</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" >κάθε άλλο συναίσθημα, κάθε άλλη σκέψη. Αδιάλειπτος και συνεχής πόνος. Πόνος της καρδιάς, πόνος του μυαλού, πόνος της σκέψη</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >ς και μόνο. Στη σκέψη ότι η ευτυχία είναι κάπου μακρυά μας, ότι εθελοτυφλούμε και ότι δεν πρόκειται ποτέ να την βρούμε, ότι έχουμε συνηθίσει στον πόνο και δεν μπορούμε χωρίς αυτόν. Αυτή είναι η κατάρα μας. Ίσως βαθειά μέσα μας αναζητούμε τον πόνο. Την πίκρα. Γιατί έτσι τα ψήγματα της ευτυχίας, μπροστά στους πακτωλ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >ούς του πόνου να φαίνονται μάννα εξ ουρανού. Θεόσταλτο δώρο για να μας θυμίσει ότι ναι, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Τι πρέπει να κάνεις για να βρεθείς στην άλλη πλευρά; Θυσίες. Και μέχρι που είσαι πρόθυμος να φτάσεις για να πας στην άλλη πλευρά; Μέχρι το τέλος. ΛΑΘΟΣ! Ο άνθρωπος εκτός από αδηφάγος και άπληστος είναι και φυγόπονος. Τι ειρωνεία ε; Εμείς προσπαθούμε να του ξεφύγουμε και τελικά τον</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" > έχουμε μέσα στο αίμα μας. Ναι, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να αποφύγουμε τον πόνο. Αλλά αυτός εκεί, επιμένει. Εσωτερικές ανάγκες έκφρασης, να βγάλεις το μέσα έξω. Να δείξεις τα χρώματα της καρδιάς και της ψυχής σου. Κι όμως, πίσω από αυτό το γκρι που φαίνεται να βάφει όλο το τοπίο, διαγράφεται καθαρά το λευκό. Και το λευκό κρύβει ακόμα περισσότερα χρώματα μέσα του! Πάρτε το λευκό και αναλύστε το</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >! Ανοίξτε την παλέτα της ψυχής σας και ζωγραφίστε τον κόσμο που ονειρεύεστε! Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος κρύβει μόνο το γκρι. Θα είναι ο δικός σας κόσμος. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Παρόλους τους πόνους και της κακουχίες, παρόλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα παρωχημένα συναισθήματα, παρόλα αυτά νικήτρα θανάτου βγαίνει πάντα η ζωή. Οπότε το συμπέρασμα ποιο είναι; Όλα όσα ζούμε, όλα όσα κάνουμε, είναι ένα συνονθύλευμα που μέσα από αυτές τις ακατάστατες και ακατάπαυστε</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >ς εκπλήξεις του, δημιουργεί ζωή. Ένας συνεχής και ατέρμονος κύκλος, ο κύκλος της ζωής, που κρύβει τον πόνο της πίκρα και κάπου βαθειά μέσα του την ευτυχία. Γιατί πάντα πίσω από το γκρι δεν κρύβεται μόνο το μαύρο που σπίλωσε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, υπάρχει και το λευκό, το αυθεντικό και το ωραίο. <span style=""> </span>Και πίσω από το λευκό κρύβονται πολλά χρώματα…. </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">Let</span><span style=";font-family:Garamond;" >’</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">s</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">seek</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">for</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US">them</span><span style=";font-family:Garamond;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:Garamond;" >λοιπόν…. Η ζωή δεν κάνει ποτέ λ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" >άθος, ακόμα και αν μας αφήνει να παίζουμε συνεχώς τα παιχνίδια της. Ξέρει να κρατά τις ισορροπίες, ακόμα και αν φαινομενικά μας δείχνει το αντίθετο. Ας ψάξουμε το λευκό λοιπόν, ας ψάξουμε τη ζωή, το χρώμα στη ζωή μας...</span></span></p><br /><br /><p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><a style="color: rgb(51, 102, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsyvB6LLGEI/AAAAAAAAALc/0WApLmME0fQ/s1600-h/578304720_a329d67811.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsyvB6LLGEI/AAAAAAAAALc/0WApLmME0fQ/s400/578304720_a329d67811.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101644925234780226" border="0" /></a></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" > <o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-3870869859601569585?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-68674544487755171942007-08-21T03:21:00.000+03:002007-08-21T03:26:50.136+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsoxOqLLGCI/AAAAAAAAALM/TE7SvYB2fUA/s1600-h/1097664660_dbae658d04.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsoxOqLLGCI/AAAAAAAAALM/TE7SvYB2fUA/s400/1097664660_dbae658d04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100943655859591202" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Τα πράγματα που ονειρευόμαστε για τη ζωή μας θυμίζουν το ουράνιο τόξο. Όσο και να προσπαθούμε μερικές φορές δε μπορούμε να τα φτάσουμε. Και τότε πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε. Όχι μόνο αυτά που θα θέλαμε, αλλά και αυτά που μας μένουν. Γιατί μερικές φορές το ουράνιο τόξο είναι μπροστά στα μάτια μας. Απλά, εμείς δε μπορούμε να το δούμε....</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-style: italic;">Ράνια, Singles 2</span><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-6867454448775517194?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-2552282757198136462007-08-18T03:55:00.000+03:002007-08-18T04:20:47.867+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsZJW6LLGBI/AAAAAAAAALE/7ZmZjghkoHM/s1600-h/344592493_2016c04315.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsZJW6LLGBI/AAAAAAAAALE/7ZmZjghkoHM/s400/344592493_2016c04315.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5099844285965735954" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Έτσι είναι ο τίτλος από το τραγουδάκι που παίζει στο podcast μου. Maybe tomorrow, i ll find my way home... Ίσως είμαι πολύ μικρός ακόμα. Αλλά εχθές είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου που είναι μόλις τρία χρόνια μεγαλύτερή μου. Το μεγαλύτερο όνειρό της είναι να ζήσει μια ζωή στο Λονδίνο. Πήγε για μια εβδομάδα και τελικά έκατσε έξι μήνες. Ακόμα αναρωτιέται με τον εαυτό της γιατί έφυγε από εκεί. Με αυτήν τη συζήτηση άρχισα να αναρωτιέμαι εάν έχω βρει εγώ τον δικό μου τόπο για να αράξω. Και η αλήθεια είναι πως όχι, ακόμα δεν έχω δει την τοποθεσία που θα με γεμίσει και θα μου ενεργοποιήσει τόσο οικεία συναισαθήματα. Ακόμα ψάχνομαι. Να μου πεις, είμαι σε φάση αναζήτησης.... Οκ... Αλλά πολύ θα ήθελα να ξέρω ότι έχω βρει την τοποθεσία και απλώς περιμένω όλα να μου έρθουν βολικά (λέγοντας βολικά να εξασφαλίσω τα απαραίτητα και να πάω σε αυτό το μέρος) και να βρω τον δρόμο για το σπίτι... Πως να το πω, μου λείπουν συναισθήματα..... πληρότητας. Μιας πληρότητας που αρνείται πεισματικά να έρθει! Στο τέλος μπορεί να καταλήξω στα γνωστά τούτα μέρη, αλλά μέχρι να γυρίσεις όλον τον κόσμο, ποτέ δεν θα ξέρεις! Δε νομίζω ότι πρέπει να κάνω ένα τόσο μεγαλεπίβολο ταξίδι, πιο κοντινοί προορισμοί θα με πείσουν. One day i ll find my way home! Και όταν τον βρω θα σας καλέσω όλους! Για να χαρείτε κι εσείς με την χαρά μου. Όπως θα χαιρόμουν κι εγώ μαζί σας... Προς το παρόν, ψάχνομαι... But who knows, maybe tomorrow....</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >(Αφιερωμένο σε όλους όσους ακόμα ψάχνονται ή ακόμα και αν έχουν βρει τον προορισμό, βρίσκονται ακόμα στο ταξίδι....) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-255228275719813646?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-23766556548569318602007-08-13T14:21:00.000+03:002007-08-13T14:46:25.729+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsBEUiwZiCI/AAAAAAAAAK0/RO8yNkV-O5c/s1600-h/1016834237_7a6b0be930.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RsBEUiwZiCI/AAAAAAAAAK0/RO8yNkV-O5c/s320/1016834237_7a6b0be930.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098149897901279266" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Υπάρχουν μερικές στιγμές.... Σαν αυτές. Που κάτι μέσα μου σκυρτά. Και αναζητά. Χαμένα όνειρα χαμένες αλήθειες... Όλα ξεχασμένα μέσα στο παρελθόν της καρδιάς μου. Μιας καρδιάς με παρελθόν και παρόν. Το μέλλον; Εγώ το μέλλον νοσταλγώ. Όσπου να σου φανερωθεί η Ιθάκη. Όσπου τα σύννεφα να φύγουν. Θέλω να φύγουν τα σύννεφα; Είναι ωραία τα σύννεφα. Σε ταξιδεύουν, ενεργοποιούν την φαντασία σου, σε κάνουν να νοιώσεις......ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! Θέλω να έχω κάποιον δίπλα μου; Ναι, μερικές φορές το αναζητώ, το απόλυτο λυτρωτικό. Και κάποιες άλλες θέλω μόνο να είμαι μόνος μου. Μόνος σε έναν τόσο απέραντο κόσμο. Σε έναν κόσμο που ακόμα καλά καλά δεν ξέρω εμένα. Τα σύννεφα ματωμένα από τον ήλιο αρχίζουν και δακρύζουν. Συναισθήματα ενός άλλου κόσμου. Που φαντάζει τόσο μακρυνός. Κι όμως, απέχει μόνο μερικές μέρες, μερικές ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα. Αιώνες μακρυά... Η ζωή είναι πολύ όμορφη. Είναι γιατί δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο. Είναι χαρούμενη, είναι και θλιβερή. Πολλά πρόσωπα για μια μάγισσα που μας σαγηνεύει με κάθε τρόπο. Και όσο κι αν προσπαθει να μας ξεφύγει, εμείς πάντα κατά πόδας! Χαρμολύπες και ανάμεικτα συναισθήματα ανάμεσα σε ασυνάρτητα λόγια.... Οι κρουνοί της ζωής άνοιξαν. Εμείς τι περιμένουμε; </span><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-2376655654856931860?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-74705794940394794672007-08-07T17:07:00.000+03:002007-08-07T17:27:04.728+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RriA1iwZiBI/AAAAAAAAAKs/WN5QFsEz1bQ/s1600-h/picture00383.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RriA1iwZiBI/AAAAAAAAAKs/WN5QFsEz1bQ/s320/picture00383.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095964635720943634" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;">Επέστρεψα απο τις διακοπες μου... Πέρασα υπέροχα! Απολαυστικά! Ήταν το προοίμιο της ζωης που μου ανοίγεται, σε έναν κόσμο που θα αποφασίζω εγώ για εμένα... Μου άρεσε αυτή η ελευθερ</span></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;">ία που είχα στο νησί, να πάρω το λεωφορείο, να κάτσω μέχρι αργά ξύπνιος (καλά αυτό το κάνω και τώρα λόγω δουλειάς) να απολαύσω ότιδήποτε μου προσφέρεται τόσο απλόχερα μπροστά μου. Πολλά πράγματα θα αλλαξουν στις επόμενες ημέρες. Ανακατατάξεις, ανακατατάξεις παντού! Όχι ότι αυτό με χαλάει, καθόλου! Είμαι εδώ και περιμέ</span></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;">νω! Οι διακοπές στην Πάρο ήταν απλά απολαυστικές! Ο δρόμος για ένα αύριο που φαντάζει τόσο όμορφο, σαγηνευτικό, προκλητικά ηδονικό και πάνω απ' όλα ανερχώμενο.... Η ελπίδα και η αισιοδοξία επέστρεψαν! Κάνω σχέδια για τα επόμενα βήματά μου! Μου λείψατε! Σας καλωσορίζω λοιπόν ξανά στο σπιτικό μου! Θα ήθελα πολύ να σας φέρω δωράκια, αλλά αυτά τα σουβενίρ του τύπου μπλουζάκια i love tade... δεν μου αρέσουν και φυσικά δεν τα συστήνω και για δώρα... Έψαξα πολύ και βρήκα αυτούς</span></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;"> τους ιππόκαμπους σε ενα γωνιακό μαγαζάκι...<br /><br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RriAIiwZh_I/AAAAAAAAAKc/TOhRq6OvaVs/s1600-h/picture00391.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RriAIiwZh_I/AAAAAAAAAKc/TOhRq6OvaVs/s320/picture00391.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095963862626830322" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;"><br />Σας τους δωρίζω με όλη μου την αγάπη! Καλό χειμώνα να έχουμε και ας αποκτή</span></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-weight: bold;">σει ξανά ζωή αυτή η blogoκοινότητα!<br /><br /><br />Ειδικά φιλάκια στέλνω στην αγαπημένη μου<span style="color: rgb(255, 255, 51);"> </span><a style="color: rgb(255, 204, 51);" href="http://purple-helen.blogspot.com/">e-νονά!</a> (Blogoμανούλα μην μου ζηλέψεις, για το καλωσόρισμα είναι!) Χαιρόμαστε πολύ που είσαι κα πάλι κοντά μας και ελπίζουμε να μην σε χάσουμε ξανά!<br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7470579494039479467?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-27585426746022218022007-08-01T11:19:00.000+03:002007-08-01T11:24:17.159+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RrBDGSwZh-I/AAAAAAAAAKU/hYTix1GPutY/s1600-h/closed_sign+%282%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RrBDGSwZh-I/AAAAAAAAAKU/hYTix1GPutY/s320/closed_sign+%282%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093644953949145058" border="0" /></a><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">Καθώς ο τρελός ιδιοκτήτης φεύγει για διακοπές, το blog παραμένει κλειστό καθώς μόνο του δεν μπορεί να λειτουργήσει! (Δεν αντέχει τόση μούρλα μόνο του!) Θα επιστρέψω σε λίγες μέρες πλήρως ανανεωμένος στην βασική μας έκδοση και δώρο το τασάκι! :D (Απ΄ότι καταλάβατε έχω τρελά κέφια!) Εις το επανειδείν λοιπόν και καλά να περάσουν όλοι όσοι φεύγουν αυτήν την εποχή για διακοπές! Και όσοι δεν φεύγουν υπομονή! Και όσοι πήγαν και γύρισαν, ζήλεια ψώρα! (MELISTALAKTOS strikes back!) Ciaaaaaao!!!!!!!!!!!!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-2758542674602221802?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-16037426817753766632007-07-26T03:53:00.000+03:002007-07-26T11:22:18.669+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf60iwZh9I/AAAAAAAAAKM/6mrnh-lv48w/s1600-h/207386028_df997414c7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf60iwZh9I/AAAAAAAAAKM/6mrnh-lv48w/s320/207386028_df997414c7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091313684355581906" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">Σταματώ πλέον να μιλώ με γρίφους. Είναι κάτι το κουραστικό και εδώ και δύο εβδομάδες περνάω μια φάση που χειρό</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">τερ</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ή της δεν έχω αισθανθεί. Ένας εσωτερικός εχθρός, ο ίδιος μου ο εαυτός μου έταζε τάσεις αυτοκαταστροφικές. Δεν υπάκουα, δεν ήθελα να συνεχίσω κά</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">πως ετσι. Έψαχνα απαντήσεις και πολύ περισσότερο αποκρίσεις. Ούτε το ένα ερχόταν μα ούτε και το άλλο. Κι εγώ αισθα</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">νόμουν ακόμα πιο μόνος. Και ο πόνος ακόμα πιο αβάσταχτος. Και τα δάκρυα ποτέ δεν είναι αρκετά... Ύσ</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">τερα λοιπόν από δύο εβδομάδες τόσο εσωτερικής όσο και γενικότερης σιωπής α</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ποφάσισα να φωνάξω, να ακουστώ και να </span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">κραυγάσω... Και η φωνή μου ακούστηκε. Και η απόκριση ήρθε. Δεν ήταν αυτό που περίμενα αλλά δεν έχει πλέον σημασία... Έχει περάσει και βρίσκεται στο παρελθόν. Ύστερα λοιπόν από μια σχέση π</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ου έδωσα τα πάντα και πήρα τίποτα, και μία φιλία που στιρίχθηκα και τελικά γκρεμοτσακίστηκα, είμαι ξα</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">νά όρθιος και πατώ στα δικά μου πόδια. Κακία δεν κρατώ ούτε στον έναν ούτε στον άλλον. Και οι δύο μου χάρισαν μερικές πολύτιμες στιγμές και προπάντων ένα μεγάλο μάθημα: Οι δυνατότητες του ανθρώπου δεν σταματούν εκεί που αυτός πιστεύει ότι ήρθε το τέρμα. Συνεχίζονται και κρατούν ακόμα περισσότερο. Γιατί ακόμα και αν πέσει από το γκρεμό, είναι ικ</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ανός να βγάλει φτερά και να πετάξει.... Ο γκρεμός μπορεί να είναι το εφαλτήριο για μια καινούρια ζωή ή το τέλος της προηγούμενης...<br /><br /><br /></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf6fywZh7I/AAAAAAAAAJ8/zlX1aS9uRXs/s1600-h/picture00363.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf6fywZh7I/AAAAAAAAAJ8/zlX1aS9uRXs/s320/picture00363.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091313327873296306" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;"><br />Από εδώ και στο εξής χαράσσω καινού</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ριους δρόμους. Προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να αποκτήσω την χαμένη μου αυτοπεπείθηση. Δεν είναι δύσκολο. Θα τα καταφέρω. Αυτοί οι δύο άνθρωποι μου έδωσαν πολλαπλά συναισθήματα και πολλαπλά χτυπήματα επίσης... Είναι οι ευχές και οι κατάρες μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλες τέτοιες φιλίες και σχεσεις. Δεν τι</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ς φοβάμαι, τις περιμένω. Πλέον ξέρω ότι ο εαυτός μου είναι ο πολυτιμότερος σύντροφός μου σε αυτό το ταξίδι. Πάντα θα δίνουμε τα πάντα σε αυτούς που αγαπούμε ακόμα και αν ξέρουμε ότι μπορεί να μην πάρουμε αυτά που επιζητούμε. Μα το τολμάμε. Γιατί εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε τόσο μα τόσο όμορφα. Αγαπάμε και ζούμε τα πάντα από την αρχή. Και ελπίζουμε. Αυτό είναι το κυριώτερο. Ελπίζουμε. Και η ελπίδα-είναι πολύ κοινότυπο μα είναι αλήθεια- πεθαίνει πάντα τελευταία. Και πολλές φορές δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτό που δεν άφηνε να κλείσουν οι πληγές μου ήταν η σιωπή. Ο φόβος ότι εγώ μπορεί να είμαι ο λάθος. Μπορεί και να ήμουν! Μα οι αποκρίσεις μου έδειξαν άλλα πράγματα. Δεν ξέρω εάν ήταν η αλήθ</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">εια που είδα ή ο εγωσμός που εμφανίστηκε από τα βάθη, αλλά αμέσως ένα κακό ξορκίστηκε, τα μάγια λύθηκαν και οι πληγές επουλώνονται αργά αλλά σταθερά. Και όταν το παρελθόν μου ξανασυναντηθεί με το μελλοντικό μου παρόν, ξέρω ότι θα είμαι ήρεμος. Ξέρω ότι εγώ έδωσα όσα μπορούσα. Τώρα πλέον είναι στη δική τους κρίση να το εκτιμήσουν. I did my best.... Η αισιοδοξία σαν τον φοίνικα αναγεννάτα</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">ι μέσα από τις φλόγες που άφησε η πυρκαγιά των παλαιών συνασθημάτων. Ένας λίβας φυσάει πλέον σε αυτά τα μέρη για να θυμίζει αυτά που πέρασα. Μα το αεράκι δεν θα αργήσει να γίνει δροσερό. Και το τοπίο να ανθίσει ξανά. Εάν κοτάξω γύρω μου θα βρω τους ανθρώπους που ψάχνω. Ας μην είμαι λοιπόν τόσο πεσιμιστής.....<br /><br /><br /></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf3oywZh5I/AAAAAAAAAJs/6cOEDYuFonA/s1600-h/269052657_c1061a7752.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rqf3oywZh5I/AAAAAAAAAJs/6cOEDYuFonA/s400/269052657_c1061a7752.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091310183957235602" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-weight: bold;">Εκεί λοιπόν που οι γρίφοι τελειώνουν, ξεκινάει μια καινούρια αρχή. Τόσο για εμένα όσο και για όλους τους άλλους. Μια αρχή που υπόσχεται πολλά και αισιόδοξα μηνύματα. Είναι καλοκαιράκι και σε μια εβδομάδα από τώρα θα πάω τις διακοπές μου.... Θα περάσω καλά και θα το διασκεδάσω. Θα αφήσω τα τέρατα του παρελθόντος να κοιμηθούν, αλλά ακόμα και αν επιστρέψουν έχουν πλέον εξημερωθεί μέσα μου. Μια γλυκόπιρκη γεύση θα μουδίάσει τα χείλη μου αλλά αμέσως θα πιώ από το γάργαρο νερό της ζωής και το μούδιασμά θα γίνει και πάλι παρελθόν. Και μετά από αυτό, τα αποτελέσματα και μια καινούρια ζωή ξεδιπλώνεται κοντα μου. Μια ζωή απόληξη του προηγούμενου κομματιού του πάζλ... Του πολύχρωμου παζλ της ζωής....<br /><br /><span style="font-size:78%;">P.S. Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν αυτήν τη διάθεση αλλά ακόμα και αν δεν τη έχουν το τραγουδάκι αυτό ελπίζω να τους την φτιάξει! </span><br /></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-1603742681775376663?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-71613872849753858202007-07-23T23:02:00.000+03:002007-07-23T23:38:18.448+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPkSwZh4I/AAAAAAAAAJk/yhaQtd_OIJs/s1600-h/221060923_33eaa8fcdf.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPkSwZh4I/AAAAAAAAAJk/yhaQtd_OIJs/s400/221060923_33eaa8fcdf.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090492069996758914" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" >Βαρέθηκα. Πολλά και διάφορα απλά </span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" >καθημερινά πράγματα που έχουν αξία για όλους τους υπόλοιπους και που εμένα με φέρνουν συνεχώς σε αδιέξοδα. Βαρέθηκα να γνωρίζω συνεχώς καινούριους ανθρώπους και εν τέλει να αισθάνομαι τόσο μόνος</span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" > μέσα</span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" > σε έναν κόσμο που είναι τόσο ξένος για</span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" > εμένα. Βαρέθηκα τη σιωπή. Βαρέθηκα τη σιωπή που δεν έχει να μου δώσει τίποτα. Βαρέθηκα να πληγώνω τον εαυτό μου και στο τέλος να ξεσπάω σε όλους τους άλλους. <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic;">Βαρέθηκα να σιωπώ.</span> Το παραλλήρημα, τους γρίφους, τα αδιέξοδα τις ερωτήσεις που δεν πρόκειται ποτέ </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-family:verdana;">να λάβω απαντήσεις, τη μέρα τη νύχτα τα αστέρια, τα παραμύθια....</span><br /></span><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPcywZh3I/AAAAAAAAAJc/RP5K6DEEM9g/s1600-h/860951150_286817f573.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPcywZh3I/AAAAAAAAAJc/RP5K6DEEM9g/s400/860951150_286817f573.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090491941147740018" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >Θ</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >έλω....να δω την αλήθεια, να γνωρίσω τον κόσμο να κάνω παρέες που αξίζουν την προσοχή και την αγάπη μου, να σταματήσω να πηγαινοέρχομαι στις ατελείωτες αναζητήσεις του μυαλού μου. Θέλω μια μέρα να σηκώθώ και να μην με προβληματίσει τίποτα. Θέλω για μια μέρα να είμαι κανονικός. </span><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">Ένας άψογος άνθρωπος μέσα στα ατελείωτα ψεγάδια του.</span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;font-size:100%;" > </span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >Μέσα στη θλίψη και τα πάθη του. Και πάνω απ όλα μέσα σε ανθρώπους που με αγαπούν γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό π</span></span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" >ου ονειρεύονται να δουν μέσα από εμένα. Έναν φίλο, έναν αδερφό μια αγκαλιά, μια συμπόνια. Και το φως να φανερώσει όλα τα faults που το φεγγάρι κρύβει τόσο καλά στο παραπλανητικό του φως. Μα πάνω απ' όλα ήθελα εσένα. Δεν ζήτησα πολλά, μα μου </span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" >στερείς ακόμα και τα λίγα. Είναι αδικό......<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" ><br />Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για τα εύκολα. Είναι στη φύση του να αναζητά τον πόνο την θλίψη και τη δυστυχία. Να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτά και ακόμα και αν μπορεί. Να</span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:100%;" > είναι μια ζωή με την λεμιτόμο πάνω από το κεφάλι του. ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΡΕ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ!<br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPNCwZh2I/AAAAAAAAAJU/4xJZfIXEmyE/s1600-h/130058878_a4c924bfab.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RqUPNCwZh2I/AAAAAAAAAJU/4xJZfIXEmyE/s400/130058878_a4c924bfab.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090491670564800354" border="0" /></a></span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;font-size:130%;" ><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span>I wish i could change the world!</span><br /><span>I wish i could do whatever i want....</span><br /><span>I wish.... everything was different....</span><br /><br /><span>If ONLY!!!!!!!!! But nope, i am too tired for all of these!</span><br /><br /><br /><br /><span>All i ever wanted....... ohh...whatever.....</span><br /><span> ...Silence won again....</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7161387284975385820?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-22823373963253526952007-07-19T12:13:00.000+03:002007-07-19T12:31:15.207+03:00<span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-family:verdana;font-size:130%;" ><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rp8uK2KwLkI/AAAAAAAAAI8/lIMQw1iyFpo/s1600-h/293248914_e8627d4ec3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rp8uK2KwLkI/AAAAAAAAAI8/lIMQw1iyFpo/s400/293248914_e8627d4ec3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088836867826134594" border="0" /></a><br /></span><p style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><em><span lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-style: normal;">Άνθρωποι, ψυχές φτιαγμένες από γυαλί. Στην πορεία των ζωών μας συναντάμε χτυπήματα, καθένας από εμάς σπάει σε διαφορετικά σημεία και μας μένουν ελλατώματα... Άλλοι αναζητάμε καταφύγιο σε γυάλινους κόσμους, κι άλλοι πολεμάμε να διαφυλάξουμε το δικό μας γυάλινο κέρας, εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καθένα μας να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Μερικες φορές το χάνουμε και παραδινόμαστε στην ισοπέδωση της ομορφιάς κι άλλες φορές το ακολουθούμε και χαράζουμε δικά μας μονοπάτια. Γιατί ακόμα και αν συνήθως λάβουμε στο φως τον άλλον, ακόμα και το γυαλί σπάει έυκολα, πολλοί από εμάς ζούμε με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε ολόκληρο τον κόσμο μέ μόνο μας όπλο ένα μικρό κομμάτι εύθραστο γυαλί...</span></em></span></p><p style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-family:verdana;"><span style="font-size:130%;"><br /><em></em></span></p><p style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-style: normal;"><span>Ράνια-Singles2 </span><br /></span></em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-2282337396325352695?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-63140564043707274072007-07-17T03:44:00.000+03:002007-07-17T03:53:55.908+03:00<span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Το παρακάτω είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Μέσα στους στίχους του κρύβει διάφορες πτυχές... Μυστηριακό και συνάμα τόσο μελωδικό.... Καλή ακρόαση... Παρακάτω παραθέτω τους στίχους της Τσαλιγοπούλου που δίνει ρέστα πραγματικά.... </span><br /><br /><object width="300" height="80"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/akFHLiksYo/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/akFHLiksYo/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"></embed></object><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Πάρε με στο όνειρο μαζί σου</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Άλλο πρωί να μην με βρει</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Στον άδειο κόσμο τον επάνω,</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">σ' αυτήν την άδικη ζωή.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Πάρε με στο όνειρο μαζί σου</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Κοντά σου να ξενιτευτώ,</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Πόσο να αντέξω παραπάνω </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Της μοναξιάς τον πυρετό......</span><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">να ταξιδέψω εκεί που πας</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">στα μυστικά σου μονοπάτια </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">που χρόνια μόνος περπατάς.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Δωσ' μου του ονείρου σου τα μάτια</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Θέλω να ξέρω αν μ' αγαπάς</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ή μήπως μου κρατάς γινάτια</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">όταν σε κάνω να πονάς......</span><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Αφιερωμένο σε όλους όσους το άκουσαν και τους άρεσε! :D </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-6314056404370727407?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-48756957534112958482007-07-15T22:30:00.000+03:002007-07-15T22:34:21.765+03:00<span style="font-weight: bold; font-family: verdana; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >Προσπαθώ για μια ακόμα φορά να ανανεώσω το ιστολόγιό μου.... Τώρα εάν τα κατάφερα με επιτυχία ή όχι, εσείς θα μου το πείτε αυτό! Προσπαθώ να.......... άστο καλύτερα, ίσως μια άλλη φορά.... Προσπαθώ εγώ ο ίδιος να ανανεωθώ, αλλά κάτι με κρατάει δέσμιο.... Θα την βρώ την άκρη δεν σκάω! Μετά από αρκετές ημέρες σιωπής, το ζωάκι έκανε ξανά την εμφάνισή τουστη δύσμοιρη blogoσφαιρα! Καλώς σας ξαναβρήκα λοιπόν! <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-4875695753411295848?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-90786084230702276532007-06-23T20:33:00.000+03:002007-07-17T11:56:30.911+03:00<p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Garamond;">Όλα γυρίζουνε τόσο γλυκά γύρω μου. Μια ζάλη που χτυπά την καρδιά και το μυαλό. «Σ’ αγαπώ» λέω και αυτή τη φορά το πιστεύω. Και ξέρω ότι με αγαπάς κι εσύ. Αλλά με έναν τρόπο που δεν είμαι σε θέση ακόμα να καταλάβω. Μιλάω με γρίφους. Με κοιτάς και γελάς. Τι όμορφα μάτια που έχεις. Το φεγγάρι τα κάνει να φωτίζουν περισσότερο απ’ όσο μπορώ να αντέξω. Μια ζωή μας περιμένει ακόμα μπροστά. Ο πολυπόθητος έρωτας επιτέλους ήρθε. Πήρε σάρκα και οστά. Και συναντήθηκε στα μάτια σου. Τα όμορφα μάτια που φοράς.<span style=""> </span>Γελάς δεν σταματάς να με εκπλήσσεις, οι κινήσεις του σώματός σου, έρχονται σε συμφωνία με το όλο τοπίο. Έχω ανάγκη από καινούριες παραστάσεις και μου τις χαρίζεις τόσο απλόχερα. Μια κινητή ανάμνηση. Μια ευχή και μια κατάρα. Ένα ναι και ένα μεγάλο όχι. Μια μεγάλη αλήθεια που βγήκε μέσα από ένα ψέμα. «Σ’ αγάπησα» λέω και αυτό είναι ακόμα πιο δυνατό από το προηγούμενο. Το παρελθόν φαίνεται να κέρδισε το παρόν. Αλλά ακόμα έχω την ανάγκη σου. Γιατί ένα κομμάτι μου ακόμα σε αγαπά και ένα άλλο σε μισεί. Με χώρισες, με δίχασες. «Σ’ αγάπησα» και αυτό ήταν η ευχή μου. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Τώρα είσαι μακρυά. Δεν θέλω να σε ενοχλήσω άλλο. Δεν θέλω να ξυπνήσω τα τέρατα μέσα μου. Μια γλυκιά ανάμνηση με ακολουθεί. Σου έχω δώσει μια υπόσχεση και δεν σκέφτομαι να την αθετήσω. Αλλά μετά από αυτό δεν ξέρω εάν θέλω ακόμα να συνεχίσω. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Πρέπει να συνεχίσω. Το ξέρεις. Γι αυτό άλλωστε γελάς. Γιατί ξέρεις. Αλλά εγώ δεν θέλω να το παραδεχτώ. Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Είμαι πιο μπερδεμένος από πριν. Αλλά ακόμα και τώρα, «Σ’ αγάπησα» και ίσως αυτό και να ήταν η ευχή μου. Ξέρεις ότι μιλάω σε εσένα. μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Προσπαθώ, αλλά η λήθη δεν είναι τόσο δυνατή. Δεν μπορεί να κερδίσει την καρδιά. Κανένας δεν μπορεί. Νέα πρόσωπα, νέες καταστάσεις. Το παλιό συναντιέται με το καινούριο. Και όλα μπερδεύονται τόσο γλυκά. Το άρωμά σου, το όπιό μου κυλά γοργά στις φλέβες μου. Φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι. Και από εκεί είδαμε καινούρια πράγματα. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Θα σε δω. Και από εκεί και πέρα ας αλλάξουνε οι δρόμοι μας. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. «Σ’ αγαπώ» λέω, και τώρα δεν ξέρω που να στραφώ… Κοιτάω μπροστά, βλέπω το μέλλον να με καρτερά. Κοιτάζω πίσω. Βλέπω το παρελθόν να με αναζητά. Κοιτάω το τώρα. Βλέπω το παρόν να αγωνιά. Κοιτάζω πάνω. Βλέπω τα αστέρια να μου χαμογελούν. Και το φεγγάρι προσπαθεί να εξαφανιστεί από τα μάτια μου. Είναι θυμωμένο, είναι κόκκινο. Χαμογελώ. «Πάλι θα αρχίσω να μιλώ με γρίφους» μια τελευταία κραυγή. Μια απόγνωση. Και ξαφνικά, όλα! Παρελθόν, παρόν και μέλλον με κοιτάνε. Και περιμένουν μια απόφαση. «Εξακολουθείς να παίζεις με γρίφους» κοιτάζω και πάλι πάνω. Τα άστρα εξακολουθούν να μου χαμογελούν. Τους ανταποδίδω το χαμόγελο. Το φεγγάρι εξαφανίστηκε. Δεν άντεξε και κρύφτηκε. Κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. Ένας καταιγισμός συναισθημάτων. Κι εγώ στη μέση. Ανάμεσα τους. Ανάμεσα σε τρεις άγρυπνους φρουρούς. Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον. Κι εσύ, εξακολουθείς να με κοιτάς. Και να γελάς. Ξέρεις. Πότε άραγε θα μάθω κι εγώ; «μη χαθείς» Μόνο αυτό μου λές. Αλλά εγώ έχω ήδη χαθεί. Οι φρουροί έχουν γίνει ακόμα πιο επίμονοι, σχεδόν προστακτικοί. Μα το ηλιοβασίλεμα είναι μια πτυχή της ημέρας. Ένα τέλος, μια αναγέννηση. Πάντα προτιμούσες το φεγγάρι. Το παραπλανητικό του φως σε μάγευε. Έχω ανάγκη από εσένα. από την χαρά που μου δίνεις όταν σε κοιτάζω, το αίσθημα της πληρότητας που μου προσφέρεις. «Με δίχασες» αλλά δεν ξέρω τι να επιλέξω. Ευχή η κατάρα; Προτιμώ να σε αφήσω για πάντα μαζί με το παρελθόν που περιμένει μια απάντηση. Αλλά εσύ έχεις τυφλώσει το παρόν και μαγέψει το μέλλον. Νίκησες τους φρουρούς μου. Αλλά μένει ακόμα ένα κάστρο. Θυμάσαι; Μια μάσκα φόραγες τότε. Κι όμως πίσω από τη μάσκα κατάφερα να διακρίνω τα λεπτά σου χαρακτηριστικά. Και να ξεκλειδώσω τι πόρτες του παραδείσου. Αλλά δεν ήσουν μέσα. Να η κατάρα, πάλι μπροστά μου. αλλά σε έχω ανάγκη. Εσύ ξέρεις, εσύ κάπου μέσα σου έχεις ήδη διαβάσει αυτά που γράφω. Κι ας μιλάω με γρίφους. Εσύ καταλαβαίνεις. Γι’ αυτό άλλωστε γελάς! Ή μήπως κατά βάθος κλαις; Θα μπορούσα να σου χαρίσω τα πάντα. Αρκούμαι στην υπόσχεση. Ελπίζω να την θυμάσαι. Το παρελθόν παίρνει το δρόμο του αποχωρισμού. Το μέλλον ξεκινάει για καινούρια μέρη. Και το παρόν μένει εδώ να μου κάνει παρέα. Κι εσύ προχωράς. Μπαίνεις μέσα στη θάλασσα με βήμα ταχύ. Δεν θέλεις να σε δω να κλαις. Αλλά εγώ σε έχω ήδη δει. Κάπου εκεί μέσα, στον παράδεισο σε είδα να κλαις. Κι ας μου λέγανε πως δεν ήσουν μέσα. Προτίμησες να κρυφτείς. «Μακάρι να μπορούσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αλλά ίσως εάν αλλάζαμε τις καταστάσεις να μην συνέβαιναν όσα συμβ<span style="color: rgb(51, 102, 255);">αίνουν τώρα.» Αυτό το τελευταίο πάει εν μέρει σε εσένα. Γιατί εσύ προσπάθησες, μάλλον προσπαθήσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αυτό πηγαίνει και κάπου αλλού…</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);"> </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Το Μέλλον αρχίζει να απομακρύνεται και πάλι. Είναι ευχαριστημένο με τις αποφάσεις μου. Έτσι νομίζει. Αλλά εγώ δεν έπαψα ποτέ να μιλάω με γρίφους. Δεν σε ξεχωρίσω πια από μακρυά. Έγινες ένα με την θάλασσα που τόσο αγαπώ. Κάποια μέρα θα επιστρέψεις. Αλλά τότε τα τέρατα θα έχουν εξημερωθεί. Και οι φρουροί δεν θα κάνουν την εμφάνισή τους. Και όλοι μαζί θα απολαύσουμε το γνωστό πλέον αλλά τόσο θελκτικό, παραπλανητικό φως του φεγγαριού… </span><o:p style="color: rgb(51, 102, 255);"></o:p></span></span></p> <p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Garamond;"><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Garamond;"><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:Garamond;" ><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Μαχαίρι</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Σαν κριάρι πού τρέχει μες στους ουρανούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Και των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Είμ’ εγώ, μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Σ’αγαπώ, μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Σε κρατώ και σε πάω και σού φορώ</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ακούς</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Πού μ’ αφήνεις, πού πάς και ποιός, μ’ακούς</span><br /><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></span><span style="font-family:Garamond;"><o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-9078608423070227653?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-48294661139325715502007-06-18T16:58:00.000+03:002007-07-17T11:57:17.800+03:00<a style="color: rgb(51, 102, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnacMkOqXQI/AAAAAAAAAIk/G0P6Qr_SZWw/s1600-h/picture00307.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnacMkOqXQI/AAAAAAAAAIk/G0P6Qr_SZWw/s320/picture00307.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077417369604349186" border="0" /></a> <p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal">Μια περίεργη περίοδος μόλις τελείωσε και ακόμα προσπαθώ να ξεκολλήσω από αυτήν. Ένα πρόγραμμα το οποίο ακολουθούσα τόσο καιρό δεν χρειάζεται πλέον να με διατάζει! Έχω εξαντλήσει οτιδήποτε διαβάζεται μέσα στο σπίτι, ατελείωτες βόλτες, μπάνια έξοδοι τα οποία με έχουν αφήσει και BROKE! Μια περίεργη περίοδος απραξίας που στην αρχή την διασκέδαζα πάρα πολύ! Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να κοιμηθώ και λιώσω στο γλυκό μου κρεβατάκι, αλλά πόσο πια να κοιμηθείς; Αυτό πάλι που μπορώ να κοιμηθώ όσο θέλω και το μάτι μου είναι γαρίδα πιο νωρίς απ΄ότι σηκωνόμουν την περίοδο των εξετάσεων; Μυστήριο πράγμα ο άνθρωπος! Αυτα τα υπέροχα Χ που είναι τραβηγμένα εδώ και μήνες στο πρόγραμμα των εξετάσεων δεν λένε να φύγουν από το ντουλάπι της βιβλιοθήκης μου. Δεν ξέρω αλλά κάτι μέσα μου μου λέει να μην τα πετάξω ακόμα. Είναι πολύ περίεργο το πως "δένεσαι" με μερικά πράγματα. Τώρα πως ακριβώς δέθηκα με αυτές τις μαύρες χαρακιές στο λευκό χαρτί δεν ξέρω αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τις βγάλω. Αλλά μετά θα μείνει άδειο το ντουλάπι! I have to move on! Συλλέγω πληροφορίες και συνεχίζω!</p><p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnacuUOqXRI/AAAAAAAAAIs/eWWV9PoeuN8/s1600-h/picture00312.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnacuUOqXRI/AAAAAAAAAIs/eWWV9PoeuN8/s320/picture00312.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077417949424934162" border="0" /></a><br /></p><p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"> Συλλέγω αναμνήσεις και συνεχίζω! Το μόνο που μου λείπει τώρα είναι ξεκάθαροι στόχοι, αλλά μέχρι να έρθουν θα πρέπει να απολαύσω την διαδρομή που λέει και ένας φίλος μου! Let's join the ride! Όλα μαζί, οι αναμνήσεις και οι πληροφορίες, συνθέτουν το σήμερα! Και είναι ένα πολύ όμορφο σήμερα και συνάμα πολύ ΠΕΡΙΕΡΓΟ! Η λέξη "περίεργο" μονοπωλεί στο σημερινό post! Μήπως είμαι πολύ περίεργος τελικά ; :D</p><br /><p style="color: rgb(51, 102, 255);" class="MsoNormal"></p><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:78%;" ><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Το παιδί που παίζει στη μουσικούλα δεν ξέρω πόσο μέλλον έχει ακόμα, αλλά αυτό το τραγουδάκι του θα μας έρχεται στο μυαλό κάθε κάλοκαίρι!</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-4829466113932571550?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-22754210730681600102007-06-15T11:51:00.000+03:002007-07-17T11:58:19.828+03:00<div><a style="color: rgb(51, 102, 255);" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnJZLkOqXNI/AAAAAAAAAIM/xEJqgCiER30/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1%282%29.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076217785238576338" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnJZLkOqXNI/AAAAAAAAAIM/xEJqgCiER30/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1%282%29.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Εχθές τελείωσα με κάθε είδος εξετάσεων. Το τελευταίο μάθημα ήταν η βιολογία. Ξεμπέρδεψα... Είμαι μέσα στο νερό! Προσπαθώ, προσπαθώ, λίγο ακόμα και τελείωσα. Και δεν θα πάρω ανάσα. Θα τελειώσω με μια ανάσα... Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα! ΑΝΑΣΑ! Τα κατάφερα. Μια ανάσα μου φαίνεται τώρα πια όλο αυτό... Το λύκειο, τα φροντιστήρια, οι ατελείωτες ώρες διαβάσματος. Λύκειο, ωραία λέξη, πανέμορφα τα Ελληνικά... Κάτι τελειώνει... Το μεταίχμιο. Το τέλος μιας εποχής. Μπήκαμε μέσα στην τάξη και έτυχε πρώτη φορά μετά από μήνες να είμαστε όλα τα παιδιά του τμήματος στην ίδια αίθουσα... Με το που συνειδητοποίησα ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ανατρίχιασα... Ήταν η τελευταία φορά που συνέβαινε αυτό. Τελειώνω τη βιολογία και δίνω την κόλα μου στο γυμναστή που ήταν επιτηρητής. Και αυτό που φοβόμουν να ξεστομίσω, σα να είναι μια φράση που θα τα καταστρέψει όλα την είπε αυτός:</span> <span style="color: rgb(255, 204, 51);">"Είναι η τελευταία φορά που είσαστε μαζεμένοι όλοι μαζί. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου. Η θα τους συναντήσεις κάποια στιγμή τυχαία στη ζωή σου και θα τρομάξεις να τους αναγνωρίσεις"</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Είναι αλήθεια όλα αυτά που λέει. Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να μπορώ να αναγνωρίσω αυτούς. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορώ μέσω αυτών των ανθρώπων που θα συναντήσω τυχαία στο δρόμο μου να μπορώ να αναγνωρίσω εμένα. Το μικρό παιδάκι που μαζί τους πέρασε μερικές από τις πιο όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές της ζωής του. Και ανδρώθηκε. Και μεγάλωσε, και πρέπει να αντιμετωπίσει πλέον όλα όσα αντιμετωπίζουν "οι μεγάλοι"</span></div><div style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><br /><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076218395123932386" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; color: rgb(51, 102, 255);" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RnJZvEOqXOI/AAAAAAAAAIU/ktmWrH-daUQ/s320/DSC00079.jpg" border="0" /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Την βαρύγδουπη σκέψη την έκανε πρόταση ο γυμναστής.... Κάτι ήξερε τελικά περισσότερο από καλές ασκήσεις για κοιλιακούς! Μερικοί άνθρωποι σε κάνουν να τους εκτιμήσεις με την πρώτη τους λέξη και μερικοί άλλοι με τη τελευταία τους.... Μέσα σε αυτές τις λέξεις κρύβεται το μεγαλείο όλης αυτής της εποχής που πέρασε ανεπιστρετί.... Μια γλυκιά μελαγχολία με έχει πιάσει όσο αποτυπώνω αυτές τις σκέψεις.... Νομίζω όλους μας πιάνει αυτό όταν γυρνάμε πίσω σε αυτές τις μέρες. Δημοτικό, γυμνάσιο λύκειο, το λυκόφως της ξεγνοιασιάς και το λυκαυγές μιας καινούριας ημέρας! Λύκειο... Τα Ελληνικά ποτέ δεν κάνουν λάθος στις ερμηνείες τους! Μια ανάσα ακόμα! Και τα καταφέραμε!</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Κλείνω με αυτό το τραγουδάκι, με αυτούς τους στίχους που ο Καρβέλας έγραψε προτού τον πάρει η μπάλα και ο Vas Vas....</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα</span> </span></div><div> </div><div> </div><div><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:85%;" >Υ.Γ. Οι φωτό, είναι μερικές από τις ξέγνοιαστες στιγμές που περνάγαμε... Η πρώτη είναι η τάξη μου και μια συμμαθήτριά μου που δεν έχει καταλάβει ότι την τραβάω φωτογραφία και η δεύτερη δεν χρειάζεται συστάσεις! :D</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-2275421073068160010?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-75022110459850720322007-06-12T00:01:00.001+03:002007-07-17T12:01:45.285+03:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /><br /></span><div style="color: rgb(51, 102, 255);" align="justify"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >Αυτή είναι η απάντησει στην πρόσκληση του ανήσυχου στο νέο blogoπάιχνιδο! Με βάση την παρακάτω φωτογραφία θα πρέπε ινα γράψω αυτό πυο μου έρχεται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή! Εγώ έγραψα ένα την ώρα που δέχτηκα την πρόσκληση και ένα τώρα που μου ήρθε όταν το postαρα... Ελπίζω να ευχαριστηθείτε και τα δύο το ίδιο! </span></div><div style="color: rgb(51, 102, 255);" align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ></span></span></div><p style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074915211852012738" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; color: rgb(51, 102, 255);" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rm24f0OqXMI/AAAAAAAAAIE/OJr3droheFA/s320/Go_by_sozesoze.jpg" border="0" /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Αυτή η βαλίτσα έχει όλα όσα σε θυμίζουν… Θέλω να την ξεφορτωθώ, να μην υπάρχουν θύμισες από εσένα. γιατί σε αγάπησα με όλη μου την καρδιά και την ψυχή και εσύ με πρόδωσες. Μου είχες πει ότι θα μείνουμε για πάντα μαζί εκείνη την ημέρα. Αλλά δεν κρατάς ποτέ τις υποσχέσεις σου. Αλλά εγώ εξακολουθώ να σε αγαπώ. Έχω μαζέψει τα πάντα σε μια βαλίτσα και νοιώθω ότι έχω ξεριζώσει ένα κομμάτι από την καρδιά μου. πόσο θα ήθελα να την ανοίξω, να σε δω μέσα από αυτά γι μια τελευταία φορά… ανοίγω την βαλίτσα και τα βλέπω όλα έτσι όπως τα είχες αφήσει εσύ… δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου και τα παίρνει ο αέρας μακρυά…. Γιατί έφυγες; Τα δάκρυα εξακολουθούν να τρέχουν. Η βαλίτσα όμως κλείνει… Αυτός ο λογαριασμός πρέπει να κλείσει… το ψιλόβροψο που έριχνε τόση ώρα έχει αρχίσει και γίνεται ακόμα πιο δυνατό… τώρα έχει αρχίσει και διαπερνά το παλτό μου…. Γίνεται βαρύ. Κρατάω την βαλίτσα και κατευθύνομαι προς τα αγαπημένα σου μέρη. Κάθε μου βήμα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο… ο αέρας φυσάει κατ ευθείαν από την θάλασσα σα να μου λέει¨ «φύγε!» προσπαθώ και τελικά φτάνω δίπλα από το αγαπημένο σου μέρος…. Βάζω μια τελευταία δύναμη και εκσφενδονίζω την βαλίτσα στα βράχια… η βαλίτσα με μιας ανοίγει και όλα όσα σε θυμίζουν ξεχύνονται στο νερό και τον δυνατό αέρα…. Το πρώτο κύμα παρασέρνει πολλά πράγματα… Τα βράχια τα τσακίζουν! Η καρδιά μου έχει ξεριζωθεί… είμαι ένας άνθρωπος χωρίς καδιά… αισθάνομαι ότι κρυώνω… Τα βράχια έχουν τσακίσει τα περισσότερα πράγματά σου.,… τα νερά τα παρασέρνουν σε απύθμενα βάθη. Η ψυχή και ο νους μου προσπαθούν να τα φτάσουν… ίσως ακόμα δεν είναι αργά! Ίσως μπορέσω να σε σώσω! Αλλά είμαι πολύ βαρύς για να κουνηθώ.. κρυώνω και είμαι βαρύς… κρυώνω και δεν έχω πια καρδιά. Την ξερίζωσες όταν έφυγες. Την πηρές μαζί σου… και τότε το αναπάντεχο… μια μπιζουτιέρα σου έρχεται από τα βάθη των κυμάτων και σπάει σε πολλά κομμάτια πάνω στα βράχια… μέσα από τη μπιζουτιέρα ένα γυάλινο κουτάκι που γλύτωσε την πρόσκρουση και κατευθύνεται κατ ευθείαν πάνω μου…. το πιάνω… έχει κάτι μέσα. Κάτι σαν σημείωμα… δεν το είχα προσέξει πριν αυτό…. Το ανοίγω… Και μέσα, είχε το φως. Την θέρμη, την καρδιά μου… Δύο ήλιοι και ένα σημείωμα… Κάποτε μου χάρισες την καρδιά σου και εγώ δεν την δέχτηκα. Τώρα είναι καιρός να σου τα ανταποδώσω. Σ ευχαριστώ για όσα μου χεις χαρίσει… Αλλά έπρεπε να φύγω… Δεν το επέλεξα εγώ… Ελπίζω να καταλάβεις κάποια μέρα… τα δάκρυά μου τρέχουν και πάλι καυτά… κοιτάζω τριγύρω μου και δεν έχει μείνει τίποτα από τη βαλίτσα… Διάβρωσε τα πάντα, την καρδιά την ψυχή μου και κυρίως τα πράγματά σου… αλλά μια καρδιά μου ξαναδόθηκε. Φοράω τους ήλιους στο λαιμό και είμαι πάλι δυνατός. Πετάω το παλτό μου στην θάλασσα… Δεν το χρειάζομαι πλέον. Δεν κρυώνω… Είμαι ζεστός… τώρα ξέρω. Φεύγω… Μα τώρα ξέρω…</span> </span></span></p><p style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ></span></span> </p><p style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ></span></span> </p><p style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ></span></span> </p><p><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Αυτή η βαλίτσα κρύβει τα πάντα! Τα όνειρα τις ανησυχίες μας! Όλα όσα ζήσαμε μαζί! Μια παρέα, έξι χρόνια! Έξι χρόνια χαράς. Ζήσαμε πολλά μαζί, λύπες χαρές! Και όσο απίστευτο και αν φαίνεται. Όλα χωράνε μέσα σε μια βαλίτσα! Η παραλία θα γίνει το καταφύγιό της! Αρχίζουμε όλοι σκάβουμε έναν μεγάλο λάκκο! Μεγάλη η βαλίτσα βλέπεις! Ο λάκκος άνοιξε. Κι εμείς ανοίγουμε για μια τελευταία φορά την βαλίτσα. Βγάζουμε ο καθένας από ένα αντικείμενο που μας στιγμάτισε περισσότερο. Πολλοί έχουν την ίδια στιγμή έτσι το αντικείμενο σπάει στα δύο και στα τρία ώστε όλοι να πάρουν από ένα. Αυτό, θα είναι το λάφυρό μας λέμε! Και έχουμε δίκιο! Για όλα όσα ζήσαμε και όλα όσα θα ζήσουμε στο μέλλον! Πάντα πορεία στο μέλλον, χωρίς να ξεχνάμε αυτά που περάσαμε στο παρελθόν! Όλοι συμφωνούμε και αρχίζουμε και θάβουμε την βαλίτσα! «Η παραλία θα είναι το νέο σου σπίτι, το νέο σου καταφύγιο!». Τελειώνουμε το θάψιμο και κάθιδροι μπαίνουμε μέσα στη θάλασσα. Να μας αγαλλιάσει, να μας καθαρίσει, να μας εξαγνίσει! Χαιρόμαστε τη ζωή. «Και τα αντικείμενα; Πότε θα τα ξαναπάρουμε;» Ρωτάει αλλά ξέρει την απάντηση. Δεν χρειάζεται να έχεις κάποια αντικείμενα. Οι στιγμές που θα έπρεπε να θυμάσαι έχουν χαραχτεί μέσα στην καρδιά και το μυαλό σου! Και προπάντων μέσα στην ψυχή σου! Όλη η παρέα γινόμαστε μια αγκαλιά! Μένουμε έτσι για αρκετή ώρα! Μετά, μετά πρέπει να χωρίσουμε. Μπορεί να κάνουμε πολύ καιρό να ξαναϊδωθούμε, μα πάντα θα ξέρουμε που να στραφούμε όταν θα χρειαστούμε κάποιον κοντά μας. Κάποιον που συνωμότησε μαζί σου για να θάψετε αυτά που είναι βαθειά ριζωμένα στην καρδιά σου! Όλοι έχουμε ένα κρυφό μυστικό και ένα κομμάτι σε ένα μέρος του σπιτιού μας να μας το υπενθυμίζει! Να γυρνάμε όταν το χρειαζόμαστε! Δεν λέμε τίποτα άλλο, τα άλλα τα έχουν πει τα μάτια. Σε λίγες ώρες θα ταξιδεύουμε για διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας…<br /><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Έγω δινω πάσα στη</span>ν</span> </span><a href="http://trelofantasmeni.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-size:130%;" >Blogoμανούνα</span></a><span style="font-size:130%;">, </span><a href="http://candystetradio.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">την αδερφούλα</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span></span></a><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">και</span> </span><a href="http://askardamikti.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-size:130%;" >τον πατέρα</span></a><span style="font-size:130%;">,<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">αλλα και σε όλους όσους θέλουν να</span> παίξουν αυτό το παιχνιδάκι! </span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7502211045985072032?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-51889514552175539062007-06-10T02:29:00.000+03:002007-07-17T12:01:00.680+03:00<a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rms8IUOqXLI/AAAAAAAAAH8/sTrpmhprp2c/s1600-h/picture00270.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074215518729821362" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rms8IUOqXLI/AAAAAAAAAH8/sTrpmhprp2c/s320/picture00270.jpg" border="0" /></a><br /><div style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Ναι, το ξέρω, η εποχή που περνάω αυτήν τη στιγμή είναι από τις πιο άχαρες. Ότι θέλω να κατακτήσω τον κόσμο και το θέλω τώρα, χωρίς καθυστέρηση. Εφηβεία. Αφού λοιπόν γνωρίζω τα συμπτώματα, γιατί δεν μπορώ να τα καταπολεμήσω; Εκατομμύρια πράγματα τριβελίζουν το μυαλό μου. Θέλω απαντήσεις. Και επειδή δεν μπορώ να τις βρω στους γύρω μου με πιάνει πανικός. Νοιώθω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που έχει τις ίδιες ανησυχίες, προβληματισμούς, όνειρα. Ευτυχώς για εμένα είδα ότι υπάρχουν και άλλα άτομα! Αλλά πάντα κάτι θα με χωρίζει από αυτά... Η απόσταση, οι υποχρεώσεις, εγώ... Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει, έχω μάθει να κάνω υπομονή. Κάνω τα ξεσπάσματά μου και ηρεμώ. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θέλω να σας γράψω, να σας πω... Αλλά δε βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις... Όλα είναι μια ιδέα, τίποτα άλλο, έπιασες την ιδέα, τελείωσες.... Όλα εξαρτώνται από εσένα. Κάποια στιγμή όλα θα περάσουν, κ</span>αι θα <span style="color: rgb(51, 51, 255);">γυρνάω πίσω στις σελίδες του ιστολογίου μου και θα γελάω με αυτά που σας γράφω, όπως γίνεται με το ημερολόγιο που κρατώ. Αλλά μέχρι τότε, χαίρομαι πολύ που έχω έναν τέτοιο τρόπο να εκφραστώ, και να βγάλω αυτά που δεν μπορώ να μοιραστώ με τους γύρω μου. Θέλω ηρεμία, τίποτα άλλο. Ελεύθερο χώρο για να αναπνεύσω, να δω καθαρά. Να λάβω κάποιες αποφάσεις... Τίποτα άλλο, Tranquility.... </span></span></div><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ></span><br /><p style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ></span></p><p style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:85%;" >Αυτό που δείχνει η φωτογραφία είναι μερικά πράγματα που με κάνουν να ηρεμώ. Σε συνδυασμό με το τραγουδάκι που παίζει μπορούν να με επαναφέρουν πολύ γρήγορα...Μικρές όμορφες στιγμές... Ελπίζω να σας αρέσουν και τα δύο...</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-5188951455217553906?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-31071516339832547082007-06-06T01:03:00.000+03:002007-07-17T12:04:23.280+03:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><div style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br /><div style="color: rgb(0, 0, 153);"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Είμαι πλέον δεκαοχτώ χρονών και μιας ημέρας. Ο απολογισμός της ημέρας; Έχουμε και λέμε:</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Μια όμορφη ημέρα από άποψη βιωμάτων γιατί η ημέρα μας τα χάλασε σήμερα! Ηνία η πρώτη χρονιά μετά από δεκαοχτώ χρόνια που έχει τέτοιο καλοκαιροί αυτήν την ημέρα... Εξετάσεις, παλιοπαρέα καφεδάκι στην παραλία...</span><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072714655293136034" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmXnGkOqXKI/AAAAAAAAAH0/BAXL8M0UCpk/s320/picture00254.jpg" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">απόλαυση.... Κάπου εκεί μέσα ένοιωσα μόνος μου.... Αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω το λόγο της μοναξιάς μου. Ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που τους ξέρω με αγαπούν και τους αγαπώ... Κι όμως κάτι έλλειπε... Το μεσημεράκι πέρασε... γύρισα σπίτι με καμία όρεξη για να γλεντήσω άλλο... Ο καιρός έγινε ακόμα πιο μουντός, σα να χαρακτήριζε την δική μου ιδιοσυγκρασία εκείνη τη στιγμή... Έπεσα για ύπνο, έναν ύπνο χωρίς όνειρα, χωρίς αυταπάτες. Πόσο ήθελα να ονειρευτώ κάτι καλό.... Αλλά δεν ήρθε όταν το ήθελα... Το απόγευμα συνέχισε να είναι θολό... Η όρεξη έπεφτε ακόμα περισσότερο... Και τότε ξαφνικά, ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του μέσα από τα σύννεφα και άρχισε να τα σκίζει! Οι ακτίνες έπεφταν στην θάλασσα που απέκτησε ένα χρυσαφί χρώμα.... Και τότε όλα άλλαξαν. Η όρεξη επανήλθε, κάποιο αόρατο σημάδι μου έδειξε τον δρόμο κι εγώ απλώς τον ακολούθησα... Πιστεύετε στα σημάδια; Ούτε κι εγώ! :D </span></span></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;" ></span></span></div><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072714406185032850" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; color: rgb(0, 0, 153);" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmXm4EOqXJI/AAAAAAAAAHs/Z6FBppTLuIc/s320/picture00157.jpg" border="0" /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Κανόνισα αμέσως τη έξοδό μου και τελικά δεν το μετάνιωσα! Πέρασα υπέροχα! καταπληκτικά, ανάμεσα σε φίλους που αγαπώ και με αγαπούν! Και πλέον το έδειχναν έμπρακτα, με την παρουσία τους σε κάτι που στήθηκε ειδικά για εμένα! Και τους ευχαριστώ γι αυτό! Τούρτα δεν μου έφεραν, μου έκαναν κάτι ακόμα πιο όμορφο, ένα κεράκι πάνω σε ένα banofi και μου ευχήθηκαν τραγουδώντας το γνωστό εμβατήριο.... και πριν το σβήσω, η ευχή μου.... Και η ευχή μου δεν ήταν άλλη, από το να μπορώ και του χρόνου και του αντίχρονου αλλά και κάθε χρόνο να περνώ το ίδιο όμορφα και να εκλαμβάνω τα ίδια συναισθήματα που εξέλαβα από τους ανρώπους γύρω μου.... Ελπίζω να μην ζητάω πολλά....</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί: From wehat are we made of?</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Ποτέ δεν έχω φτάσει σε ένα τελικό συμπέρασμα... Για ένα πράγμα όμως είμαι σίγουρος:</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Το κυριότερο συστατικό μας είναι συγκινησιακά φορτισμένο.</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Με όλων των ειδών τις συγκινήσεις.</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Αυτές είναι που μας ωθούν.</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Να κλάψουμε να γελάσουμε, να φύγoυμε να πετάξουμε , να διασκεδάσουμε! να χαρούμε να αγαπήσουμε και να μισήσουμε! Να αγαπηθούμε, να προστατέψουμε, να αισθανθούμε σιγουριά!</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">just because we are made from all of these....</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">για τίποτα άλλο...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό το υλικό....</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Άλλοι το λένε αερικό, άλλοι σκέψη, άλλοι χημικές αντιδράσεις!</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Εμένα μου αρέσει να το λέω ψυχή...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Ο απολογισμός της ημέρας:</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Είμαι δεκαοχτώ χρονών και μίας ημέρας μεγαλύτερος και ελπίζω ότι είμαι δεκαοχτώ χρονών και μιας ημέρας σοφότερος από εχθές...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Λίγο ή πολύ, αυτός είναι ο απολογισμός μου... Κάτι είναι κ</span>αι αυτό.... </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-3107151633983254708?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-40396116710661264202007-06-05T08:29:00.000+03:002007-07-17T12:05:06.585+03:00<a style="color: rgb(51, 102, 255);" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmT4JUOqXGI/AAAAAAAAAHU/9X-7Lpv1VQU/s1600-h/320649781_9009b841bc.jpg"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072451919258737762" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmT4JUOqXGI/AAAAAAAAAHU/9X-7Lpv1VQU/s320/320649781_9009b841bc.jpg" border="0" /></span></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><div style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Σήμερα είμαι officialy 18 χρονών! Κανονικά και με το νόμο! Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι το μαγικό σε όλη αυτήν την κατάσταση, ότι ήμουν όλη μέρα εχθές είμαι και σήμερα! όχι ότι περίμενα κάτι το διαφορετικό! Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν σήμερα! Για εμένα είναι μια μέρα ξεχωριστή και σκέφτομαι να την περάσω όπως ακριβώς επιθυμώ! Ίσως γι αυτό να μου αρέσει τοσο πολύ αυτή η εποχή! Γεννήθηκα την πιο όμορφη εποχή του χρόνου! Μόνο που σήμερα μας κάνει μερικά τσαλιμάκια ο καιρός! Εγώ είμαι αποφασισμένος να πάω για μπάνιο και με την βροχή! Πάλι καλά που σας γράφω αυτό που διαβάζετε και δεν αποφάσισα να σας γράψω αυτό που είχε προετοιμάσει στο word! Χαρά σε όλους! Ελπίδα σε όλους! Συναισθήματα που μας γεμίζουν σε όλους! Ευχες και παρευχές! Σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που θα πραγματοποιηθούν! Όλα είναι πιθανά</span>! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-4039611671066126420?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-46005634145693685012007-06-04T09:06:00.000+03:002007-06-04T09:43:04.794+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><br /></span><div><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmOznZ6W6jI/AAAAAAAAAG8/DdOFw_t22xo/s1600-h/picture00250.jpg"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072095094901238322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmOznZ6W6jI/AAAAAAAAAG8/DdOFw_t22xo/s320/picture00250.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><br /><br /><br /></span><div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Εχθές πήγα με την παρέα μου Αθήνα για να διασκεδάσουμε, μετά από ένα ξενύχτι που κράτησε μέχρι το πρωί! Γυρίσαμε σπίτι, κάναμε ένα μπάνιο, αλλάξαμε ρούχα και πάλι στους δρόμους! Προορισμός μας: Ο σταθμός των τρένων αυτήν τη φορά όχι για μια φυγή, αλλά για ένα ταξιδάκι... Η διαδρομή απολαυσατική όπως θα δείτε και από τις φωτογραφίες... Πήγαμε Αθήνα πήραμε μτρεο και πήγαμε Σύνταγμα</span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072094257382615586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmOy2p6W6iI/AAAAAAAAAG0/bU6kSUn5IqU/s320/picture00245.jpg" border="0" />όπου και περιμέναμε το Allou fun bus, όπου και το χάσαμε για μερικά δευτερόλεπτα! Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε ένα ταξί! By the way μην το πάρουν στραβά οι απανταχού ταξιτζήδες, αλλά είστε λίγο περίεργοι όταν πιάνετε το τιμόνι! Μιλάμε η πλήρης μετάλαξη! Με το πολλά φτάσαμε Allou! Ένας τεραστιος χώρος με πάρα πολλές επιλογές για να διασκεδάσεις! Ένα θα σας πω: Σαν πρωτάρη με έβαλαν στο τρενάκι με το νερό μπροστά μπροστά και χωρίς αδιάβροχο! Έλα ρε μαλάκα, δεν θα βραχεις πολύ! αφού με έβαλαν μέσα μου κάνει ο πίσω μου: Την πάτησες! Να βλέπετε έναν τρελό να προσπαθεί να βγει από το βαγόνι και να τον κρατάνε οι άλλοι από πίσω! Περιττό να σας πω ότι έγινα λούτσα! Τουλάχιστον το απόλαυσα! Τα κωολοπαίδια όμως θα μου οτ πληρώσουν! Έχω ήδη σκαρφιστεί την φάρσα που θα τους κάνω! Και θα σας συστήνα ανεπιφύλακτα το 4G! Μιλάμε απίστευτό!φανταστείτε ότι είναι κάτι σζαν σφυρί που ανεβαίνει μέχρι ενός σημείου και σε αμόλα! Ε από εκεί πιάνεις κάτι ταχύτητες τρελες! (Ειδικά εγώ με μια ελαφρια υψοφοβία ένοιωθα την αδρεναλίνη να κυλά στις φλεβες μου! Αλλά σίγουρα θα το ξανάκανα!) </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072095296764701250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmOzzJ6W6kI/AAAAAAAAAHE/RmuM0cbOBKY/s320/allou05s.jpg" border="0" />Πέρασε η μέρα όμορφα στο Allou και ήταν καιρός να πάμε στο Village να δουμε τον Σάάάάάάάάκηηηηηηηηηη! Alter Ego λοιπόν η επιλογή μας! Και έκανα το τραγικό λάθος να κάτσω ανάμεσα σε δύο Ρουβίτσες! το τι αναστεναγμός έπεσε και το τι Σάκη! Το highlight της βραδυάς: Είχε μια σκηνή που έδειχνε τον Σάκη πριφίλ και φαινόταν οτ αυτί του. Τότε πετάγεται μια Ρουβίτσα από τα αριστερά μυο και λέει το κορυφαίο: Αχ, ακόμα και το αυτί του είναι τόσο όμορφο! Για να μην μιλήσω για την σκηνή που ο Σάκης λέει στην αγαπημένη του το πολυπόθητο Σ' αγαπώ.... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ οι αναστεναγμοί! λες και το έλεγε στις απανταχού Ρουβίτσες ο άτιμος! Σε γενικές γραμμές ήταν ωραία η ταινία, (μαζί με τις ρουβίτσες έγινε πολύ απολαυστική!) </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span> </div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072095747736267346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmO0NZ6W6lI/AAAAAAAAAHM/cCRDr9yVBGU/s320/alter.jpg" border="0" /></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Τέλος και ο Village και ήταν η ώρα να γυρίσουμε Χαλκίδα! Πήραμε έναν ταξιτζή που τι να σας πω ρε παιδία, ήταν η επιτομή του Ταρίφα! Ήταν Αλβανός! (όχι ότι είμαι ρατσιστής απλά ήταν Αλβανός ο άνθρωπος) και έτυχε να πάρω στο τραξί όλα τα κορίτσια... Να με έχει πρήξει: Τι ταινία είδατε, πόσες ταινίες μπορείς να δεις με ένα εισιτήριο, έχει επιλογές το ένα το άλλο... Και τι να του πω που ήμουν μέσα με τρία κορίτσια, τα οποία να έχουν πεθάνει στα γέλια.... Ε'δια και απόειδα και αφού κατάλαβα ότι ο κύριος δεν μας πήγαινε Σύνταγμα αλλά το γύρο της Αθήνας και το ταξίμετρο είχε δείξει πέντε ευρώ ήδη πιάνω με το μάτι μου μια στάση του ΟΑΣΑ.... Υπάρχει Θεός σκέφτομαι και λεω του ταρίφα να σταματήσει.... Το κορυφαίο είναι που όταν μου ζήτησε τα πεντάευρω βγάζω από το πορτοφόλι μου το δεκάευρω και κατά λάθος βγάζω δυο... Δώστα και τα δύο μου κάνει... Τώρα να σου δώσω πέντε να σου δώσω άλλε πέντε άλλα τρία.... Τα κορίτσια να έχουν πάθει έναν πανικό, που σταματήσαμε ρε Ηλία, trust me κορίτσια... Θησείο μας άφησε ο κύριος... είχε και απευθείας ανταπόκριση με τον ηλεκτρικό για τα κάτω Πατήσια χώρις στάσεις και αλλαγές μεταφορικών! xixi! Φτάσαμε και πιο γρήγορα από τους άλλους που πήγαν Σύνταγμα! ΑΝ μην σας πω τι έγινε στο λεωφορείο του γυρισμού! Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει! Γυρίσαε σπίτι όλοι πτώματα και ράκη! ΣΑλλά ήταν μια απολαυστική μέρα που θα μου μέινει αξέχαστη! Κράτησα και το βραχιολάκι του fun park! Αυτό γιατίς το κρατάει (Ο Αλβανός εκτός των άλλων ήταν και περίεργος!) Ελπίζω να μην σας κούρασα! Αλλά όταν ζεις κάτι όμορφο δεν καταλαβαίνεις ούτε πως περνά ο χρόνος ούτε πως ξεκινά το επόμενο ταξίδι! </span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-4600563414569368501?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-19384782886346278252007-06-02T19:51:00.000+03:002007-06-02T20:11:45.563+03:00<div><span style="color:#ffcc33;">Σήμερα επιτέλους τελείωσανε οι πανελλαδικές εξετάσεις! Όλα όσα περίμενα να έρθουν επιτέλους ήρθαν! Δεν ξέρω ποια συναισθήματα υπάροχυν και κυριαρχούν περισσότερο στον ορίζοντα. Κύρίως είναι το συναίσθημα της ανακούφισης... Δεν έχω τίποτα άλλο να πω... Το μόνο που θέλω από εσάς είναι τα σχόλια σας για την παρακάτω φωτογραφία... Τίποτα περισσότερο... Απλά τι σας έρχεται στο μυαλό όταν βλέπετε μια εικόνα σαν αυτήν.... </span></div><br /><div></div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071515398870329874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RmGkYp6W6hI/AAAAAAAAAGs/YPrFLZyfCec/s400/picture00219.jpg" border="0" /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-1938478288634627825?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-1048731344336363412007-06-01T00:34:00.000+03:002007-06-01T11:35:24.257+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rl_Z_p6W6gI/AAAAAAAAAGk/diK5kUzo39A/s1600-h/amalia.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071011393048078850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rl_Z_p6W6gI/AAAAAAAAAGk/diK5kUzo39A/s320/amalia.bmp" border="0" /></a><br /><div></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color:#ffffff;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)<br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.<br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση</span><span style="color:#ffcc33;"> </span><a href="http://fakellaki.blogspot.com"><span style="color:#ffcc33;">http://fakellaki.blogspot.com</span></a><span style="color:#ffffff;">, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;color:#ffffff;" >* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br />* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br />* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br />* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br />* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.<br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.</span></span><br /><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /></span><br /><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-104873134433636341?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-80361165042533545252007-05-30T18:48:00.000+03:002007-05-30T19:15:55.102+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rl2jF56W6fI/AAAAAAAAAGc/ALv9x5xu5XM/s1600-h/picture00061.jpg"><span style="color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070388077329312242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rl2jF56W6fI/AAAAAAAAAGc/ALv9x5xu5XM/s320/picture00061.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ffffff;"><br /></span><div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Ενώ η υπόλοιπη παρέα απολάμβανε τον καφέ της με το ίδιο τοπίο και τα ίδια ακούσματα, αυτός αποφάσισε να βγει μια βόλτα... Άλλωστε τις βαλίτσες του τις είχε ετοιμάσει από εχθές για να μην τρέχει τελευταία στιγμή και το καράβι αργούσε ακόμα να φύγει από το λιμάνι που απείχε μια ώρα περίπου από το σπίτι του... "Πάω μια βόλτα! Δεν θα αργήσω πολύ! Πιείτε τον καφέ σας και ετοιμαστείτε γιατί σε λιγότερο από μια ώρα θα πρέπει να έχουμε ξεκινήσει!" </span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></div><span style="color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070387372954675682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rl2ic56W6eI/AAAAAAAAAGU/pnVwGq07xNU/s320/picture166.jpg" border="0" /><br />Πήρε το αμάξι και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα... Πάντα του άρεσε εκεί πέρα. Οικείο μέρος γι αυτόν η θάλασσα. Σε αυτήν έλεγε τα πάντα. "Δεν μπορούμε να έχουμε εμείς οι δύο μυστικά" συνήθιζε να της λέει συχνά... Τον γαλήνευε, το άρεσε να βλέπει τα διάφορά πρόσωπά της... Τον θυμό, την ηρεμία, τη μανία που μπορεί να εξαπολύσει... "Δεν απέχουμε και πολύ" Άφησε το αμάξι του στην αρχή της παραλία και κατέβηκε τα σκαλοπάτια που θα τον οδηγούσαν στον παράδεισο... Τον δικό του παράδεισο... Είχε δείξει σε πολύ λίγους αυτό το μέρος... Εάν είσαι ξένος σε αυτά τα μέρη πολύ δύσκολα το ανακαλύπτεις... Εκτός και αν είναι γραφτό να το ανακαλύψεις... Σε αυτόν του το είχε δείξει εκείνη... "Θα σε εκτιμώ για πάντα γι αυτήν σου την αποκάλυψη". "Έχω πολλά να σου πω σήμερα" άρχισε να μιλά στην κυρά που απλωνόταν μπροστά του... Η θάλασσα έφερε ένα λίγο πιο μεγάλο κύμα πάνω στον γιαλό σα να του έλεγε: "Σε ακούω με προσοχή" Πάντα του άρεσε να βλέπει διάφορα σημάδια στη φύση που του έλεγαν τι πρέπει να κάνει και πιο δρόμο να ακολουθήσει τελικά. "Αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά για το ταξίδι που προβάλλει στον ορίζοντα. Θα είναι το πρώτο ταξίδι μαζί της... Και με όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν! Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό... Αλλά φοβάμαι... Φοβάμαι μήπως έρθει το βράδυ και εξαφανιστεί και πάλι όπως έκανε τόσο καιρό πριν την ανατολή..." "Μην ξεχνάς πως δεν ήταν η ίδια τότε!" του υπενθύμισε η θάλασσα με ένα δυνατό κύμα που έφτασε στα πόδια του και τα έβρεξε... "Μην ξεχνάς πως όλα είναι καλά πλέον! Πως πήγες και της έδειξες το δρόμο προς το όνειρο...προς την ευτυχία... Θυμάσαι την απόκρισή της; ΔΑΚΡΥΣΕ!..." Η αλήθεια είναι πως τα είχε ξεχάσει όλα αυτά. Πως η θάλασσα του τα υπενθύμισε με τα καθάρια νερά της. Μέσα της μπορούσε να δει το καθρέφτισμα του εαυτού του. Το καθρέφτισμα της ψυχής του....<br /><br /><br />"Κάτι άσχημο αισθάνομαι ότι θα γίνει αλλά πρέπει να φύγω...."<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-8036116504253354525?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-2993429211584427432007-05-29T17:32:00.000+03:002007-05-29T17:51:11.225+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rlw9a56W6dI/AAAAAAAAAGM/KB2ghNknAgE/s1600-h/picture00060.jpg"><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069994812943821266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rlw9a56W6dI/AAAAAAAAAGM/KB2ghNknAgE/s320/picture00060.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"><strong><br /></strong></span><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#ffffff;"><strong>Το κελάηδημα των πουλιών ακριβώς έξω από το παράθυρό του, του έδωσε ένα ευχάριστο ξύπνημα. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να σηκωθεί... Παρόλα αυτά σηκώθηκε, πήγε και πλήθυκε ντύθηκε, έφτιαξε καφέ και έκατσε στη βεράντα να απολαύσει το τοπίο που απλονώταν μπροστά του.... Ένα μεγάλο χωράφι γεμάτο από φυστικές γεμάτες από καρπούς αλλά και πυκνό πράσινο φύλλωμα! Αυτό ήταν και το καταφύγιο των μικρών ταξιδευτών του καλοκαιριού που του έκαναν τόσο ευχάριστο το ξύπνημα. Ο καφές άρχισε να κυλά μέσα του και να τον αναζωογωνεί. Ένα υπέροχο πρωινό που δεν προμήνυε τίποτα δυσάρεστο στο υπόλοιπο της ημέρας... Τελείωσε τον καφέ του και περίμενε να ξυπνήσουν και οι υπολοιποι φίλοι του. Ήταν η μεγάλη ημέρα βλέπεις σήμερα! Θα φεύγανε για διακοπές! Στην Σαντορίνη θα πήγαιναν. Γύρισε πίσω στο δωμάτιό του και έδωσε ένα απαλό φιλί στην γυμνή πλάτη της... Η ανάσα του καυτή ξεχύθηκε πάνω στο σώμα της που πάντα αντρίχιαζε σε κάθε του άγγιγμα... <<Είναι η ώρα να ξυπνήσουμε! Η μέρα δεν θα μας περιένει!>>... <<χμμμ.... ετοίμασε καφέ να πιόύμε και θα έχω σηκωθεί μέχρι να είναι έτοιμοι...>> </strong></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#ffffff;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#ffffff;"><strong>Εκείνος όμως είχε πιει καφέ και δεν περίμενε να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. πάντα έκανε έτσι. Του άρεσε να είναι μόνος του μερικές φορές. Όχι πάντα. Αλλά μερικές φορές επιβαλλόταν. Να ηρεμήσει, να δει τα πράγματα με άλλο μάτι, να τα ζυγιάσει... Πάντα φαινόταν ως το πιο παρορμητικό άτομο της παρέας αλλά δεν ήταν έτσι. Πάντα ήξερε πολύ καλά τι έκανε, προέβλεπε μερικές θέσεις μπροστά ακόμα και με εμπόδια στο δρόμο του. Ήθελε την ευτυχία για αυτόν και κυρίως για τους γύρω του. Και πιο πολύ γι αυτήν. Η αγάπη δεν έχει όρια λένε. Και κάτι πρέπει να ξέρουν αυτοί που το λένε... </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-299342921158442743?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-731450434637078462007-05-28T10:17:00.001+03:002007-05-28T17:00:20.703+03:00<span style="color:#cc9933;"></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlqCPp6W6cI/AAAAAAAAAGE/T3ROvE0l1AI/s1600-h/angel.jpg"><span style="color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069507536019188162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlqCPp6W6cI/AAAAAAAAAGE/T3ROvE0l1AI/s320/angel.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ffffff;"><br /></span><div><span style="color:#ffffff;">Ήταν κάποτε ένας άγγελος. Ένας πολύ όμορφος άγγελος... Που η μοίρα του ήταν να έρθει στη γη. Στη γη για να δώσει δύναμη στους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.... Αλλά ο Άγγελος δεν παραπονιόταν. Του άρεσε η ζωή στη γη... Μόνο που...μερικές φορές επιθυμούσε τα φτερά που είχε χάσει. Τα φτερά που τον έπαιρναν μακρυά από αυτά που δεν μπορούσε να αντέξει ούτε ο ίδιος. Βαρύ το φορτίο... Αυτός ο άγγελος μας έμαθε πως να πολεμάμε όλα όσα μας φαίνονται φαινομενικά τόσο σημαντικά και που στην ουσία είναι ανύπαρκτα... Μας έμαθε ότι ακόμα και ένα χαμόγελο μια παρηγοριά τη δύσκολη στιγμή είναι πιο σημαντική απ οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Μας έμαθε ότι η ανθρωπιά κρύβεται πολλές φορές από το δαίμονα των χρημάτων. Η ζωή δε είναι ρόδινη και ονειρικά πλασμένη όπως θα επιθυμούσαμε πολλοί-και μέσα σε αυτούς ο Άγγελος- αλλά κρύβει μέσα της μεγάλη σαπίλα και δυσοσμία. Αλλά ο άγγελος εξακολουθούσε να χαίρεται τη ζωή του, ακόμα και χωρίς τα φτερά του που μερικές φορές τα νοσταλγούσε... κι εκεί που μετά από καιρό είχε αρχίσει να βγάζει και πάλι τις φτερούγες του και να είναι έτοιμος να πετάξει μακρυά μετά από τόσο καιρό ταλαιπωρίας πάνω στη γη, οι άνθρωποι-καταραμένη φάρα- έρχονται και της τα κόβουν σύριζα.... και δεν υπάρχει μεγάλη ελπίδα να ξαναπετάξει... Αλλά ούτε και τότε η Άγγελος το έβαλε κάτω! Ακόμα και τότε, ήλπιζε ότι κάποια στιγμή θα πετάξει μακρυά και καρτερούσε υπομονετικά.... Δάκρυα δεν κυλούσαν από το μάτια του. Έκλαιγε η βροχή γι αυτόν. Και κάποια στιγμή, ο άγγελος έφυγε από αυτόν τον κόσμο που τον ταλαιπωρούσε με τόσο βάναυσο τρόπο και που ποτέ δεν είχε εγκαταλείψει ΠΟΤΕ! Τώρα πετάει! Έχει ολόχρυσα φτερά και μέσα του προστατεύει όλους όσοι του στάθηκαν ή προσπάθησαν με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί ύστερα από όλα όσα πέρασε ποτέ δε ζήτησε περισσότερα από την ελευθερία του και την χαρά ακόμα και του κόσμου που του στέρησε όλα όσα επιθυμούσε.... Μετά από τριάντα χρόνια ξανασηκώνεται μόνος του, ξαναπετά, ξαναΖΕΙ! </span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div></div><div></div><div><a href="http://fakellaki.blogspot.com/"><span style="color:#cc9933;">Αμαλία Καλιβυνού</span></a><span style="color:#ffffff;"> θα μας λείψεις...</span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;">Σε ευχαριστούμε για όλα τα μαθήματα ανθρωπιάς και ηθικής μας δίδαξες και ελπίζω εκεί που βρίσκεσαι να βρήκες επιτέλους τα φτερά που σου στερήσαμε με τόσο άδικο τρόπο.... </span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;">Οι στίχοι και το τραγουδάκι που θα παίζει είναι αφιερωμένο σε εσένα.... </span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;">There's no one in town I know </span></div><div><span style="color:#ffffff;">You gave us some place to go. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">I never said thank you for that. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">I thought I might get one more chance. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">What would you think of me now, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">so lucky, so strong, so proud? </span></div><div><span style="color:#ffffff;">I never said thank you for that, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">now I'll never have a chance. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">Hear you me my friends. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">On sleepless roads the sleepless go. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">So what would you think of me now, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">so lucky, so strong, so proud? </span></div><div><span style="color:#ffffff;">I never said thank you for that, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">now I'll never have a chance. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">Hear you me my friends. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">On sleepless roads the sleepless go. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">And if you were with me tonight, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">I'd sing to you just one more time. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">A song for a heart so big, </span></div><div><span style="color:#ffffff;">god wouldn't let it live. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">Hear you me my friends. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">On sleepless roads the sleepless go. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">Hear you me my friends. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">On sleepless roads the sleepless go. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">May angels lead you in. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-73145043463707846?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-76393737676099686082007-05-27T09:13:00.000+03:002007-07-17T20:26:53.177+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><div><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069125550217816450" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rlkm1J6W6YI/AAAAAAAAAFk/eC-kAdppUII/s320/picture00213.jpg" border="0" /><br /><br /></span><div style="color: rgb(51, 102, 255);"><br /><br /><br /><div><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Υπάρχει ένα σημείο ορόσημο για τη ζωή σου όπου αρχίζεις και αμφισβητείς! Αμφισβητείς όλα όσα υπάρχουν γύρω σου και εύχεσαι να ήταν διαφορετικά... Αλλά το ξεπερνάς... Αυτό οι περισσότεροι το λένε εφηβεία. Εάν δεν το ξεπεράσεις θα λέγεσαι αιώνιος έφηβος ή απλώς ονειροπόλος; Υπάρχει ακόμα ένα σημείο ορόσημο, όπου αρχίζεις και αμφισβητείς τις προτεραιότητες που έχεις θέσει. Αναρωτιέσαι: "Θα μου αποδώσουν όλα όσα έχω στο μυαλό; Και αν όχι όλα τα περισσότερα; Και αν όχι όλα, τουλάχιστον αυτά που θέλω περισσότερο; Και μήπως πρέπει να ψάξω λίγο καλύτερα τις προτεραιότητες μου για να βρω αυτήν που πρέπει να βάλω πρώτη ώστε να πραγματοποιηθούν τα όνειρά μου;" Ανάγκες αυτοολοκλήρωσης τις λέει ο κύριος A. Maslow! Έτσι, για να μπει η τεκμηρίωση και σε αυτό το blog!</span><br /><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069124901677754738" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlkmPZ6W6XI/AAAAAAAAAFc/I0e0hMppS3I/s320/picture135.jpg" border="0" /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω, καταλήγω σε ένα συμπέρασμα: Η ζωές μας καθορίζονται περισσότερο από τον αριθμό προτεραιοτήτων που θέτουμε και λιγότερο από τα όνειρα που επιθυμούμε... Διότι πολλές φορές οι επιθυμίες έχουν κατώτερη θέση στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων.... Someday we 'll know.... Άλλωστε, όπως μας μαθαίνουν, αυτές οι άτιμες οι προτεραιότητες είναι που φτιάχνουν αυτό που λέμε πολιτισμένη κοινωνία! χάχα... Γιατί προτιμώ τότε τη ζούγκλα ρε γαμώτο; Ίσως γιατί είμαι στο στάδιο της αμφισβήτησης! Cause after all i am a teenager!</span> </span></div><div style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ></span> </div></div><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069125777851083154" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; color: rgb(51, 102, 255);" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlknCZ6W6ZI/AAAAAAAAAFs/fsHIJAajyC4/s320/picture00217.jpg" border="0" /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι άκυρες με το θέμα αλλά είνια από την Λιαννή άμμο εάν την έχετε ακουστά και μου άρεσαν πολύ οι διαφορετικές αποχρώσεις πουπαρατήτησα μέσα μία ημέρα που πέρναγα από εκεί! Είναι αυτό που λένε: Ποτέ το ηλιοβασίλεμα δεν έχει τα ίδια χρώματ</span>α! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7639373767609968608?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-36631935576728770902007-05-23T12:03:00.000+03:002007-05-23T12:32:46.598+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlQIKZ6W6WI/AAAAAAAAAFU/PGQQXdpJQ0w/s1600-h/spaceball1.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067684455546022242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlQIKZ6W6WI/AAAAAAAAAFU/PGQQXdpJQ0w/s320/spaceball1.gif" border="0" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlQH356W6VI/AAAAAAAAAFM/tIPqpcJTL0w/s1600-h/199539556_a27a40edec.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067684137718442322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlQH356W6VI/AAAAAAAAAFM/tIPqpcJTL0w/s320/199539556_a27a40edec.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff9900;"><span style="color:#993300;">Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολούμαστε με τόσο μικρά πράγματα….</span> Αυτή ή «αποστομωτική» έκφραση σε ακολουθούσε σε κάθε σου βήμα! Ζούσες τη στιγμή και δεν κοιτούσες ποτέ πίσω, ούτε μπροστά. Μόνο τώρα! Γι αυτό άλλωστε δεν είχες ποτέ περισσότερα λεφτά από αυτά που θα σου χρειάζονταν για ένα πακέτο τσιγάρα και ένα μπουκάλι ποτό. Και τα αστέρια… Ναι, πόσο αγαπούσες τα αστέρια! Τα λάτρευες! Αντικατοπτρίζουν τις δικές μας επιθυμίες έλεγες… Και το πίστευες! Ο κόσμος σου φαινόταν παγερά αδιάφορος. Η κοινωνία σου άρεσε μόνο όταν εξυπηρετούσε τις λίγες φορές τα συμφέροντα που της είχες ζητήσει. Δεν ήσουν πάντα έτσι, όχι! Κάποτε είχες όνειρα για το μέλλον, ζούσες το παρόν, με πορεία προς το μέλλον. Τώρα μια διαχωριστική γραμμή σε σταματά. Έκανες όνειρα για το μέλλον. <span style="color:#993300;">Η ζωή είναι τόσο όμορφη όταν την βλέπεις μέσα από τα μάτια μου…</span> Αυτό συνήθιζες να λες τότε. Αλλά έχουν περάσει πολλά από εκείνες τις ημέρες που έχεις βάλει στο χρονοντούλαπο και δεν θέλεις να ξαναβγάλεις από εκεί. ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ! Αγαπούσες δυνατά και το έδειχνες… πάσχιζες για την αγάπη σου. Το ίδιο και εκείνη. Να σε δεχτούν, να σε εκτιμήσουν για τον θησαυρό που έκρυβες μέσα σου. Πάσχιζες, να είσαι αντάξιός της. Αλλά…. Μια μέρα έμαθες ότι έφυγε μακρυά. Ποτέ δεν σου έδωσε ούτε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα, μια λέξη, ένα σ’ αγαπώ…. Άρχισες να χάνεις την πίστη σου στην αγάπη. Τα πράγματα άρχισαν να φαίνονται θολά… πολύ θολά… Η ζωή σου εξαρτιόταν από αυτήν και αυτή σε είχε αφήσει… <span style="color:#993300;">Η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια, αλλά το κάνει για να μας δοκιμάσει…</span> αυτό συνήθιζες να λές τότε… πόσα έχουν αλλάξει από τότε… από την τηλεόραση που είχε αρχίσει να σου φαίνεται βαρετή σου βλέπεις οικεία παρουσία παντρεύεται με μεγάλες τιμές κάπου στο εξωτερικό. Καταρρέεις… Ζητάς το ποτό. Πώς μπόρεσες… το χαμόγελό σου παγώνει, τα μάτια σου αρχίζουν να δακρύζουν και το πρόσωπό σου παραμορφώνεται για πάντα με τις ρυτίδες της λύπης να το σημαδεύουν… Αναζητάς τις λύσεις στο πρόβλημά σου στο ποτό. <span style="color:#993300;">Η ζωή είναι πολύ άδικη μερικές φορές…</span> σταματάς να δουλεύεις, δεν έχεις λεφτά και σου κάνουν έξωση. Ζεις με αυτά που σου προσφέρουν αυτοί που σε γνώριζαν. Τώρα πλέον δεν μιλάς εσύ, αλλά το ποτό που ρέει άφθονο στις φλέβες σου. <span style="color:#993300;">Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολούμαστε με τόσο μικρά πράγματα!</span> Και καθώς ο χρόνος δεν έχει πια νόημα για εσένα, χάνει την συνηθισμένη του ροή, τα δευτερόλεπτα μεμιάς γίνονται λεπτά, ώρες μέρες και χρόνια… Και τότε η αποκάλυψη έρχεται δυνατή μπροστά στα μάτια σου… Και βλέπεις τον εαυτό σου ακριβώς απέναντι να σε κοιτάει! Αλλά να είναι είκοσι χρόνια νεώτερος σου! Χωρίς ψεγάδια στο πρόσωπο, χωρίς τις αποκρουστικές ρυτίδες… με την ζωή μέσα του… Και ακριβώς δίπλα του, ένα φάντασμα από τα παλιά… κάτι σου θυμίζει αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις καλά… Ο εαυτός μέσα σου ξεσπά! Ζητά απεγνωσμένα να ξεφύγει από την αυτοφυλακή που τον έθεσες. Αλλά είναι πλέον αργά… Η ζωή μου ήταν τελικά η αυτοκαταστροφή μου… αυτές είναι οι τελευταίες σκέψεις σου. Δεν σου έχει μείνει τίποτα πλέον. Έχεις καταντήσει ένας αλκοολικός που δεν έχει που να πάει. Χωρίς όνειρα χωρίς παρελθόν. Ένα κινούμενο τίποτα. Άμα θα πέσω, άραγε θα νοιώσω τίποτα; Το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη πλέον… να νοιώσω έστω και τον πόνο. Τον πόνο που προσπάθησα να κρύψω πίσω από τον αιθέρα που τροφοδοτούσα τόσα χρόνια τον οργανισμό μου. πριν πέσεις, το φάντασμα σε προλαβαίνει. Το βλέπεις. Και τότε όλα ξεκαθαρίζουν! Όλα γίνονται όπως πριν. Το φάντασμα δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά σου και όλα είναι όμορφα. Ακόμα και εσύ. Εσύ που βλέπεις απέναντί σου! Τα πνεύματα που σε διακατείχαν ξορκίζονται. Το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη σου. Και οι ρυτίδες που είχαν γίνει μόνιμοι κάτοικοι εξαφανίζονται. Είσαι ευτυχισμένος και πλέον το δείχνεις. Αλλά τώρα πλέον είναι αργά.. έχεις πέσει., πέφτεις! Αλλά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα περνάν μπροστά σου όλα όσα έφυγαν. Όλα τα συναισθήματα που δεν έζησες τόσα χρόνια και όλες οι καλές στιγμές που είχες κρύψει. Το χρονοντούλαπο είχε ανοίξει και είχαν ξεχυθεί από μέσα σου… πέφτεις, πέφτεις, πέφτεις… αλλά δεν νοιώθεις ότι όλα τελείωσαν. Ένας πόνος σε όλο σου το κορμί σε αφήνει αναίσθητο. Το χαμόγελο ποτέ δεν χάθηκε από το πρόσωπό σου. Ποτέ ξανά… <span style="color:#993300;">Η ζωή έχει ένα μοναδικό τρόπο να σου δίνει πίσω όλα όσα σου χρωστάει… </span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-3663193557672877090?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-49376788983619990652007-05-20T21:59:00.000+03:002007-05-20T22:29:05.163+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlCey56W6UI/AAAAAAAAAFE/ISXe8_JVdmQ/s1600-h/87801086_c35a24fa6c.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066724178168047938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlCey56W6UI/AAAAAAAAAFE/ISXe8_JVdmQ/s320/87801086_c35a24fa6c.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc6600;">Η ώρα είναι τρεις το μεσημέρι… Η βροχή πέφτει δυνατά πάνω στο έδαφος και χαράζει δικούς της δρόμους… δρόμους που θα την οδηγήσουν σε καινούρια μέρη… ανεξερεύνητα… Εφορμάμαι λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια της βροχής! Ντύνομαι, παίρνω το πορτοφόλι και τα κλειδιά μου, ανοίγω την πόρτα και………ΕΦΥΓΑ! Προορισμός μου ο σταθμός των τρένων… Δεν έχω πάρει ομπρέλα μαζί μου. θέλω η βροχή νε με μουσκέψει, να φτάσει μέχρι μέσα, μέχρι την ψυχή μου, να την καθαρίσει και να την αφήσει πάλλευκη…. Αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί…<span style="color:#cc0000;"> <strong>«Πρέπει να βρεις άλλο τρόπο….».</strong></span> η διαδρομή με το αστικό μέχρι την στάση το κέντρο της πόλης, γνωστή… η βροχή εξακολουθεί να πέφτει και να δυναμώνει σε κάθε βήμα μου… τα αμάξια έχουν μια γρήγορη διάθεση, να τρέξουν, να εξαφανιστούν, να φτάσουν στο καταφύγιό τους.</span><span style="color:#cc6600;"><strong> <span style="color:#cc0000;">«Ποιο είναι το δικό μου καταφύγιο άραγε;» </span></strong></span></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span><span style="color:#cc6600;"><strong><span style="color:#cc0000;"><br /></div><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066723336354457906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RlCeB56W6TI/AAAAAAAAAE8/uli5UBzhHBA/s320/223308690_fca24214f0.jpg" border="0" /></span></span></strong></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><div><span style="color:#cc6600;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc6600;">Στον σταθμό των τρένων επικρατεί ησυχία… αγοράζω ένα εισιτήριο για Αθήνα… και βγαίνω στο υπόστεγο να περιμένω την αμαξοστοιχία που ακόμα δεν έχει φτάσει…. Κάτω από το στέγαστρο του σταθμού είμαι προστατευμένος από τη βροχή, αλλά την ακούω απειλητική να χτυπάει συνεχώς πάνω στα κεραμίδια…. Και ύστερα ένα ρυάκι να πέφτει από ψηλά σχηματίζοντας λίμνες στο πεζούλι… τα κλαδιά από τις λεύκες έρμαια του ανέμου μαστιγώνουν τον αέρα… η θάλασσα λυσσομανάει δίπλα ακριβώς από το σταθμό… Η πορεία του τρένου περνά ακριβώς δίπλα της. Θα έχω τη δυνατότητα να την δω να ξεσπάει στα βράχια και να εξαφανίζεται σε αυτά την ίδια στιγμή… Ξαφνικά ακούω μια στιγμή… Φύγε, ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα σου… Δεν είσαι έτοιμος…<em> </em><span style="color:#cc0000;"><strong>«Μα νοιώθω πιο έτοιμος παρά ποτέ! Θέλω να ΦΥΓΩ!</strong>» </span>αρχίζω και φωνάζω κάτω από το στέγαστρο που συνεχίζει να δέχεται τα χτυπήματα της βροχής, ολομόναχος χωρίς να υπάρχει ψυχή δίπλα μου… <strong><span style="color:#cc0000;">«ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ, ΝΑ ΦΥΓΩ!»</span></strong> Δεν είναι η ώρα σου ακόμα… Αντιδρώ αλλά ξέρω ότι ακόμα δεν είναι η ώρα μου… ξεσπάω, αρχίζω και κλαίω με αναφιλητά, με λυγμούς… Αλλά μέσα μου ξέρω, ότι ακόμα δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα μου… <strong><span style="color:#660000;">«για πόσο ακόμα θα περιμένω;»</span></strong> Και αυτήν την απάντηση τη γνωρίζω… Κάνε υπομονή…<br />Ο δρόμος της επιστροφής είναι ακριβώς ο ίδιος… χωρίς καμία αλλαγή… Η, μήπως… <strong>«<span style="color:#990000;">όχι κάνω λάθος!»</span></strong> Ο ήλιος, νικητής αυτής της καταιγίδας έκανε την δειλή εμφάνισή του πίσω από τα σύννεφα που πασχίζουν να τον κρύψουν….. η διαδρομή έγινε πιο φωτεινή! Πιο ζεστή… </span><span style="color:#ff9900;"><em>«Το ξέρω, ότι την ημέρα που θα είμαι έτοιμος δεν θα σε ακούσω ποτέ ξανά!<span style="color:#ffcc66;"> </span></em><span style="color:#996633;"><em><strong>ΤΟ ΞΕΡΩ!</strong>». </em></span></span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-4937678898361999065?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-80876170997324513632007-05-17T08:09:00.000+03:002007-05-20T19:58:11.031+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rkvnr56W6SI/AAAAAAAAAE0/w6rRiVOiQg8/s1600-h/478714227_82ee266623.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065396947374237986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rkvnr56W6SI/AAAAAAAAAE0/w6rRiVOiQg8/s400/478714227_82ee266623.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RkvnR56W6RI/AAAAAAAAAEs/rwmihBLpCpQ/s1600-h/478714227_82ee266623.jpg"></a></div><div><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;">Είμαι πολύ κοντά....σε αυτό που αποκαλούμε τέλος μιας εποχής. Κι όμως, τώρα, λίγο πριν από το τέλος μια καινούρια αρχή έχει ήδη αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της! Μια αρχή γεμάτη ελπίδες αισιοδοξία και χαρά! Για να φτάσεις όμως εκεί πρέπει να περάσεις τις σκοπέλους του τέλους.... the end of an era, the beggining of a new one....</span></div><div><br /><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;"></span></div><div><br /><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;"></span></div><div><br /><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;">Το blog θα παραμείνει κλειστό λόγω ανωτέρας βίας! </span></div><div><br /><br /></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;">Πολύ πιο σύντομα απ' ότι μου φαίνεται τώρα θα επιστρέψω....</span></div><div><br /><br /></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffcc33;">Farwell και καλά κουράγια!</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffcc33;"></span> </div><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffcc33;"></span> </div><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffcc33;">Υ.Γ. Το τραγουδάκι ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή πιστεύω! (Ένα ευχαριστώ στον <a href="http://msandreas.blogspot.com/"><span style="color:#cc0000;">έφηβο</span></a> που μου έμαθε τα κατατόπια και κατάφερα να βάλω κι εγώ μουσικούλα στο blog μου!)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-8087617099732451363?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-4881690823811748452007-05-11T12:49:00.000+03:002007-05-11T13:03:12.345+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RkQ_KT-YwAI/AAAAAAAAAEU/vFAz8tzxfyE/s1600-h/492177550_565c84cecd.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063241327464464386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RkQ_KT-YwAI/AAAAAAAAAEU/vFAz8tzxfyE/s320/492177550_565c84cecd.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ο θεός και ο διάβολος στέκονταν σε αυτό το γεφυράκι ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισο και μιλούσαν με τον άνθρωπο. Να μην τους περιγράφω τώρα, ξέρετε πως μοιάζει ο θεός και ο διάβολος και στη θέση του ανθρώπου, βάλτε τον εαυτό σας. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Λοιπόν, άνθρωπε, άκου τις δέκα εντολές μου..." , είπε ο θεός και άρχισε μπουρου μπουρου.<br />Τις ξέρετε κι αυτές απ'το σχολείο. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">Τις έγραψε ο άνθρωπος. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Άνθρωπε, άκου και τις δικές μου τώρα...", είπε ο διάβολος και άρχισε μπούρου μπούρου. Αυτές τις ξέρετε απ'τη ζωή.</span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">Τις έγραψε κι αυτές ο άνθρωπος.</span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">Και μετά έβγαλαν κάτι σαν πηλό και άρχισαν να φτιάχνουν κάτι μαζί. Και του το έδωσαν. Ήταν ένα πράγμα γεμάτο τρύπες. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Τι είναι αυτό?" ρώτησε ο άνθρωπος. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Όπως θες, πες το, ψυχή, ύπαρξη, ζωή...", είπε ο θεός. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Και τι να κάνω με τις τρύπες?" ξαναρώτησε ο άνθρωπος. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"'Ο,τι θες, κάνε...βούλωσε τις να μη φαίνονται, σκάλισε τις, γέμισε τις, παρατήρησε τις..." </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">Έμεινε ο άνθρωπος να κοιτάει αυτό το πράγμα με τις τρύπες. Ο θεός και ο διάβολος γύρισαν στις θέσεις τους στην άλλη άκρη της γέφυρας και άρχισαν να πριονίζουν τη γέφυρα. Και ο άνθρωπος άρχισε να πέφτει και να αναρωτιέται. </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Τι να το κάνω αυτό τώρα?</span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">"Αν είστε μάγκες, πηγαίνετε στον πιο κοντινό καθρέφτη και απαντήστε!</span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;">Το είχα διαβάσει πριν από μερικά χρόνια κάπου μέσα στο διαδίκτυο και μου είχε κάνιε φοβερή εντύπωση τότε... όπως και τώρα! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-488169082381174845?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-13170669419008221342007-05-07T09:28:00.000+03:002007-05-07T10:50:03.250+03:00<span style="color:#000000;"><span style="color:#ffff99;">Πιο κάτω σας παραθέτω τις απαντήσεις μου στο καινούριο παιχνίδι της blogoσφαιρας! Μαριλία ελπίζω να σε κάνω να γελάσεις αρκετά! (Αν και δεν οτ νομίζω) Εγώ΄πάντως έκανα φιλότιμες προσπάθειες!</span> </span><br /><strong><span style="color:#ff6600;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff6600;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff6600;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff6600;">1Η απόλυτη ευτυχία για εσάς</span></strong><br /><span style="color:#ffffcc;"><br />Να βιώσω την ελευθερία σε όλες τις μορφές της!</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">2 Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Το ξυπνητήρι το οποίο έχει φάει άπειρα σουτ, οπότε πλέον βάζω το στερεοφωνικό για να είμαι σίγουρος ότι θα ξυπνήσω! (Αλλά πολύ θα ήθελα ο λόγος που θα ξυπναγα να ήταν δυο τρεις, μη σου πω και τέσσερεις αιθέριες παρουσίες για να μου ετοιμάσουν και να μου "φτιάξουν" το πρωινό!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">3 Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε όλη η τρελοπαρέα μαζί και οι απίστευτες εμμμμ.... που κάναμε! (Μήπως έχετε ακουστά τις μαλαστούπες;)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">4 Το βασικό γνώρισμα του εαυτού σας</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Η ομορφιά μου η εξυπνάδα και πάνω απ όλα η μετριοφροσύνη μου! Για τυχόν απορίες just ask! (Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ αυθόρμητος με ανθρώπους που γνωρίζω καλά!)</span><br /><br /><span style="color:#ff6600;"><strong>5 Το βασικό σας ελάττωμα</strong><br /></span><br /><span style="color:#ffffcc;">Ότι πάντα βάζω κάτι σε πρόγραμμα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας αλλά ποτέ δεν το ακολουθώ! (τουλάχιστον κατά γράμμα!) Επίσης θα μπορούσες να με χαρακτηρίσεις και σπάταλο! (όταν έχω! Τι να κάνω είμαι καπιτάλα του κερατά! :D)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">6 Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Στα δικά μου; (Όχι βασικά έχω την τάση να συγχωρώ τα λάθη των άλλων και ποτέ τα δικά μου... αλλά μέσα από τ λάθη δεν μαθαίνεις εν τέλει;)<br /></span><strong><br /><span style="color:#ff6600;">7 Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Don Juan (χωρίς σχόλια!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">8 Το αγαπημένο σας ταξίδι</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Στο άπειρο, κι ακόμα παραπέρα! (Οποιοδήποτε ταξίδι είναι καλοδεχούμενο, καλή παρέα να υπάρχει...)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">9 Αγαπημένοι σας συγγραφείς</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Οι καταραμένοι ποιητές! Ξέρεις κωλόγρια, Ζωή και δεν συμμαζεύεται! (Είναι αρκετοί αυτοί που μου αρέσουν οπότε είναι άσκοπο να σας γράψω τους αγαπημένους μου! Από τον καθένα θα πάρεις και από κάτι!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">10 Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Να ξέρει να δείχνει ότι είναι άντρας με τις πράξεις του και όχι με ψευτοαπειλές και ψευτομαγκιές και να μην έχει καμία σχέση με αυτούς που περιγράφει ο "Kοκκινόπουλος!" (Μιλάμε για την Candy!)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">11...και σε μια γυναίκα</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Να γνωρίζει ότι είναι θηλυκό και να το δείχνει! Με τρελαίνουν αυτού του είδους οι γυναίκες!</span><br /><br /><span style="color:#ff6600;"><strong>12 Αγαπημένος σας συνθέτης</strong><br /></span><br /><span style="color:#ffffcc;">Δεν ξέρω πως τον λένε αλλά υποπτευόμαστε πως είναι ο Kαρβέλας! Γιατί το je 't aime βγάζει τραγούδια ποιότητας! Έεεεεεεεεεεεξω απ τα δόντια! (Οτιδήποτε έχει να κάνει με ορχηστρικά και όλα τα εις άκης (Θοδωράκης Χατζιδάκις, Σπανουδάκης και πολλοί άλλοι!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">13 Το τραγούδι που σιγοτραγουδάτε στο ντους</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Πειράζει που είμαι και μεγάλη φίρμα πειράζει? Όοοοοοχι δεν πειράζει! Οποιοδήποτε αρκεί να έχω κέφια!<br /></span><strong><br /><span style="color:#ff6600;">14 ΤΟ βιβλίο που σας σημάδεψε</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Το cama sutra και μου άρεσε τόσο πολύ που έβγαλα και λυσσάρι! :D (Το κάθε βιβλίο έχει το δικό του τρόπο να σε σημαδέψει... Αλλά αυτό που θα έλεγα ότι με στιγμάτισε αρκετά είναι το 100 χρόνια μοναξιά, ειδικά οι τελευταίες σελίδες άξιζαν πραγματικά το Nobel)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">15 Η ταινία που σας σημάδεψε;</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Οι νύχτες της china blue! (που την θυμήθηκα αυτή;) Amelie melie! Φοβερές ιδέες για να γίνεις θυσία για τους άλλους και ανακαλύψεις τον έρωτα της ζωής σου μέσα από ένα παραμύθι! (Για εσάς κορίτσια ειδικότερα, και εάν τον ψάχνετε ακόμα τον ιππότη εδώ είμαι εγώ! :D)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">16 Ο αγαπημένος σας ζωγράφος</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Θα ήταν πολύ κλασσικό να πω ο El Greco ο Πικάσο ο Μιχαήλ Άγγελος αλλά προτιμώ τις απίστευτες ζωγραφιές από τα ξαδερφάκια μου! (Και μην ξεχνάμε τον Bob Ross για να μην νοιώθουν τα δεντράκια "μοναξιά" Θεός συγχωρέστον...)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">17 Το αγαπημένο σας χρώμα</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Το πορφυρό που ταιριάζει στην βασιλική μου καταγωγή! (Δεν σας το είπα είμαι απόγονος του Ναπολέοντα!) Το μπλε Σε όλες του τις; αποχρώσεις!<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">18 Ποια θεωρείτε την μεγαλύτερη επιτυχία σας</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Την επιβίωση μου! (Οι επιτυχίες τώρα έρχονται!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">19 Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Δεν μετανιώνω, που αγάπησα εσένα μόνο, δεν μετανιώνω που μόνο εσένα αγαπώ! Μετανιώνεις για πολλά πράγματα στη ζωή σου, το θέμα είναι να μην κολλάς σε αυτά, να μπορείς να συνεχίσεις! Αυτό κάνω κι εγώ! Keep walking!<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">20 Το αγαπημένο σας ποτό</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Η σουμάδα! Και η πορτοκαλάδα η mple! [Mojito! (Και η vodka η north είναι καλή! Για να μην μιλήσω για την Jose Cuervo Κίτρινη! Depends on the mood!)]</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">21 Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ όλα</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Τις σκουληκαντέρες! (Την αδικία!!!! ίσως αυτό ηνία που συγχωρώ και πιο δύσκολα...)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">22 Όταν δεν γράφετε πια είναι η αγαπημένη σας ασχολία</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Ο αργαλειός, το πλέξιμο, το βελονάκι, και το scuba diving! (Τι μπορεί να κάνει ένας έφηβος εκτός από το διάβασμα που το κάνει υποχρεωτικά; για φανταστείτε λίγο; Ε αυτά κάνω! :D)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">23 Ο μεγαλύτερος φόβος σας<br /></span></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">Φοβάμαι μήπως μια μέρα με αφήσουν όλοι.........και μείνουν μονοί τους!<br />(Να με περιορίσουν με οποιαδήποτε μορφή φυλακής! Έχω μια γενική κλειστοφοβία!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">24 Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να λέτε ψέματα</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Σε κάθε περίπτωση! Προτιμώ να λέω και να μου λένε την αλήθεια οποιοδήποτε κι αν είναι το κόστος....</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">25Ποιο είναι το μότο σας<br /></span><br /></strong><strong></strong><span style="color:#ffffcc;">Το ποτό δεν είναι η λύση! Το πολύ ποτό είναι η λύση! Και το don't worry... be...φτέκι!<br />(Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας!)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">26 Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Γέρος πλούσιος με τα Ρωσιδάκια να με ταΐζουν coco! (Θα προτιμούσα να πεθάνω αξιοπρεπώς με ό,τι αυτό συνεπάγεται....)<br /></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;">27 Εάν θα συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffcc;">Τους αριθμούς του γιόκερ! Α και αφού είναι παντοδύναμος, εάν μπορεί να φτιάξει μια πέτρα τόοοοοσο μεγάλη και τόοοοοσο βαριά που να μην μπορεί να τη σηκώσει! (What if God was one of us? Υπάρχει και η διασκευή από την ίδια την Morissette που λέει:What if God smoked Cannabis? Για περαιτέρω πληροφορίες just ask!) Θα ήθελα να μάθω τα Θεϊκά κριτήρια με τα οποία καθορίζει το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο.... Γιατί μερικές φορές άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου....</span><br /><br /><span style="color:#ff6600;"><strong>28 Σε ποια κατάσταση βρίσκετε αυτόν τον καιρό....</strong><br /></span><br /><span style="color:#ffffcc;">Σε μόνιμη nirvana! Ο Ghandi θα έσκιζε τα διπλώματά του! (Κούραση ψυχή τε και σώματι...)</span><br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">29 Ποιοι είναι οι Ήρωές σας σήμερα</span><br /></strong><br /><span style="color:#ffffcc;">H sailormoon! kai o Pikatchu! (Δύσκολη εποχή για ήρωες.... ήρωας είναι ο καθένας μας σήμερα...για πολλούς και διαφορετικούς λόγους! Από τον καθένα ας πάρουμε από κάτι....<br /></span><br /><span style="color:#ffffcc;"></span><br /><span style="color:#ffffcc;"></span><br /><span style="color:#ffffcc;">Ελπίζω να μην χάσατε πάσα ιδέα για το άτομό μου! :D<br /></span><span style="color:#ffffcc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-1317066941900822134?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-84134017769418683492007-05-02T17:30:00.000+03:002007-05-02T17:47:18.982+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RjijqD-Yv9I/AAAAAAAAAD8/Z-X44GPr89I/s1600-h/163188316_63485ffe8a.jpg"><span style="color:#ffcc99;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059974124367560658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RjijqD-Yv9I/AAAAAAAAAD8/Z-X44GPr89I/s320/163188316_63485ffe8a.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ffcc99;"><br /></span><span style="color:#ffcc99;">Τα μάτια του αντίκρισαν τις πρώτες ακτίνες του ηλίου και έμειναν έκθαμβα… Πόση ομορφιά κρυβόταν τόσο καλά ακριβώς μπροστά του. Ή μήπως δεν κρυβόταν; Οι ακτίνες του ηλίου συνέχισαν να τον τυφλώνουν… τώρα πλέον δεν ήταν πρωί, αλλά μεσημέρι. Απόστρεψε το πρόσωπό του να προφυλαχτεί. Γύρισε και αντίκρισε ένα πανέμορφο τοπίο. Ένα ρυάκι με καθάρια νερά που οι ακτίνες του ηλίου το έκαναν να λαμποκοπάει σαν το πιο αστραφτερό διαμάντι. Ένα ρυάκι που γινόταν η ζωοδόχος πηγή για τα υπέροχα πλατάνια που πλαισίωναν το τοπίο με φόντο ένα καταπράσινο βουνό και ένα γαλανό ουρανό. Ένα σύννεφο περνούσε ακριβώς εκείνη τη στιγμή από πάνω του. Και στο βάθος, μια υπέροχη θηλυκή παρουσία. Που έπαιζε με τα νερά του ρυακιού και χαιρόταν τη ζωή. Αυτή η εικόνα τον ενθουσίασε! Τον έκανε να θέλει να πλησιάσει την κοπέλα! Να την αγκαλιάσει, να την φιλήσει! Έτρεχε με όλη του τη δύναμη, μα… όταν έφτασε ακριβώς εκεί, το ρυάκι γέμισε με αίμα, η κοπέλα άρχισε να ουρλιάζει και ο ουρανός έγινε σταχτής και άρχισε να κλαίει… Γιατί! Έλεγε και ξανάλεγε…<br /><br /><br />Την αγαπούσε την Ερμιόνη. Την αγαπούσε πολύ. Κα της το έδειχνε. Και δεν φοβόταν κανέναν! Γιατί κι εκείνη τον αγαπούσε αλλά τελικά άλλοι είναι αυτού που θα κανονίσουν το τι θα γίνει στην επόμενη πράξη της ζωής….<br /><br />Ξύπνησε κάθιδρος από τον φριχτό εφιάλτη που τον αναστάτωνε και του διέκοπτε τον ύπνο εδώ και εφτά χρόνια… Κοίταξε το ρολόι και είδε ότι αυτήν τη φορά το παρελθόν του τον είχε ξυπνήσει πολύ πιο νωρίς από το κανονικό. Η ώρα ήταν δύο και μισή τα ξημερώματα. Δεν είχε όμως όρεξη να ξανακοιμηθεί και οι εφιάλτες να επιστρέψουν. Σηκώθηκε, έβαλε ένα ποτό και κάθισε στην βεράντα του δωματίου του. «Ως πότε θα τυραννιέμαι από αυτό το μαρτύριο. Πότε επιτέλους θα ελευθερωθώ από αυτόν τον βραχνά;». το φεγγάρι από πάνω του ήταν ο μόνος του σύντροφος εκείνη τη δύσκολη ώρα, που τα περισσότερα μάτια της πόλης ήταν κλειστά και ονειρεύονταν αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν. Αλλά τελικά έκανε λάθος. Την απόλυτη ησυχία την έσπασε το κινητό του που άρχισε να δονείται πάνω στο κομοδίνο στο βάθος του δωματίου. Σηκώθηκε και πήγε μέχρι εκεί για να δει ποιος θα μπορούσε να τον έχει θυμηθεί εκείνη την ώρα. ’’ΑΓΓΕΛΕ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΑΘΟΡΥΒΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΞΥΠΝΗΣΑ. ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΑΡΓΗΣΩ ΝΑ ΕΡΘΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟ. ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΩ ΠΟΛΥ, ΤΑ ΛΕΜΕ’’. «Πολύ περίεργο για τον Αντώνη αυτό το πράγμα…. Δεν του έχει ξανατύχει. Να δω τι θα πω στον κύριο Παπαντωνίου πάλι για να τον καλύψω…»<br /><br /><br />Η αλήθεια είναι ότι είχε καλύψει τον Αντώνη περισσότερες φορές απ’ ότι θα έπρεπε κανονικά. Όχι ότι δεν ήθελε. Ο Αντώνης ζούσε με όλη τη σημασία της λέξης τη ζωή του. Κάθε βράδυ έξοδοι, ατελείωτα ξενύχτια και ξεφαντώματα μέχρι πρωίας. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι και η δική του ζωή καθώς ήταν και μερικά χρόνια νεότερος από τον Αντώνη. Αλλά το παρελθόν του δεν το άφηνε να συνεχίσει. Μάλλον αυτός δεν άφηνε το παρελθόν του πίσω… Την αγαπούσε την Ερμιόνη. Την αγαπούσε με όλη του την ψυχή. Και της το έδειχνε με κάθε τρόπο. Ακόμα και τώρα, εφτά χρόνια από τον άδικο χαμό της, αυτός ακόμα την αγαπά και δεν την ξεχνά….<br /><br /><br /><br /><br />Το πρωινό δεν άργησε να έρθει, ο φωτεινός δίσκος του ηλίου, αδύναμος ακόμα ρίχνει τις πρώτες του ακτίνες στην σκοτεινή γωνιά της βεράντας του Άγγελου. «Πόσο καιρό έχω να ασχοληθώ με το σπίτι μου; Αλήθεια, ασχολήθηκα ποτέ;». η αλήθεια είναι ότι ποτέ του δεν ασχολήθηκε με το σπίτι του. Έτσι ακριβώς όπως το είχε παραλάβει από τον προηγούμενο σπιτονοικοκύρη, έτσι ακριβώς το είχε αφήσει. Είχε προσθέσει μόνο το κρεβάτι του και το γραφείο με τον υπολογιστή του. Πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια ζούσε σε άθλια κατάσταση, κάνοντας ένα δρομολόγιο πολύ τυποποιημένο που δεν ενδιαφερόταν να το αλλάξει. «Αχ ας ήσουν εδώ μαζί μου βρε Ερμιόνη, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.». Οι σκέψεις του διακόπηκαν από τον διαπεραστικό ήχο του ξυπνητηριού του που χτυπούσε ανελέητα στο κομοδίνο δίπλα στο κινητό του. Καιρός να αφήσω το παρελθόν μέσα σε αυτό το στοιχειωμένο σπίτι και να βγω έξω. Ετοιμάστηκε γρήγορα για την δουλειά του. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη όταν ήταν να φύγει και δεν τον συγκίνησε καθόλου. Είχε πάψει να ενδιαφέρεται πλέον….</span><br /><br /><br /><span style="color:#ffcc99;">Για την</span> <a href="http://trelofantasmeni.blogspot.com/"><span style="color:#ffcc33;">blogoμανούλα</span><span style="color:#ffcc99;"> </span></a><span style="color:#ffcc99;">μου!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-8413401776941868349?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-77042021146355578972007-04-28T12:43:00.000+03:002007-04-28T14:55:43.805+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RjMY2z-Yv5I/AAAAAAAAADc/G25kLO7oVXw/s1600-h/64908770_6a74cbdf82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058414136411078546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RjMY2z-Yv5I/AAAAAAAAADc/G25kLO7oVXw/s320/64908770_6a74cbdf82.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><br />Σήμερα καθώς γύριζα από το φροντιστήριο με πήρε τηλέφωνο μια θεία μου που μου είχε δανείσει τη φωτογραφική της μηχανή για το Στρασβούργο. Την ήθελε πίσω κι εγώ σαν άνθρωπος στην κοσμάρα μου ακόμα δεν της την είχα επιστρέψει. (Είμαι και λίγο καφρούκος αλλά δεν το λέμε…) Τέσπαν με το που γυρίζω σπίτι βάζω τις μπαταρίες της φωτογραφικής να φορτίσουν. Αλλά ήθελα να σβήσω και τις φωτογραφίες που είχα από Στρασβούργο να μην την επιστρέψω έτσι! Έτσι λοιπόν έκανα ανάστα ο κύριος το δωμάτιό μου για να βρω μπαταρίες να κάνω τη ’’βρωμοδουλειά!’’ στο δωμάτιό μου δεν βρήκα κι έτσι πήγα στο δωμάτιο του αδερφού μου ο οποίος είναι αυτή τη στιγμή Σέρρες (σπουδάζει) Εκεί στη βιβλιοθήκη του βρήκα ένα παλιό walkman! (Δε νομίζω να κυκλοφορούν ακόμα αυτά! Τώρα πλέον το i-pod έχει γίνει must!). Τεσπαν να μην σας τα πολυλογώ μέσα στο walkman ανακάλυψα μια παλιά κασέτα. Ο τίτλος έχει πάνω «Κάτω τα κουλά σου» Ήταν μια παλιά προειδοποίηση που είχα βάλει στον αδερφό μου που τότε ό,τι κασέτα έβρισκε την διπλό και τριπλό έγραφε! Βάζω λοιπόν στο ηχοσύστημα να ακούσω την κασέτα που θυμόμουν ότι είχα γράψει ωραία τραγουδάκια… Αλλά είχα ξεχάσει ότι την κασέτα δεν την είχα τελειώσει όλη και γι αυτό το λόγο είχα γράψει, είχα μάλλον ηχογραφήσει διάφορες φάσεις της παρέας μου μέσα! (Το walkman ηχογραφούσε κι όλας ήταν πολύ hi-tech για τη γενιά του!). δεν μπορείτε να φανταστείτε το χαμόγελό μου που είχε φτάσει όταν άρχισα να ακούω αυτές τις γνώριμες παιδικές φωνούλες που χασκογελούσαν και περνούσαν καλά από τότε! Σε συνδυασμό με τα άπαιχτα τραγουδάκια που κρύβει αυτή η κασέτα έχει κερδίσει μια επάξια (θα μπορούσα να πω την καλύτερη) θέση στο χρονόκουτο και το χρονοντούλαπο μου! (Αυτό για σένα Nemo και Helena που κάνατε πρώτες τη νύξη περί αναμνήσεων…). Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό ρε παιδιά… Είμαι μόλις δεκαοχτώ χρονών και έχω αρχίσει και νοσταλγώ τις εποχές του γυμνασίου; Μου ακούγεται πολύ κουλό! Εσείς δηλαδή τι αναπολείτε; Anyway, περιττό να σας πω ότι πήρα τηλέφωνο όλους τους «συντελεστές παραγωγής» της κασέτας και τους την έβαλα να την ακούσουν! Εάν με συγκινούν μια φορά αυτά τα πειστήρια ότι υπήρξα και μικρός (όχι ότι τώρα δεν είμαι) φανταστείτε τι συγκίνηση θα μου φέρνουν σε καμία δεκαριά χρόνια! Άλλες εποχές άλλες έγνοιες, όλα διαφορετικά… Σταματώ γιατί σας κούρασα. Μπορεί όλα να έχουν εξελιχθεί (και τώρα πλέον να έχω και videos με τις τρέλες της παρέας) αλλά αυτό είναι το πιο ανεκτίμητο τρόπαιο που έχω κρατήσει από εκείνη την εποχή… Ελπίζω μόνο να είστε κι εσείς τόσο τυχεροί και να έχετε κρατήσει παρόμοια «κειμήλια»…<br /><br /><br />Ενδεικτικά σας γράφω και μερικά τραγούδια που περιέχει η κασέτα…<br /><br />Too much your heaven –Eifel 65<br />Words –FR David<br />Blue da be die da be da- Eifel 65<br />Τα καράβια μου καίω- Νίκος Πορτοκάλογλου<br />Να με προσέχεις- Νίκος Πορτοκάλογλου<br />Υποφέρω –Δέσποινα Βανδή! (Τότε ήταν super hit!)<br />Και αρκετά άλλα! (Για να μην μιλήσω για τις απερίγραπτες ερμηνείες των «Συντελεστών παραγωγής στα παραπάνω τραγούδια!) </div><div></div><div></div><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058415145728393122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RjMZxj-Yv6I/AAAAAAAAADk/_k0lOPMksz4/s320/sell-your-bad-memories-10_4.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7704202114635557897?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-66588227083849433112007-04-24T16:24:00.000+03:002007-06-02T15:54:13.453+03:00<div align="justify"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;">Το επόμενο κείμενο θα μπορούσε να ήταν στο blog μου illusions αλλά προτίμησα να το βάλω εδώ πέρα. Είναι "η άλλη μεριά" (Με πολλές διαοφρές όμως) Όπως και να χει ελπίζω να το απόλαύσετε!</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"></span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"></span></div><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056990322649994466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Ri4J58YkFOI/AAAAAAAAADM/HSLnYiNEzfA/s320/dontcryformeiran3rw.jpg" border="0" /><br /><br /></span><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;"></span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">Τι όμορφη νύχτα! Τι υπέροχος ουρανός! Όλα τόσο τέλεια πλασμένα, όλα τόσο τέλεια ταιριαστά! Σαν εμάς!<br />Εγώ και εσύ περπατάμε, ή μάλλον ονειροβατούμε στην ακροθαλασσιά. Η ψυχή μου και η ψυχή σου χορεύουν σφιχταγκαλιασμένες το βαλς της ζωής. Το χέρι σου με κρατάει απ τους ώμους ενώ το δικό μου έχει γλιστρήσει πιο χαμηλά, στη μέση σου. Ο ήχος των κυμάτων είναι τώρα θεσπέσιο τραγούδι και ο ψίθυρος της φωνής σου, λαλιά πολύ καλού τραγουδιστή.<br />Μιλάμε χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά. Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε την πλάση, φοβόμαστε ότι θα ξυπνήσουμε και εμείς αν μιλήσουμε πιο δυνατά. Θα ξυπνήσουμε απ αυτό το υπέροχο όνειρο που λέγεται ζωή. Τα χείλη σου σχεδόν ακουμπάνε το αυτί μου όταν μου ψιθυρίζεις εκείνο το πρώτο «σ αγαπώ»<br />Ξαφνικά για μένα ο κόσμος αλλάζει. Τα άστρα λάμπουν πιο δυνατά και το φεγγάρι κρυμμένο ως τώρα, βγαίνει και φωτίζει τα χλωμά σου μάτια. Σε κοιτάω θαρραλέα και δακρυσμένη, με τη φωνή μου να σπάει ψιθυρίζω, «και γω σ αγαπάω» με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και όλα γύρω μου μετατρέπονται σε μια πανδαισία χρωμάτων. Μπλε, κίτρινο, μαύρο, ασημί όλα ανακατεύονται στο μυαλό μου και η μυρωδιά της κολόνιας σου μου φέρνει στο μυαλό τα χρόνια που περάσαμε μαζί. Μέσα απ του λυγμούς μου σου λέω σ αγαπώ και τότε λυγίζεις και εσύ. Δεν είμαι πια θυμωμένη. Το μόνο που έχει μείνει στην καρδιά μου είναι πόνος. «Σ αγαπάω, δε θέλω να σε χάσω» σου λέω κοιτώντας σε στα μάτια. Τα χείλη μου τρέμουν, η ανάσα μου έχει κοπεί, τα μάτια μου μουτζουρώθηκαν καθώς τα δάκρυα χάραζαν δρόμους στα μάγουλα μου</span><span style="font-family:times new roman;">.</span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"></span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-family:times new roman;"></div><p></span><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056990619002737906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Ri4KLMYkFPI/AAAAAAAAADU/s-i8S8cNnVg/s320/tear.jpg" border="0" /></span><br /><span style="font-family:times new roman;"></span><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Με κοιτάς με τα δικά σου απελπισμένα μάτια και ενώ τα δάκρυα είχαν αρχίσει να τρέχουν και σε σένα με φιλάς. Με φιλάς όπως την πρώτη φορά.<br />Το πάθος μας παρασύρει, τα δάκρυα παύουν, πέφτουμε στην άμμο και το μόνο που υπάρχει πλέον είναι εγώ για σένα και εσύ για μένα.<br />Το πρώτο φως του ήλιου μας βρίσκει γυμνούς, αγκαλιασμένους, αγαπημένους. Είχα αποκοιμηθεί ακούγοντας την ανάσα σου, νιώθοντας την καρδιά σου.<br />Ξυπνάω τρομαγμένη. Προσπαθώ να σε ξυπνήσω αλλά μάταια. Αρχίζω να κλαίω και τα δάκρυα μου πέφτουν καυτά πάνω στο ακούνητο στήθος σου. Αρχίζω να σε ταρακουνάω βίαια φωνάζοντας σου πως σ αγαπώ, πως σε χρειάζομαι, πως όλα τελειώνουν χωρίς εσένα.<br />Ξαφνικά σε νιώθω κρύο, παγωμένο. Σε παίρνω στην αγκαλιά μου και κλαίω βουβά. Οι δρόμοι έχουν γίνει χαρακιές στα μάγουλα μου, στην ψυχή μου.<br />Κλαίω για πολύ ώρα. Αν ήξερα πως αυτό ήταν το τελευταίο σου βράδυ θα σ έπαιρνα αγκαλιά, θα σε φιλούσα και σου έλεγα χίλιες και παραπάνω φορές πόσο σ αγαπάω. Αν ήξερα πως ήταν το τελευταίο σου βράδυ θα απομνημόνευα κάθε σου κίνηση, θα μάζευα κάθε σου δάκρυ, θα σταματούσα το χρόνο για μας.<br />Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε. Δεν είμαι πλέον είκοσι δύο χρονών. Και συ δεν είσαι εδώ. Δεν είσαι εδώ και η απουσία σου με πληγώνει πιο πολύ και απ το να μου κάρφωναν ένα μαχαίρι στην καρδιά. Στα χέρια μου κρατώ τη στάχτη σου. Σ έφερα στο αγαπημένο μας μέρος. Έτοιμη να σ αφήσω ελεύθερο.<br />Ανεβαίνω στα βράχια, εκεί που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά, και σ αφήνω ελεύθερο.<br />Τα μάτια μου έχουν στερέψει από δάκρυα τα τελευταία δέκα χρόνια. «Σ αγαπώ» ψιθυρίζω και ορκίζομαι πως σ άκουσα να μου το λες και εσύ. Είμαι πλέον σίγουρη για το τι πρέπει να κάνω.<br />Βρίσκομαι στην άκρη του γκρεμού. Κάτω μου απλώνονται μίλια θάλασσας. Μίλια ελευθερίας. Το αεράκι παρασύρει τα μαλλιά μου και το τελευταίο δάκρυ, ο τελευταίος πόνος, κυλάει τώρα στο πρόσωπο μου.<br />Κάνω ένα βήμα και καθώς πέφτω είμαι ευτυχισμένη. Νιώθω το κορμί μου βαρύ σαν ατσάλι να πέφτει και να γίνεται χίλια κομμάτια πάνω στα βράχια. Εγώ όμως είμαι ευτυχισμένη.<br />Η ψυχή μου είναι τώρα με τη δική σου. Με βλέπεις να έρχομαι από μακριά και μου χαμογελάς. ΣΕ περίμενα μου λες και με πιάνεις απ τη μέση. «Σε περίμενα να περπατήσουμε ξανά μαζί στην ακροθαλασσιά, ακούσουμε το τραγούδι και να μιλήσουμε χαμηλόφωνα.», «Σ αγαπώ» λέω και νιώθω τόσο ευτυχισμένη. Και έτσι, σφιχταγκαλιασμένες, οι ψυχές θα χορεύουν για πάντα…<br />Το βαλς της ζωής…</span></span><br /></span></p><p>Της Νένας μου...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-6658822708384943311?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-76935026073796948632007-04-16T17:18:00.000+03:002007-05-02T22:04:24.093+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Το παρακάτω κείμενο εμπνεύστηκε από το ποίημα του Richard Kipling "Αν" Μπορεί να μην είναι αντάξιο του (σε καμία περίπτωση) αλλά δεν θα μπορούα να μην αναφέρω τον εμπνευστή του εν λόγω κειμένου... </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054033928595604290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RiOJFKS2g0I/AAAAAAAAADE/7O6FtEMgfpw/s320/kipling.jpg" border="0" /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">Αν αυτά που επιθυμείς πραγματικά στην ζωή μπορείς να κρατήσεις κοντά σου, τότε τον εαυτό σου να θεωρείς ευτυχισμένο. Κι ακόμα κι αν δεν μπορέσεις να τους κρατήσεις, και πάλι προχώρα, προσπάθησε και πάλεψε γι’ αυτά! Και τότε, ακόμα και αν φύγουν, εσύ θα είσαι ευτυχισμένος. Γιατί θα ξέρεις πως έκανες ότι μπορούσες… Κι αν η ελπίδα είναι κατ’ εσέ μακρυά σου, είναι γιατί εσύ την αναζητείς εκεί. Γιατί αν την ψάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις ότι αυτή ποτέ δεν έφυγε από κοντά σου και αντίθετα με ό,τι εσύ πιστεύεις, έκανε τα πάντα για να δεις ότι ήταν τόσο μα τόσο κοντά… Αν επιζητείς την αλήθεια μέσα στα ψέματα και τα σκουπίδια, να ξέρεις ότι εισαι στον σωστό δρόμο. Το να αναζητείς την αλήθεια σημαίνει ότι είσαι έτοιμος να την δεις, και αφού είσαι έτοιμος, θα δεις ότι η αλήθεια πάντα κρύβει μέσα της ένα μικρό ψέμα. Και το ψέμα αφήνει ακάθαρτη και βρώμικη την ψυχή… αν αναζητείς την αγάπη… Αν αναζητείς την αγάπη, αυτό το ποίημα, ή μάλλον κανένα ποίημα δεν θα σε βοηθήσει να την βρεις! Κι αυτό γιατί η αγάπη μπορεί πολύ εύκολα να καταγραφεί στο χαρτί, ακόμα κι από έναν ο οποίος δεν την έχει γνωρίσει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, αλλά πολύ δύσκολα περνάει από την θεωρία στην πράξη…<br /><br />Αν την ζωή σου σε διάφορα τρυπάκια προσπαθείς να εντάξεις, τότε μεγάλο λάθος ολόκληρη η ζωή σου! Γιατί ζωή χωρίς αυθεντικότητα και πρωτοτυπία δεν είναι δική σου ζωή, αλλά ζωή κάποιου άλλου, άγνωστου προς εσένα! Αν τον εχθρό σε μια στιγμή φίλο να τον θεωρείς, και τη ζωή από μια θλιβερή σκιά σε φωτεινή και καθάρια ημέρα να την κάνεις, τότε ευτυχισμένο τον εαυτό σου να θεωρείς! Γιατί θα βρίσκεις την ευτυχία σε απλά πράγματα, καθημερινά που θα σε γεμίζουν ζωή. Κι όταν οι άλλοι θα σε ρωτάνε: «που βρίσκεις όλη αυτή την ενέργεια και την ελπίδα για τη ζωή»; Εσύ θα απαντάς με ένα απλό: «δεν ξέρω, απλά είμαι ο εαυτός μου»! Κι αν μπορείς να εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου χωρίς να φοβάσαι τις αντιδράσεις των γύρω σου, τότε…τότε έχεις κερδίσει το μεγαλύτερο στοίχημα με την ζωή. Έχεις αποδεχτεί αυτό που πραγματικά είσαι και δεν φοβάσαι να το δείξεις σε όλον τον κόσμο. Και η δυστυχία δεν ταιριάζει στον πανέμορφο και πολυποίκιλτο πίνακα της ζωής, όπως δεν ταιριάζει η καταιγίδα σε μια μέρα με αιθρία! Όπως δεν ταιριάζει και μια πηγή νερού σε μια έρημο. Μα όταν βρεθείς σε μια όαση της ερήμου, ύστερα από χιλιόμετρα χωρίς νερό, «ω» μονολογείς. «τι παράδεισος»! , μήπως τελικά ψάχνουμε σε λάθος συναισθήματα τον παράδεισο;</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-7693502607379694863?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-15113785099545719502007-04-13T17:14:00.000+03:002007-05-02T22:03:46.757+03:00<p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:130%;"><b><span style="font-family:Garamond;">Ό</span></b></span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">λα ξαφνικά μια μέρα θα φύγουν. Και εμένα δεν θα με ρωτήσει ποτέ κανένας εάν ήθελα να καταλήξουμε σε αυτό το σημείο ή αν το διάλεξα. Κάπως έτσ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ι κύλησε η</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> ζωή μου μέχρι τώρα. Είμαι σαράντα πέντε ετών και αναζητώ την χαμένη μου νιότη και τα όνειρα που πήγαν χαμένα ανάμεσα σε κυκεώνες επαγγελματικούς και ευχαριστήσεις των άλλων.<span style="font-size:+0;"> </span>Φωνάζω! Φωνάζω στη μέση του πλήθους , μα κανένας δεν με ακούει, κανένας δεν ενδιαφέρεται! Κανένας δεν υπάρχει για εμένα! Και το χειρότερο είναι ότι το ήξερα όταν άρχισα, ότι σιγά σιγά κάτι τέτοιο θα με καταστρέψει. Ότι ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο θα χάσω τους φίλους μου και αυτούς που με αγαπούν…<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><span style="font-size:130%;"><br /></span><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Το τίμημα ήταν πολύ βαρύ, αλλά τότε δεν μπορούσα ν</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">α το συλλάβω. Τώρα που είμαι σε θέση και έχω άπλετο χρόνο να το καλοσκεφτώ, ποτέ δεν θα ακολουθούσα τον δρόμο που ακολούθησα μέχρι τώρα. Κι όλα </span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">θα φύγουν. Όλα θα εξαφανιστούν μια μέρα και δεν θα μ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ε ρωτήσει ποτέ κανένας εάν εγώ ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Μα γιατί να με ρωτήσει; Στο κάτω κάτω της γραφής, εγώ ήμουν αυτός που το επέλεξε! Ας ήμουν σε θέση να αποφύγω την αυτοκαταστροφική τάση που με είχε κυριεύσει</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">.</span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rh-RxaS2gyI/AAAAAAAAAC0/rV8WrYHDm8Y/s1600-h/img_0594_Window_Light_768x1024.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052917584990995234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rh-RxaS2gyI/AAAAAAAAAC0/rV8WrYHDm8Y/s320/img_0594_Window_Light_768x1024.jpg" border="0" /></a></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Όλα ξεκίνησαν, γύρω στα τριανταπέντε χρόνια πίσω. Όταν ο μικρός μου εγκέφαλος, άρχισε να γίνεται μεγαλύτερος, και τα μικρά, καθημερινά και απλά πράγματα που μου συνέβαιναν τότε, άρχισαν να γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα. Σε όλους τους τομείς σε όλα τα θέματα. Και ο χρόνος κυλούσε αδυσώπητα. Και οι υποχρεώσεις όλο και πλήθαιναν και κόντευαν να με πνίξουν.<span style="font-size:+0;"> </span>Μα πάντα, πάντα είχα ένα μικρό παραθυράκι για να ξεφεύγω από όλα αυτά. Ένα μίτο που η Αριάδνη δεν σταματούσε ποτέ να φτιάχνει και να με ξελασπώνει κάθε στιγμή.</span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Όταν έχεις πολλά πράγματα να κάνεις μέσα στη ζωή σου, ο χρόνος αρχίζει και κυλάει με διαφορετικούς ρυθμούς από μπροστά σου. Εσύ γίνεσαι απλώς ένας θεατής που παρακολουθείς τα γεγονότα να εκτυλίσσονται<span style="font-size:+0;"> </span>μπροστά στα μάτια σου, χωρίς να μπορείς να επέμβεις, τουλά</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">χιστον έτσι νομίζεις. Έτσι λοιπόν, από τα δέκα, φτάνουμε στα δώδεκα. Τώρα πλέον αρχίζω και καταλαβαίνω, ότι ο ρόδινος κόσμος που μέχρι τότε νόμιζα ότι ζω, έχει πολλά αγκάθια και μελανά σημεία. Ο παράδεισος είναι πολύ μακρυά απ όσο νόμιζα ότι είναι και η ζωή πλέον σταματάει να μου χαρίζεται. Τα παραθυράκια πλέον λιγοστεύουν, σχεδόν εξαφανίζονται! Αλλά εγώ ακόμα απολαμβάνω αυτές τις μικρές πολυπόθητες στιγμές ανάμεσα στους αιώνες που αισθάνομαι ότι ζω μέσα στους βάλτους της ζωής.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Στα δεκατρία μου, αισθάνομαι αυτό που οι μεγαλ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ύτεροι καλλιτέχνες έχουν προσπαθήσει να το απαθανατίσουν σε πίνακες, τραγούδια, γλυπτά και κάθε άλλο είδος τέχνης, αλλά δεν τα έχουν καταφέρει ούτε στο ελάχιστο. Τον έρωτα. Τον βρήκα στα μάτια της Ελένης. Της ομορφότερης κοπέλας του σχολείου μας. Ήταν καινούρια στην γειτονιά, αλλά κι εμείς ήμασταν καινούριοι σε έναν νέο κόσμο που λέγεται γυμνάσιο. Έτσι δεν ήταν πολύ δύσκολο να εγκλιματιστούμε και οι μεν και η δε. «Τα φτιάξαμε» ένα μήνα μετά την έναρξη του σχολείου και κράτησε αυτή η σχέση δύο χρόνια. Ήταν πανέμορφη. Ξανθιά, με μάτια που καθρέφτιζαν τα χρώματα του Αιγαίου, σε πλήρη αγαλλίαση και λιακάδα του Αυγουστιάτικου μεσημεριού. Βαθύ μπλε</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">. Και η ματιά της ήταν ακόμα πιο διαπεραστική. Δυστυχώς, οι μέρες, ή μάλλον τα χρόνια, της ευτυχίας πέρασαν πολύ γρήγορα. Καθώς όταν είσαι ευτυχισμένος, ο χρόνος κυλάει πολύ πιο γρήγορα από ότι όταν είσαι πλεγμένος μέσα στις έννοιες. Η έφηβη πλέον Ελένη, έφυγε από την μικρή μας γειτονιά. Ο πατέρας της ήταν στρατιωτικός και έπαιρνε κάθε δύο χρόνια μετάθεση για άλλο μέρος. Για τα Γιαννιτσά,<span style="font-size:+0;"> </span>μου είπε την τελευταία μέρα που την συνάντησα, καθώς μου το έκρυβε</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> σχολαστικά «για να μην στεναχωρηθώ» όπως μου είπε εκ των υστέρων. Μια μπόρα είχε ξεσπάσει μέσα στα βαθυγάλανα νερά των ματιών της, όταν μου το ανακοίνωσε. «Φεύγω» και ένα δάκρυ κύλησε καυτό στο μάγουλό της. «Σήμερα με παίρνουν από κοντά σου. Με πηγαίνουν σε ένα άλλο μέρος πολύ μακρυά από εδώ. Μακρυά από εσένα»… Πρέπει να με αγαπούσε πραγματικά. Δεν θα μπορούσα να πω ότι ίσχυε το ίδιο και από την πλευρά μου. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή ήμ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ουν πάρα πολύ ερωτευμένος μαζί της. Καθώς όμως ο καιρός περνούσε, εγώ ήθελα να ολοκληρώσουμε την σχέση μας. Εκείνη πάλι δεν πίστευε ότι είχε έρθει ακόμα η κατάλληλη ώρα. Έτσι με έφερνε συνεχώς προ τετελεσμένου γεγονότος, χωρίς να με αφήσει ποτέ να προχωρήσω. Δε με ευχαριστούσε πλέον, οι φίλοι μου άρχισαν να μου κάνουν καζούρα. «Τι την έχεις την γκόμενα εάν δεν σου κάθεται;». «Παράτα την να δεις πως θα τρέχει από πίσω σου»! μα ο εγωισμός μου δεν με άφηνε</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> να προχωρήσω χωρίς να έχω τελειώσει αυτό που άρχισα. Έτσι, άρχισαν τα ψέματα στους φίλους μου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Πήγα μια μέρα φαρδύ πλατύς στην πλατεία, φόρεσα το καλύτερό μου χαμόγελο και τους έσκασα την βόμβα: «Παιδιά, έγινε»!<span style="font-size:+0;"> </span>κραυγές θαυμασμού και επιδοκιμασίας ακούγονταν στον αέρα. «Σώπα ρε φίλε, την κατάφερες; <span style="font-size:+0;"></span>Πως ήταν; Σου άρεσε;» ήταν μερικές από τις ερωτ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ήσεις που μου έκαναν. Εγώ έβαλα την φαντασία μου να δουλέψει και τους απαντούσα όσο πιο πειστικά μπορούσα. Και η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είχε γίνει τίποτα με την Ελένη, μόνος μου ικανοποιούμουν για πολύ καιρό, ακόμα και όταν εκείνη έφυγε.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στους φίλους μου, αλλά εκείνοι φαίνεται πως είχαν μια άλλη άποψη επί του θέματος. Με αυτή την πρόφαση, ξεκίνησαν να κάνουν σχέσεις με άλλες κοπέλες και στο τέλος, εγώ που υποτίθεται πως ήμουν ο πρωτοπόρος, είχα μείνει ο μόν</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ος που δεν είχα πάει ακόμα με κάποια γυναίκα. Και όλοι σιγά σιγά<span style="font-size:+0;"> </span>να έρχονται και να μου λένε: «Πόσο δίκιο είχες ρε φίλε!». «είναι υπέροχο κι εγώ το φοβόμουν». Είχα φτάσει σε σημείο παράνοιας καθώς όλο και περισσότεροι έρχονταν να μοιραστούν με εμένα, την εμπειρία τους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Τελικά, ο μόνος χαμένος της υπόθεσης ήμουν εγώ, όταν αρκετό καιρό μετά την αποχώρηση της Ελένης, είχαμε μαζευτεί μεγάλη παρέα και ανάμεσά τους, και οι</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> πρώην φιλενάδες της Ελένης, όταν ούτε που θυμάμαι πως πήγε εκεί η κουβέντα, ήρθαμε στο επίμαχο θέμα. «Άντε ρε συ Πέτρο, πότε θα ξεχάσεις πια την Ελενίτσα; Έχει πόσο καιρό που έφυγε κι εσύ δεν έχεις κάνει τίποτα από τότε! Μην μου πεις ότι το γύρισες στην μαλακία;». Αυτό ήταν. Η βόμβα είχε πέσει και ήταν αδύνατο να μην με πάρουν τα θραύσματα. Με το που το άκουσε αυτό η Πηνελόπη, αμέσως μια τρομακτική έκφραση θυμού είχε αντικαταστήσει το γλυκύτατο πρόσωπό της –και μάλιστα με αυτή σκεφτόμουν να κάνω κάτι- ,σηκώθηκε πάνω καθαρά προσβεβλημένη για την φίλη της, και έφυγε από το τραπέζι. Εγώ χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι, είχα παγώσει από αυτά που είχε ξεστομίσει ο Αλέξης, ύστερα από πέντε λεπτά σηκώθηκα και έτρεξα πίσω από την Πηνελόπη.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">«Περίμενε ρε<span style="font-size:+0;"> </span>Πηνελόπη, να σου εξηγήσω! Δεν είναι αυτό που νομίζεις!»<span style="font-size:+0;"> </span>«και τότε τι είναι ρε! Που είχες ξεφτιλίσει την φιλενάδα μου, που της το έλεγα ότι την έ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">χεις κάνει περίγελο και ότι περηφανεύεσαι παντού για το πουλί σου, κι εκείνη η χαζή δεν ήθελε να το πιστέψει! Πίστευε πως ήσουν διαφορετικός από τους άλλους! Αλλά που να το μάθει! Να δούμε τι θα της πεις τότε!».<span style="font-size:+0;"> </span>«Εσύ τι πίστευες για μένα Πηνελόπη;». ήταν μια καίρια ερώτηση, τοποθετημένη την κατάλληλη στιγμή στην συζήτηση. Ήξερα ότι από το γυμνάσιο με γούσταρε πολύ αλλά ποτέ δεν έκανε τίποτα για να μην πληγώσει την κολλητή της. «Κι εγώ πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός από τους άλλους. Αλήθεια το πίστευα. Αλλά…τώρα….δεν ξέρω τι να πιστέψω.». τα λόγια της </span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">άρχισαν να έχουν μεγάλες παύσεις που δήλωναν την αμηχανία της».<span style="font-size:+0;"> </span>«Και ίσως να είμαι Πηνελόπη μου. Εγώ σεβάστηκα την φίλη σου και δεν την άγγιξα ποτέ μου. Ποτέ δεν πέρασα το όρια μαζί της. Αλλά δεν άντεχα την καζούρα των άλλων. Κατάλαβε κι εμένα. Ένα μικρό ψεματάκι της είπα». Η Πηνελόπη εκείνο το βράδυ, ήταν πιο εκθαμβωτική από ποτέ. Φορούσε ένα υπέροχο λευκό φόρεμα με σανδάλια που αναδείκνυαν την φυσική της ομορφιά. Έμοιαζε αρχαία Ελληνίδα Θεά. Ο αέρας φυσούσε και παρέσυρε το φόρεμά της, δημιουργώντας το καλλίγραμμο σώμα της. Κι εκείνη τη στιγμή ήταν εντελώς ανυπεράσπιστη μπροστά μου. Αυτή η σκέψη και μόνο με είχε ερεθίσει αφάνταστα. Πλησ</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ίασα σιγά και της έδωσα ένα φιλί στο στόμα. Εκείνη αντιστάθηκε νοερά για λίγο στην αρχή, αλλά δεν άργησε να υποκύψει. Κανείς δεν είπε τίποτα. Τρέξαμε και οι δύο κατευθείαν στο σπίτι της όπου οι δικοί ης έλειπαν σε ταξίδι. Εκεί, έγινε δική μου. Και πάλι θεωρούσα τον εαυτό μου δυνατό και κερδισμένο και σε αυτήν την μάχη. Επιστρέψαμε μετά από μιάμιση ώρα στην παρέα καθαρά ανανεωμένοι και οι δύο. Κανένας δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα. Εγώ όμως ήξερα. Κι εκείνο μου έφτανε.<span style="font-size:+0;"> </span>Τώρα όμως που το σκέφτομαι ξανά, φέρθηκα πάρα πολύ άτιμα και εγωιστικά. Τα λάθη λοιπόν, είχαν ξεκινήσει από τότε.<span style="font-size:+0;"> </span>Γιατί από τότε έπαιρνα ό,τι ζητούσα χωρίς μεγάλη δυσκολία. Ίσως η μόνη κοπέλα που θα έπρεπε να αγαπήσω πραγματικά, να ήταν η Έλενα. Μόνο αυτή κατάφερε να μου αντισταθεί και να μην </span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ενδώσει…</span><span lang="EN-US" style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Οι κρυφές συναντήσεις μου με την Πηνελόπη συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του λυκείου. Παράλληλα είχα και άλλες σχέσεις με κοπέλες, αλλά η παρανομία, όπως λένε, είναι πάντοτε πιο γλυκιά. Εκείνη, εκείνη δεν έλεγε τίποτε. Ήξερε. Δεν το κρατούσα κρυφό. Ποτέ όμως δε</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">ν αναφέρθηκε σε αυτό το θέμα. Της έφτανε και μόνο που της έδινα σημασία. Αλλά στην πραγματικότητα, δεν της άξιζα. Ή μάλλον, της άξιζα ολόκληρος και να μην με μοιράζεται με καμία. Από την στιγμή όμως που μου δόθηκε χωρίς καμία αντίσταση, το είχε χάσει το παιχνίδι. Δεν μπορούσα να την εκτιμήσω τότε. Δεν μπορώ να πω ότι συμβαίνει το ίδιο και τώρα. Με αγαπούσε και εκείνη. Εγώ όμως ποτέ δεν έβλεπα αυτό που φωτοβολούσε στο ένα μέτρο δίπλα μου, κάθε φορά που βγαίναμε μαζί βόλτα</span><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rh-Ss6S2gzI/AAAAAAAAAC8/U4kseNpxlaM/s1600-h/kitchen.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052918607193211698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rh-Ss6S2gzI/AAAAAAAAAC8/U4kseNpxlaM/s320/kitchen.jpg" border="0" /></a></span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">Οι εξετάσεις τελείωσαν και πέρασα στην Αθήνα, στο οικονομικό πανεπιστήμιο. Οι γονείς μου με έστειλαν με μεγάλη χαρά. Θα είμαι ο πρώτος πανεπιστήμονας στην οικογένεια και όλοι το διατυμπάνιζαν και χαίρονταν, λες και ήταν επιτυχία δική τους. Εγώ για να πω την </span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">αλήθεια, θα προτιμούσα μια καλλιτεχνική σχολή. Μου άρεσε πολύ η ζωγραφική. Περνούσα ώρες ατελείωτες στην σοφίτα του δωματίου μου, που την είχα διαμορφώσει σαν ατελιέ. Αλλά αφού πέρασα εκεί, εκεί θα</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> πήγαινα. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα παραθυράκια που μου είχαν ανοιχτεί ποτέ. Να φύγω από το σπίτι μου </span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;">και να πάω να μείνω μόνος στην μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν πήγα. Βρήκαμε ένα ωραίο διαμερισματάκι στο κέντρο της πόλης, αλλά</span><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"> σε ένα ήσυχο σχετικά σημείο. Από εκεί και πέρα, ξεκινάει η φοιτητική ζωή μου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Garamond;font-size:130%;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-1511378509954571950?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-28042055299204161692007-04-09T12:25:00.001+03:002007-05-02T22:02:57.272+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhtfCqS2gwI/AAAAAAAAACk/4-DpVivgAgc/s1600-h/picture00184.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051735906343879426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhtfCqS2gwI/AAAAAAAAACk/4-DpVivgAgc/s320/picture00184.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhoJFjS5SkI/AAAAAAAAACM/UHdWHBe-H38/s1600-h/picture00184.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051359923027921474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhoJFjS5SkI/AAAAAAAAACM/UHdWHBe-H38/s320/picture00184.jpg" border="0" /></a> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:+0;"></span>Ο μύθος θέλει το Νάρκισσο να θαυμάζει κάθε μέρα την ομορφιά του στη λίμνη, η οποία έμελε να γίνει μια μέρα ο τάφος του, καθώς έπεσε μέσα σε αυτήν και πνίγηκε. Μετά από καιρό, όταν οι νύμφες ρώτησαν τη λίμνη γιατί κλαίει και είχε μετατραπεί σε αμφορέα γλυκού νερού, εκείνη απάντησε για το χαμό του Νάρκισσου. Οι νύμφες την παρηγόρησαν και της είπαν ότι ήταν τυχερή που στις δικές της όχθες έσκυβε κάθε μέρα. «Μα εγώ δεν κοίταζα το Νάρκισσο! Κάθε φορά που εκείνος αυτοθαυμαζόταν μπορούσα να δω την αντανάκλαση της δικής μου ομορφιάς στα δικά του μάτια!». Αυτά ήταν τα λόγια της λίμνης στις νύμφες καθώς η οπτική γωνία από την οποία έβλεπε εκείνη τα πράγματα ήταν διαφορετική από αυτών. </p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:+0;"></span>Αυτή η παραλλαγή στη γνωστή ιστορία του Νάρκισσου από τον <span lang="EN-US">Oscar</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Wild</span><span lang="EN-US"> </span>με κάνει να θέσω ένα ερώτημα: Κατά πόσο είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και το κατά πόσο μπορούμε να βρούμε την κατάλληλη «αντανάκλαση» για να<span style="font-size:+0;"> </span>παρατηρήσουμε την ομορφιά που κρύβουμε μέσα μας. Οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουμε να δεχτούμε αυτό που είναι πηγαίο. Η ομορφιά της ψυχής μας. Μέσω αυτής μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Χωρίς να φτάνουμε σε ακρότητες, όπως να ’’πεθάνουμε’’ γι αυτήν. Σίγουρα θα βρεθεί έστω και ένας να <span style="font-size:+0;"></span>εκτιμήσει αυτά που κρύβουμε μέσα μας ως άνθρωποι, με τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε. Και εν τέλει έτσι είναι. Αλλά πόσοι είναι αυτοί που δεν έχουν κοιταχτεί ακόμα στον καθρέφτη και να αντικρίσουν το είδωλο που θα ήθελαν να έχουν μπροστά τους. Γιατί τόση δυστυχία, όταν μπορείς τόσο εύκολα να γίνεις όσο ευτυχισμένος θέλεις να είσαι; Επειδή έχουν μαζευτεί πολλά πρέπει και ξεπερνούν ακόμα και τα θέλω! Και μην μπερδεύουμε τα πρέπει με τα θέλω. Γιατί πολλές φορές στην εποχή μας γίνεται αυτή η σύγχυση. Όταν θα μπορέσουμε αγαπήσουμε τον εαυτό μας θα γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι. Πιο δημιουργικοί, πιο εκφραστικοί. Και αυτό γιατί αυτό που νοιώθουμε μέσα μας θα θέλουμε να το αποκαλύψουμε σε όλον τον κόσμο. Και όταν και όλος ο κόσμος θα γνωρίζει για τι λέμε καθώς θα είναι και δικό τους βίωμα, τότε θα μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Και τότε ίσως είμαστε ΟΛΟΙ σε θέση να ανακαλύψουμε την αντανάκλαση που τόσο πολύ επιθυμούμε… <span style="font-size:+0;"></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:+0;"></span>Αν και ο Νάρκισσος πέθανε από την υπέρμετρη ωραιοπάθειά του, ο θεός Απόλλωνας (Ελπίζω να μην κάνω λάθος, εάν κάνω διορθώστε με στον θεό) είδε ότι δεν κοίταζε την<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhoJizS5SlI/AAAAAAAAACU/PpxFvNRcyaw/s1600-h/narkisos1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051360425539095122" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhoJizS5SlI/AAAAAAAAACU/PpxFvNRcyaw/s200/narkisos1.jpg" border="0" /></a> σωματική ομορφιά του, αλλά τα κάλλη της ψυχής του! (Αυτό είναι δική μου παραλλαγή! Τι μόνο ο<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhtfUaS2gxI/AAAAAAAAACs/u6wZ2WGdAAA/s1600-h/narkisos1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051736211286557458" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhtfUaS2gxI/AAAAAAAAACs/u6wZ2WGdAAA/s200/narkisos1.jpg" border="0" /></a> <span lang="EN-US">Oscar</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Wild</span><span lang="EN-US"> </span>δηλαδή;) Έτσι τον μετέτρεψε σε φυτό και τον πέρασε για πάντα στην αιωνιότητα. Αυτό είναι κάτι το δύσκολο για τον καθένα από εμάς. Επιπλέον, ο Νάρκισσος είναι ένας μύθος. Πάντα όμως θα μας θυμίζει ότι το ωραίο, ακόμα και αν το περιορίζουμε ή το κρύβουμε, αυτό δεν θα χάσει την ομορφιά του και όταν θα είναι η ώρα του θα εμφανιστεί και….ένας μύθος θα γεννηθεί!...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-2804205529920416169?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-30978548456981272102007-04-02T00:37:00.000+03:002007-05-02T22:01:54.990+03:00<div>Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τις οποίες μου έδωσε η Candy θα το δώσω πιο κάτω... Μόνο που είναι λίγο αισθησιακό (Candy μου δεν μου ερχόταν να συνδυάσω τις λέξεις που μου έδωσες κάπως αλλιως...). Περιμένω τις απόψεις σας! </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048582003454047794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhAqlWdO9jI/AAAAAAAAABk/UM950hecyFo/s320/couple.jpg" border="0" /><br /><br /><div>Σε μια κοινή παρέα τελικά συναντηθήκαμε! Είσαι μια υπέροχη παρουσία. Αμέσως σε πλησίασα. Έδειξες ενδιαφέρον… παρόλα αυτά ποτέ δεν έδειξες τα πραγματικά σου αισθήματα για εμένα προτού περάσει αρκετός καιρός… προτού αλώσω το απόρθητο <em><strong>κάστρο </strong></em>της καρδιάς και των χειλιών σου… Αυτή τη στιγμή σε περιμένω για πρώτη φορά στο σπίτι μου. ήταν ο μοναδικός όρος που μου έθεσες όταν γνωριστήκαμε καλύτερα. Και τον δέχτηκα.<br /><br /><br /><br />Το κουδούνι χτύπησε. Ήσουν εσύ. Φορούσες ένα υπέροχο λευκό φόρεμα που άφηνε να αναδειχθεί το καλλίγραμμο σώμα σου. «Πέρασε» σου λέω σχεδόν σαν υπνωτισμένος από την απαράμιλλη ομορφιά σου. «Να σου βάλω κάτι να πιεις;», «Μια vodka<em><strong> λεμόνι</strong></em> σε παρακαλώ». Η ατμόσφαιρά είναι άκρως ρομαντική. Τα φώτα σβησμένα, ο χώρος φωτίζεται μόνο με κεριά και το ηχοσύστημα αυτή τη στιγμή παίζει το “Something stupid”. Ετοιμάζω και σου προσφέρω το ποτό. Βάζω και σε εμένα μια tequila. Θέλω να ανάψω λίγο την ατμόσφαιρα. Σε κοιτώ και μια σκέψη μου έχει καρφωθεί στο μυαλό. «Απόψε θα γίνεις δική μου!»<br /><br />Αφού έχουμε πιει τα ποτά μας κατευθυνόμαστε προς την τραπεζαρία που ένα υπέροχο γεύμα φτιαγμένο από εμένα για εσένα μας περιμένει. «Δεν ήξερα ότι σου αρέσει να μαγειρεύεις…», μου λες και βλέπω στα μάτια σου ότι αυτό σου αρέσει και το εκτιμάς. «Μου αρέσει να μαγειρεύω για ανθρώπους που αγαπώ» σου απαντώ. Αν και δεν είναι ένα πολύ πλούσιο γεύμα δείχνεις να σου αρέσει η γεύση του. Είναι φιλέτο κοτόπουλο με μανιτάρια σβησμένο με λευκό κρασί και με γαρνίρισμα τορτελίνια με μπόλικο τριμμένο parmizzano το οποίο έχει λιώσει από τη θέρμη των ζυμαρικών. Κάθε σου μπουκιά και με ανάβει ακόμα περισσότερο. Ακόμα και το φαγητό σου το τρως τόσο ντελικάτα. Αναρωτιέμαι αν είσαι παντού έτσι. Πίνουμε λευκό κρασί και αρχίζει και φαίνεται ότι σε έχει χτυπήσει από τα μάγουλά σου που κάτω από το λεπτό στρώμα πούδρας έχουν αρχίζει και κοκκινίζουν. Έρχεσαι σε ευθυμία και γίνεσαι ακόμα πιο όμορφη από το χαμόγελο που έχει αρχίσει να διαφαίνεται στα υπέροχα χείλη σου. Αρχίζεις και πετάς υπονοούμενα τα οποία αμέσως μεταφράζω. «Ελπίζω όλα να τα κάνεις τόσο υπέροχα όσο το φαγητό!» και μου κλείνεις το μάτι. Όχι, όχι ακόμα, δεν είμαστε έτοιμοι. «Πάμε να καθίσουμε λίγο στη βεράντα; Έχει πανσέληνο απόψε και είναι μαγευτικό το τοπίο… Με ακολουθείς πρόθυμα. Τα κεριά έχουν αρχίσει και σβήνουν στο σαλόνι και το μόνο φως που υπάρχει είναι του φεγγαριού ένα φως παραπλανητικό και σαγηνευτικό. «Η <em><strong>ιδέα</strong></em> σου για την βεράντα είναι υπέροχη. Αυτή η βραδιά θα μου μείνει αξέχαστη» Και ακόμα δεν έχουμε ξεκινήσει σκέφτομαι από μέσα μου. ευχαριστιόμαστε ακόμα ένα ποτήρι κρασί. Το στερεοφωνικό τώρα παίζει το “la vie en rose”. «Είμαι πρόθυμος να σου χαρίσω μια ζωή ρόδινη, εάν το θέλεις κι εσύ βέβαια…». Περιμένω την απάντησή σου. «Μου τελείωσε το κρασί» μου λες και αμέσως πιάνεις το χέρι μου που κρατά το δικό μου ποτήρι. Το φέρνεις με αργές και απαλές κινήσεις στο στόμα μου. αρχίζω και πίνω γουλιά γουλιά το ελιξίριο που έχει αρχίσει και κυλά στο αίμα μου προσδίδοντας μια μικρή απελευθέρωση και στους δυο μας. Και τότε, κολλάς και τα δικά σου χείλη στο ποτήρι μου. απομακρύνεις σιγά σιγά το ποτήρι και τα χείλη μας αρχίζουν και ενώνουν. Ακολουθεί ένα παθιασμένο φιλί. Ο Nat king Cole αρχίζει και τραγουδά το unforgettable. “Απόψε θέλω να γίνω δική σου» μου λες και συνεχίζεις να με φιλάς. Σε παίρνω αγκαλιά και κατευθυνόμαστε έτσι, προς την κρεβατοκάμαρα. Σε αφήνω απαλά στο κρεβάτι. Απόψε θέλω να σε κάνω ευτυχισμένη, σκέφτομαι. Σε γδύνω βασανιστικά αργά. Φιλώντας κάθε σπιθαμή του κορμιού σου. Εσύ στην αρχή φαίνεται να το απολαμβάνεις. Το μόνο που κάνεις είναι να με παρακολουθείς μη γνωρίζοντας την επόμενη κίνησή μου. στη συνέχεια όμως γίνεσαι ανυπόμονη. Παρόλα αυτά απόψε έχω σκοπό να σε τυραννήσω λιγάκι. Ξεκινώ από το λαιμό σου και κατεβαίνω βασανιστικά αργά φιλώντας τα υπέροχα στητά σου στήθη. Τα δάχτυλά μου αρχίζουν και κατεβαίνουν λίγο πιο γρήγορα προς τον αφαλό και αμέσως μετά και πιο κάτω.</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048581599727121954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/RhAqN2dO9iI/AAAAAAAAABc/WoIVf1GDysc/s320/kiss_003_th.jpg" border="0" /><br /><br /><br /><br />Η ’’ευχαρίστησή’’ σου είναι έκδηλή πλέον. Το σώμα σου σε έχει προδώσει. Αλλά όχι μόνο το σώμα σου. Η φωνή σου βγάζει επιφωνήματα απόλαυσης. Και εγώ το απολαμβάνω ακόμα περισσότερο. Οι παλμοί σου γίνονται πιο γρήγοροι, η ανάσα σου πιο κοφτή. Έρχεται το αισθάνομαι. Μου πιάνεις απότομα το χέρι και το δαγκώνεις! Ένα επιφώνημα ηδονής ξεφεύγει! Ανατριχιάζω ολόκληρος! Πάντα ανατριχιάζω όταν συμβαίνει αυτό. Αλλά ακόμα δεν έχω τελειώσει. Σε γυρνάω μπρούμυτα κι ακολουθώ την πεδιάδα της πλάτης σου. Η λεία επιφάνεια έχει αρχίσει και ανατριχιάζει είσαι πολύ κοντά στον δεύτερο οργασμό. Κατεβαίνω ακόμα πιο κάτω, στα αψεγάδιαστα πόδια σου. Και μετά αρχίζει το ταξίδι προς τα πάνω. Φτάνω στον αυχένα σου. Αρχίζω και ανασαίνω και ο θερμός αέρος από τα ρουθούνια μου χτυπάει στο απροστάτευτο γυμνό αυτό μέρος και πετάγεσαι λες και σε έχει χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Δαγκώνω τα αυτιά σου. Ο δεύτερος οργασμός έρχεται. Ουρλιάζεις εκστασιασμένη. Και με κάνεις τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Και ο δεύτερος συνοδεύεται από τρίτο. Σε αφήνω να συνέλθεις καθώς έχεις λαχανιάσει. Δεν περνά ούτε ένα λεπτό μόνο με χάδια και αμέσως είσαι έτοιμη. Και τότε, με το ίδιο χαμόγελο που είχες και πριν στο πολλά υποσχόμενο γεύμα λαμβάνεις δράση. Αρχίζεις και με γδύνεις ακολουθώντας πιο γρήγορους ρυθμούς από εμένα. Ένα φιλί στο στόμα. Οι γλώσσες μας ενώνονται. Ξέρεις πώς να ευχαριστήσεις έναν άνδρα, και το δείχνεις. Σε παίρνω αγκαλιά και αρχίζω και εισχωρώ μέσα σου. Αμέσως αισθάνομαι τη θέρμη του σώματός σου. Κοντοστέκεσαι για λίγο. Το μειδίαμα ακόμα δεν έχει σβήσει από τα χείλη σου. Και συνεχίζεις, δίνοντας εσύ τον ρυθμό σε αυτήν την ταλάντωση των σωμάτων μας. Έχουμε γίνει ένα. Και αισθανόμαστε έτσι. Ακούω την καρδιά σου που χτυπά, αλλά για πολύ λίγο, καθώς σε λίγο δεν μπορώ να ξεχωρίζω τον δικό μου από το δικό σου παλμό. Τα <em><strong>πνεύματά</strong></em> μας έχουν ενωθεί όπως ακριβώς και τα σώματα. Έχουν τις ίδιες ακριβώς ανάγκες και επιθυμίες. Και περισσότερο απ' όλα την επιθυμία για έρωτα… ο ρυθμός μας έχει γίνει ακόμα πιο γρήγορος και συνεχίζει να αυξάνεται. Μέχρι που φτάνει στο αποκορύφωμα και έρχεται η λύτρωση! Τελειώνουμε και οι δύο ταυτόχρονα και δυο κραυγές που ακόμα και αυτές ακούγονται σαν μια αντηχούν μέσα στο δωμάτιο. Σωριάζομαι στο κρεβάτι κι εσύ πάνω στο στήθος μου που αρχίζεις και το χαϊδεύεις. «Σ’ ευχαριστώ» μου λες… Αυτό το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι που εξουθενωμένοι κοιμόμαστε και ο δύο αγκαλιά προσπαθώντας να πετύχουμε την τελειότητα που είχαμε πριν από λίγη ώρα. Γιατί τώρα πλέον το ένα έγινε δύο αλλά οι παλμοί παρέμειναν ίδιοι, απόηχοι της ένωσης αυτής…<br /><br /><br />Με ξυπνούν οι ακτίνες του ηλίου που χτυπούν πάνω στα μάτια μου. τα ανοίγω και γυρνώ στο πλάι σου να σε κοιτάξω που κοιμάσαι τόσο γαλήνια. Ακόμα και όταν κοιμάσαι χαμογελάς. Σηκώνομαι και σου αφήνω στο <strong><em>μαξιλάρι </em></strong>ένα τριαντάφυλλο, αφού πρώτα σε έχω θαυμάσει για λίγη ώρα. Δεν θέλω να σε ξυπνήσω γιατί στον κόσμο που βρίσκεσαι φαίνεσαι τόσο ευτυχισμένη…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-3097854845698127210?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-420255029759481601.post-63440330294964593692007-03-30T17:24:00.000+03:002007-04-28T15:00:52.471+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rg0gYGdO9gI/AAAAAAAAABM/oGDow553gqw/s1600-h/20041217192833_20041217-freedom-900x600.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5047726355774371330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rg0gYGdO9gI/AAAAAAAAABM/oGDow553gqw/s320/20041217192833_20041217-freedom-900x600.jpg" border="0" /></a><br /><br />Γιατί τελικά η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο; Γιατί θέλει να μας βασανίζει κάθε στιγμή; Γιατί δεν μας αφήνει στην ησυχία και την σιγουριά μας; Βρίσκομαι στο σπίτι μου, φυλακισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους. Σε τέσσερις όμορφους τοίχους που δεν παύουν ωστόσο να είναι φυλακή. Και όταν βγαίνω έξω; Πάλι σε μια φυλακή ζω. Σε ένα χρυσοποίκιλτο κλουβί που κατά τα άλλα σου αφήνει την αίσθηση της ελευθερίας και την εικόνα του ανεξερεύνητου. Τι κι αν το κλουβί είναι μεγάλο; Εσύ παύεις να είσαι φυλακισμένος; Τι κι αν είμαι μικρός; Δεν μπορώ να λάβω την ελευθερία που μου α<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rg0gimdO9hI/AAAAAAAAABU/81izZ3kg1qg/s1600-h/free-man.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5047726536162997778" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LvpewU7i7yY/Rg0gimdO9hI/AAAAAAAAABU/81izZ3kg1qg/s200/free-man.jpg" border="0" /></a>ξίζει; Ποιος άλλος πρέπει να καθορίζει τι είμαι εγώ πέραν του εαυτού μου και μόνο; Σκέψεις που παίρνουν μορφή μέσα στις λευκές σελίδες του ηλεκτρονικού χαρτιού. Σκέψεις που μπορεί να έμεναν για πάντα φυλαγμένες μέσα στο όμορφο του υποσυνειδήτου. Και ξαφνικά, κάτι τις ώθησε να βγουν, να ζωντανέψουν, να μας ταξιδέψουν! Και να μας δείξουν για μια ακόμα φορά το πόσο φυλακισμένοι μπορεί να νοιώθουμε μέσα στον ίδιο μας τον χώρο… Ίσως να είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που αισθάνεται έτσι. Ίσως και όχι. Πάντως αν ακόμα κι αν είμαι μόνος μου σε αυτήν την περιπλάνηση, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να την κάνω…. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/420255029759481601-6344033029496459369?l=perianemwn.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιας....Just me!http://www.blogger.com/profile/09051274844616461479noreply@blogger.com4